บทที่ 1244 แย่งชิงทัณฑ์สวรรค์

ฉู่หลิวเยว่เงยหน้าขึ้นมอง

ที่ด้านนอกของภูเขาจิ่วเหิง ค่ายกลสีทองเรืองรอง ส่องแสงระยิบระยับท่ามกลางค่ำคืนอันเงียบเชียบและมืดมิด

หัวใจของนางกระตุกวูบ พลันหันไปมองบริเวณตีนเขา

ก่อนจะเห็นเงาร่างของใครบางคน บินโฉบเข้ามาอย่างไว!

เขาคือ หรงซิว!

เขาพุ่งขึ้นมาเร็วมาก และเพียงพริบตา ร่างที่อยู่ไกลออกไปก็มาปรากฏอยู่ต่อหน้านางแล้ว!

ทั้งสองคนต่างมองหน้ากัน

ฉู่หลิวเยว่บอกเขาว่า

“ข้าจะไปที่ภูเขาหมื่นเมรัย”

หรงซิวพยักหน้าตอบรับเบาๆ

“ข้าจะไปกับเจ้า”

แค่สบตากันคราหนึ่ง พวกเขาก็สามารถเข้าใจความคิดของกันและกันโดยไม่ต้องอธิบายใดๆ

ฉู่หลิวเยว่พลันรู้สึกอบอุ่นในใจ ริมฝีปากบางซีดเซียวยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

“เจ้าไม่ถามหรือว่าข้าจะไปทำอันใด?”

หรงซิวเลิกคิ้ว

“นั่นไม่สำคัญ ขอแค่เจ้าอยากไป ข้าก็ไปด้วยกันกับเจ้า”

เขาพูดพลางเหลือบมองมือบางของฉู่หลิวเยว่ที่กำลังกอบกุมกระบี่ชื่อเซียวไว้แน่น

“มากับข้าสิ”

สิ้นเสียงของชายหนุ่ม เขาก็โบกสะบัดข้อมือเบาๆ และทันใดนั้นก็มีคลื่นความผันผวนปรากฏขึ้นบนค่ายกลเหนือยอดเขา!

ช่องทางออกถูกเปิดในทันที!

และเพียงขยับตัว ร่างของเขาก็พุ่งออกไปจากช่องทางนั้นแล้ว!

ฉู่หลิวเยว่ตามเขาไปติดๆ!

หลังจากที่คนทั้งสองจากไปแล้ว ช่องทางออกของค่ายกลก็ปิดตัวลงอย่างรวดเร็ว และปกคลุมทุกอย่างไว้ดังเดิม

เมื่อมองจากภายนอกแล้ว ทุกอย่างยังดูปกติและเงียบสงบราวไม่มีอันใดเกิดขึ้น

…

ภายในยามวิกาลเช่นนี้ ทั่วทั้งสำนักวิชาล้วนเงียบสงัด

ทั้งสองคนออกมาจากภูเขาจิ่วเหิง และมุ่งหน้าตรงไปยังภูเขาหมื่นเมรัย

ดูเหมือนหรงซิวจะคุ้นเคยกับที่นั่นมาก เขาตรงดิ่งไปที่นั่นและแทบไม่หยุดพักระหว่างทางเลย

และเพราะกังวลว่าคลื่นความผันผวนจากกระบี่ชื่อเซียวจะดึงดูดความสนใจเข้า เขาจึงสร้างค่ายกลขึ้นมาห่อหุ้มฉู่หลิวเยว่เอาไว้ เพื่อเก็บซ่อนลมปราณของนาง

จากนั้นไม่นาน พวกเขาก็มาถึงบริเวณเชิงเขาหมื่นเมรัย

ในคืนที่แสนจะมืดมิดเช่นนี้ พวกเขาแทบจะมองไม่เห็นค่ายกลที่อยู่บนเขาด้วยซ้ำ และถ้ามองจากภายนอก ก็จะเห็นเพียงยอดเขาที่เรียงตัวราวเกลียวคลื่น และเงาดำหนาทึบของแมกไม้บนเขา

บริเวณโดยรอบมีเพียงความเงียบงัน

ทว่าฉู่หลิวเยว่กลับใจเต้นระรัวจนได้ยินเสียงตึกตักชัดเจน

ทันใดนั้น กระบี่ชื่อเซียวที่อยู่ในมือของนาง ก็ปล่อยคลื่นพลังแปลกๆ ออกมา

นางก้มหน้าลง ก่อนจะเห็นว่าทัณฑ์สวรรค์หลายสายที่เคยเกี่ยวพันตัวกระบี่ในตอนนั้น แทบจะสลายไปหมดแล้ว

และลายเส้นสีทองอีกครึ่งหนึ่งที่เคยส่องแสงเจิดจรัส ก็เริ่มหรี่แสงลงทีละนิด ราวเป็นสัญญาณเตือนว่ามันกำลังจะดับสูญ

นั่นเป็นเพราะทัณฑ์สวรรค์ที่ห้ำหั่นลงมาก่อนหน้านี้มีจำนวนน้อยเกินไป จึงไม่สามารถหลอมรวมจิตวิญญาณของกระบี่ให้เป็นวิญญาณศาสตราได้อย่างสมบูรณ์ ลายเส้นนั้นจึงสว่างเพียงครึ่งเดียว และติดแหง็กอยู่ครึ่งๆ กลางๆ แบบนั้น ไม่สามารถขยับขึ้นหรือลงได้

หากไม่รีบแก้ไขให้ทันเวลาล่ะก็ อย่าว่าแต่หลอมกระบี่ล้มเหลวเลย หากแต่สิ่งทุ่มเทไปก่อนหน้านั้น ก็จะไร้ค่าไปด้วย!

ฉะนั้น นางจะยอมแพ้ตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด!

ฉู่หลิวเยว่ตวัดสายตาขึ้นมองค่ายกลที่อยู่ด้านหน้า

แรงกดขี่อันทรงพลังแพร่กระจายออกมาจากด้านใน!

หลังจากเกิดเรื่องขึ้นกับนางเมื่อครานั้น ผู้อาวุโสของสำนักวิชาก็ได้ทำการเสริมความแข็งแกร่งให้ค่ายกลบนเขาหมื่นเมรัย

และจากสมรรถภาพของนางในตอนนี้ หากจะให้บุกเข้าไปคงเป็นไปไม่ได้

แต่โชคดีที่ยังมีหรงซิวอยู่!

ตากลมจ้องมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้าค่ายกลและยกมือขึ้น

ลำแสงสีทองหลายสายพุ่งออกมาจากฝ่ามือของเขา และก่อตัวเป็นค่ายกลรูปร่างแปลกๆ ขึ้นกลางอากาศ

ค่ายกลสีทองขนาดเล็กนั่น ลอยไปยึดติดกับค่ายกลขนาดใหญ่อย่างอ่อนโยน