บทที่ 1269 สละ

ทันใดนั้นเองเสียงกรีดร้องแห่งความเจ็บปวดดังก้องไปทั่วป่า!

ผู้อาวุโสอวี๋อวี้แค่มองเพียงครู่เดียวเขาก็รู้แล้วว่า นี่คือลูกที่เพิ่งเกิดได้ไม่นานของอสูรสันหลังเหล็กตัวโตเต็มวัยตัวนั้น!

เหมือนว่ามันจะได้รับบาดเจ็บ ตอนที่มันวิ่งมาขาของมันกะเผลก หลังของมันก็มีเลือดออกจางๆ

ผู้อาวุโสอวี๋อวี้ขยับเข้าใกล้เล็กน้อย และมองให้ละเอียด จากนั้นก็เห็นว่าที่ขาด้านหลังของอสูรตัวเล็กตัวนั้นมีรูเลือดอยู่หนึ่งรู

รอยนั้นเหมือนกับรอยฉีกกระชากเนื้อของสัตว์ร้าย เนื้อของมันแหว่งออกมาเป็นก้อนใหญ่ จนแทบจะมองเห็นกระดูกสีขาวแล้ว

ผู้อาวุโสอวี๋อวี้ตกใจอย่างมาก

ผิวหนังของอสูรสันหลังเหล็กทั้งหนาและหยาบ ในบรรดาของสัตว์อสูรที่อยู่ในสวนอสูรแห่งนี้ ความแข็งแกร่งทางกายภาพของมันถูกจัดในสามลำดับแรก

สัตว์อสูรที่สามารถทำให้มันบาดเจ็บได้ถึงขนาดนี้ แต่ต้องไม่ใช่สัตว์อสูรธรรมดาแน่นอน!

คิดดูๆ แล้ว แปดส่วนน่าจะเป็น…

โดยปกติแล้วความสัมพันธ์ของสัตว์อสูรเหล่านี้เป็นน้ำบ่อไม่ยุ่งกับน้ำคลอง แต่เหตุใดมันถึงลุกขึ้นมาต่อสู้กันได้ล่ะ?

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลยว่า มันเป็นเพียงแค่ลูกสัตว์ตัวเล็ก การที่ทำร้ายมัน จะต้องเป็นการล่วงเกินอสูรสันหลังเหล็กตัวนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย!

ตอนนี้เกรงว่าถ้าไม่ตายก็คงไม่หยุดกันอย่างแน่นอน!

ตอนที่ผู้อาวุโสอวี๋อวี้กำลังครุ่นคิดถึงปัญหาเหล่านี้ ลูกอสูรสันหลังเหล็กตัวนั้นก็เริ่มวิ่งมาบนยอดเขาแล้ว

มันวิ่งไปด้วย กู่ร้องขอความช่วยเหลือไปด้วย

อาฉยงที่ทำหน้าที่เฝ้าปากถ้ำเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ก็รีบหันไปมองทางลงเขาทันที

การมองเห็นในเวลากลางคืนของพวกมันนั้นยอดเยี่ยมอย่างมาก แม้ว่าตอนนี้ฟ้าดินจะปกคลุมด้วยความดำมืด แต่อาฉยงก็สามารถมองเห็นเหตุการณ์ที่อยู่ด้านล่างได้อย่างรวดเร็ว

กลิ่นคาวเลือดเข้มข้น

สายตาของอาฉยงเปลี่ยนไปในทันที จากนั้นมันก็สามารถมองเห็นบาดแผลบนขาของลูกตัวเอง!

พรึ่บ!

เข็มเหล็กที่อยู่บนหลังของมันชี้ตั้งขึ้นในทันที! แววตาของมันมีประกายจิตสังหารเข้มข้น!

“โฮก…”

มันเงยหน้าขึ้นด้วยความโกรธ จากนั้นก็คำรามออกมาหนึ่งเสียง

เสียงตะโกนนี้หนักแน่นและทรงพลัง และถูกส่งผ่านแมกไม้ที่หนาแน่นออกไป

สัตว์อสูรทุกตัวทราบดีว่านี่คือคำเตือน!

เมื่อได้ยินเสียงแม่ของตนเอง ลูกอสูรสันหลังเหล็กก็รู้สึกเบาใจขึ้นไม่น้อย แต่หลังจากนั้นไม่นานมันก็พบว่า สัตว์อสูรที่ไล่ฆ่ามันตัวนั้น ไม่ยอมหยุด!

เหมือนว่าความเร็วจะเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมเล็กน้อย!

พรึ่บ!

สัตว์อสูรที่ไล่ตามมาด้านหลังก็ลอยกระเด็นออกไป!

ลูกอสูรสันหลังเหล็กรีบหลบอย่างรวดเร็ว มันเกือบจะสะดุดล้มลงที่พื้นแล้ว

ในขั้นตอนนั้นเองร่างของมันก็ล้มทับต้นไม้ที่หักโค่น เศษกิ่งไม้ที่เหยียดยาวออกมา แทงเข้าที่แผลของมันในทันที!

“โฮก…”

ลูกอสูรสันหลังเหล็กตัวนั้นกรีดร้องออกมาอย่างโหยหวน

ในตอนนี้มันไม่สนใจอันใดทั้งนั้นแล้ว มันพยายามดิ้นรนลุกขึ้นยืน และวิ่งขึ้นภูเขาต่อไป

กลับบ้าน!

ตราบใดที่อยู่ข้างกายแม่ มันจะปลอดภัย!

ด้วยความเชื่อนี้ มันจึงวิ่งกลับมาอย่างสุดกำลัง

อาฉยงเห็นเหตุการณ์นั้นทั้งหมด

ในดวงตาทั้งสองข้างของมันนั้นมีเปลวเพลิงที่ลุกไหม้ขึ้นอยู่สองกอง ราวกับว่ามันจะเผาไหม้ทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้า!

มันสาวเท้าขึ้น ขณะกำลังจะพุ่งตัวออกไป ภายในถ้ำด้านหลังของมัน ฉู่หลิวเยว่ก็กำลังบำเพ็ญเพียร และเตรียมตัวจะทะลวงด่าน!

หากมันจากไปในตอนนี้ละก็ เช่นนั้นฉู่หลิวเยว่ก็จะตกอยู่ในอันตราย

มันรู้ดีว่า มนุษย์คนเดียวที่บุกเข้ามาในสวนอสูร จะทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายตามมามากมาย!

ในใจของอาฉยงสับสนอย่างมาก

ด้านหน้าคือสายเลือดเพียงหนึ่งเดียวของมัน ด้านหลังคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตมัน

มันแทบจะตัดสินใจไม่ได้เลย

“โฮก!”

ด้านล่างของภูเขามีเสียงกรีดร้องดังขึ้นมาอีกครั้ง

เพียงแต่ว่าตอนนี้มันแผ่วเบาและอ่อนแรงกว่าแต่ก่อนมาก

มันไม่ต้องมองก็รู้ว่า ลูกของตนเองนั้นจะต้องอยู่ในอันตรายอย่างแน่นอน

ด้วยสัญชาตญาณความเป็นแม่มันจึงทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างและพุ่งลงไปด้านล่าง แต่ว่าสิ่งที่อยู่ภายในใจ

ลึกๆ กับเหนี่ยวรั้งมันเอาไว้ จนตรึงมันไว้กับที่