บทที่ 1272 ฆ่า

“เหมือนเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อใช่หรือไม่? แต่มันเป็นความจริง ข้าเห็นมันมากับตา และแน่นอนว่าตอนนี้พวกเจ้าก็ได้เห็นมันแล้ว”

ผู้อาวุโสอวี๋อวี้ส่ายหน้า

“ข้าไม่รู้ว่าฉู่เยว่ทำอันใด ถึงสามารถทำให้อสูรสันหลังเหล็กตัวโตเต็มวัยทำแบบนี้ได้ มันยอมที่จะเสียสละเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง และปกป้องเขาจนถึงที่สุด”

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนและผู้อาวุโสวั่นเจิงนิ่งเงียบไปเพราะความตกใจ

“แต่แม้ว่าจะมีอสูรสันหลังเหล็กตัวนั้นอยู่ แต่มันก็คงยืนหยัดได้ไม่นาน”

ผู้อาวุโสอวี๋อวี้มองขึ้นไปบนท้องฟ้า

“การทะลวงด่านจอมยุทธ์ระดับแปด จำเป็นจะต้องใช้เวลาอีกสักพัก ตอนนี้ข้ายังไม่สามารถแน่ใจได้ว่าเมื่อไรฉู่เยว่จะทะลวงด่านได้ แต่หากสัตว์อสูรเหล่านี้โจมตีแล้ว เกรงว่า…”

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงที่ฉู่เยว่สามารถทะลวงด่านล้มเหลว

นั่นมันจะต้องเลวร้ายอย่างมากแน่นอน

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนพูดขึ้นมาว่า

“หากสามารถล่อเสือออกจากถ้ำได้ละก็…”

“วิธีนี้ไม่ได้ผล ตอนนี้ฉู่เยว่กำลังจะทะลวงด่านแล้ว มีพลังแห่งสวรรค์และโลกจำนวนมากมายนับไม่ถ้วนถูกเขาดึงดูดไป ในสายตาของสัตว์อสูรเหล่านั้น ไม่มีอันใดน่าสนใจไปกว่าพวกมันแล้ว”

ผู้อาวุโสอวี๋อวี้ดูแลที่สวนอสูรมาหลายปี แน่นอนว่าเขามีประสบการณ์มากกว่าคนอื่น

แม้กระทั่งเขายังพูดแบบนี้ออกมา นั่นก็หมายความว่ามันไม่ได้ผลจริงๆ

“อีกทั้งในสถานการณ์แบบนี้ หากพวกเราต้องการเข้าใกล้ภูเขาลูกนั้น แล้วนำตัวเขาออกไป จะเป็นไปไม่ได้เลย”

“อสูรสันหลังเหล็กตัวโตเต็มวัยที่ยืนอยู่หน้าปากถ้ำนั้น มันพยายามจะต่อต้านผู้บุกรุกทุกรูปแบบ รวมถึงต่อต้านพวกเราด้วย อีกด้านหนึ่งสัตว์อสูรมากมายที่อยู่โดยรอบมีสายตาถมึงทึง หากพวกเราบุกเข้าไปในตอนนี้ ไม่เพียงแต่จะไม่สามารถช่วยได้ แต่อาจจะเป็นการกระตุ้นให้มันโจมตีอีกด้วย”

“นั่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้ ตกลงแล้วจะเอาอย่างใดกันแน่?”

ผู้อาวุโสวั่นเจิงอดที่จะตะโกนขึ้นไม่ได้

“เจ้าดูสิ! ตอนแรกข้าบอกแล้วว่าอย่าส่งเขามาที่นี่! มันอันตราย! เจ้าก็ไม่ฟัง! ปั๋วเหยี่ยน หากลูกศิษย์ของข้าเป็นอันใดไป ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปอย่างแน่นอน!”

เมื่อเผชิญหน้ากับผู้อาวุโสวั่นเจิงที่อยู่ในอารมณ์โมโห ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนกลับไม่ได้โมโห และยังมีใบหน้าเยือกเย็นเช่นเดิม

“ที่นี่คือสำนักหลิงเซียว ท่านเจ้าสำนักไม่อยู่ ข้าเป็นคนรับผิดชอบทุกอย่าง หากมีข้าอยู่ ข้าจะไม่มีทางปล่อยให้ฉู่เยว่เป็นอันใดไปเด็ดขาด!”

น้ำเสียงดังกังวานทำให้ผู้อาวุโสวั่นเจิงใจเย็นลง

เขาหลับตาลง

“ปั๋วเหยี่ยน ขอโทษด้วย เมื่อครู่นี้ข้าเสียมารยาทไป…”

“ตอนนี้อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องนี้เลย คิดหาวิธีเอาตัวคนออกมาเป็นเรื่องสำคัญที่สุด…”

เปรี้ยง!

ระลอกคลื่นที่น่าตกใจแผ่กระจายออกมาจากในถ้ำอีกครั้ง!

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนกำหมัดกรอด หลังจากลังเลอยู่นาน ในที่สุดเขาก็กัดฟันแล้วพูดขึ้นว่า

“รอให้เขาทะลวงด่านสำเร็จก่อนแล้วค่อยว่ากัน!”

…

บริเวณไหล่เขา เสือดาวสุวรรณเมฆาจ้องมองอสูรสันหลังเหล็กที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา

กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นแผ่กระจายออกทั้งสี่ด้าน

มันคืออสูรศักดิ์สิทธิ์ ดังนั้นการที่จะสู้กับลูกอสูรสันหลังเหล็กระดับเก้าเป็นเรื่องที่ง่ายดายอย่างยิ่ง

ยิ่งไปกว่านั้น อสูรสันหลังเหล็กตัวโตเต็มวัยที่สามารถปกป้องมันได้ ก็ปักหลักอยู่บนเขาตลอดเวลาไม่ยอมลงมา

เสือดาวสุวรรณเมฆาเงยหน้าขึ้นไปมอง เหมือนกับเป็นการยั่วยุ จากนั้นก็เลียที่กรงเล็บของตนเอง

…

แน่นอนว่าอาฉยงมองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด อีกทั้งยังเห็นอย่างชัดเจน

ดวงตาทั้งสองข้างของมันแดงก่ำ ภายในเต็มไปด้วยความโมโหและบ้าคลั่ง!