บทที่ 1248 ถึงคราหรงซิวลงมือ

ผู้อาวุโสโอวหยางจิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์

แค่ซั่งอวี้เซินช่วยฉู่เยว่ก็น่าโมโหพอแล้ว และนี่ยังตะโกนสั่งเขาให้ไปหาอีก

นี่มันเรื่องบ้าอันใดกัน?

แต่เมื่อมองดูสถานการณ์บนท้องฟ้าแล้ว เขาก็พอเข้าใจว่ามันต้องเป็นเรื่องเร่งด่วนแน่ๆ ผู้อาวุโสโอว

หยางกำหมัดแน่น

“คราวนี้ข้าจะช่วยเจ้า แต่ข้าจะกลับไปคิดบัญชีกับเจ้าทีหลัง!”

พอพูดจบ ในที่สุดเขาก็ขยับตัวแล้วพุ่งทะยานขึ้นไปบนอากาศ!

บนยอดเขา ร่างของฉู่หลิวเยว่ถูกบดบังด้วยทัณฑ์สวรรค์นับไม่ถ้วน จนมองแทบไม่เห็นเงาร่างของนาง

ท้องฟ้ายามรัตติกาลนั้นมืดสนิท ทัณฑ์สวรรค์ทั้งหมดที่ลอยอยู่บนฟ้า พลันทิ้งตัวลงไปยังพสุธาอย่างพร้อมเพรียง

แต่เห็นได้ชัดว่าจิตวิญญาณของอาวุธศักดิ์สิทธิ์นั้น ยังไม่ได้ถูกหล่อหลอมอย่างสมบูรณ์ และจะต้องอันเชิญทัณฑ์สวรรค์ออกมามากกว่านี้!

ผู้อาวุโสโอวหยางยืนอยู่บนอากาศแล้วประสานมือไว้ข้างหน้าเขา

ลมปราณอันน่าอัศจรรย์ปกคลุมไปทั่วร่างของเขาในทันที!

หึ่ง!

เขายกมือขึ้นชี้ท้องฟ้า

และไม่นานก็มีเสียงคำรามดังออกมาจากหมู่เมฆ!

ทัณฑ์สวรรค์สีเงินสายหนึ่งปรากฏขึ้น!

แค่โผล่ออกมาสายหนึ่ง ประเดี๋ยวเหล่าทัณฑ์สวรรค์ที่เหลือก็หลั่งไหลออกมาเอง

หลังจากนั้น ท้องนภากว้างก็ถูกเหล่าวิถีแห่งสวรรค์หลายสายทำให้สว่างไสวขึ้นอีกครา

เมื่อเห็นเช่นนั้น ในที่สุดซั่งอวี้เซินก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

หากช้ากว่านี้อีกนิด ก็เกรงว่ามันจะสายเกินไป

ยิ่งใกล้ขั้นตอนสุดท้าย ก็ยิ่งไม่สามารถผ่อนแรงได้!

เขาก้มหน้ามองด้านล่าง พลางบ่นพึมพำอย่างอดไม่ได้

“…เจ้าเด็กนี่ โดนเข้าไปตั้งหลายวิถี เหตุใดยังยืนหยัดอยู่ได้กันล่ะ…”

มิใช่ว่าตอนนี้ฉู่เยว่เป็นเพียงจอมยุทธ์ระดับเจ็ดหรอกหรือ?

ถึงวิถีเหล่านี้จะพุ่งเข้าใส่อาวุธศักดิ์สิทธิ์นั่น แต่เขาที่ยืนจับมันอยู่ ก็น่าจะได้รับผลกระทบบ้างสิ

นอกจากนี้เขายังเป็นนายคนใหม่ของกระบี่ชื่อเซียว ที่ต้องคอยชี้นำพลังปราณเหล่านี้และหล่อหลอมจิตวิญญาณของกระบี่อีก

ซึ่งมันกลืนกินพลังกายและจิตวิญญาณ และถือเป็นเรื่องเลวร้ายอย่างยิ่ง

หากเป็นผู้ฝึกตนคนอื่นที่อยู่ในระดับเดียวกันล่ะก็ คงได้ล้มลงไปนอนอยู่กับพื้นแล้ว

แต่ฉู่เยว่กลับยืนหยัดได้ตั้งแต่แรกเริ่มจนกระทั่งตอนนี้

ได้ยินว่าก่อนหน้านี้เขาที่เป็นเพียงจอมยุทธ์ระดับเจ็ด สามารถเอาชนะจอมยุทธ์ระดับแปดได้…

“ไม่น่าแปลกใจเลยที่ไอ้แก่เมิ้งจะสนใจเขาถึงขนาดนี้…”

ตอนแรกเขาไม่ได้สนใจฉู่เยว่นัก และคิดแค่ว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงตัวปัญหาที่แอบฉลาดและมีไหวพริบเฉยๆ

แต่ตอนนี้เขาตระหนักได้แล้วว่า ฉู่เยว่ผู้นี้ มีดีกว่าที่คิดเสียอีก!

…

เสียงมังกรคำรามดังกึกก้อง

แรงกดดันอันรุนแรงนี้ทำให้ฉู่หลิวเยว่แทบจะหายใจไม่ออก

นางดึงพลังปราณดั้งเดิมในกายออกมาใช้อย่างบ้าคลั่ง แล้วดึงกระบี่ออกมาทีละนิด!

ก่อนจะเห็นบางส่วนของกระบี่ที่เล็ดลอดออกมาจากฝัก กระบี่ด้ามนี้เป็นสีเงิน

กว้างประมาณสามนิ้ว ปลายกระบี่โค้งจรดเข้าหากันเป็นทรงแหลมและหนา

แค่มองก็สัมผัสได้ถึงความคมและลมปราณอันเย็นเฉียบที่แผ่ออกมาจากมันได้ชัดเจน!

ฉู่หลิวเยว่ใจเต้นระส่ำ ในหัวมีเพียงเสียงโลหิตไหลเวียนดังอื้ออึงไม่หยุด

แม้จะยังดึงมันออกมาได้ไม่หมด แต่ฉู่หลิวเยว่ก็แน่ใจแล้วว่ากระบี่ชื่อเซียวเล่มนี้ มีพลังมากกว่ากระบี่หลงหยวนหลายร้อยเท่า!

มันคือพลังอันยิ่งใหญ่ที่ไม่มีผู้ใดทัดเทียมได้!