บทที่ 128 กระบี่ของนาง

“นี่มันคือฝูงหมาป่าชื่อเฟิงสัตว์อสูรระดับสาม! อย่างน้อยก็น่าจะมีสิบกว่าตัวใช่หรือไม่ พวกเราแค่ห้าคนจะจัดการพวกมันอย่างไรดี”

มู่หงอวี๋หน้าซีด

พวกเขาโชคร้ายเกินไปแล้ว ทันทีที่พวกเขาเข้ามาในบรรพตวั่นหลิง พวกเขาพบกับอันตรายเช่นนี้!

ถ้ามีหนึ่งหรือสองพวกเขาอาจรวมพลังกันเพื่อเอาชนะได้ แต่ยามนี้มีมากมายจนพวกเขาไม่ต้องคิดก็รู้ว่าสู้ไม่ได้แน่นอน!

เลี่ยวจงซูขมวดคิ้วแล้วพึมพำ

“ไม่ถูกต้อง…แม้หมาป่าชื่อเฟิงจะเป็นสัตว์อาศัยกันเป็นฝูง นิสัยดุร้าย แต่พวกมันก็หยิ่งทะนงนัก เป็นการยากที่จะต่อสู้กับมนุษย์โดยไร้เหตุผล…เรายังไม่ได้ทำสิ่งใดเลย พวกมันจะโจมตีเราด้วยเหตุใด”

ฉู่หลิวเยว่ใจกระตุกวูบ ทันใดนั้นนางก็นึกถึงอาชาขี้เถ้าก่อนหน้า ดูเหมือนมันก็พุ่งเป้ามาที่นางอย่างผิดแปลกเช่นกัน

เป็นไปได้ไหมว่าหมาป่าชื่อเฟิงฝูงนี้จะพุ่งเป้ามาที่นางด้วยเช่นเดียวกัน

เมื่อทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากัน และดูเหมือนอากาศจะหยุดนิ่ง!

“พวกเจ้าต้องการสิ่งใด”

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงเย็นเยียบก็ดังขึ้นขัดกับบรรยากาศแปลกๆ

แต่กลับเป็นฉู่หลิวเยว่ที่ก้าวไปข้างหน้าพวกเขาแล้วเป็นฝ่ายเปิดปาก

มู่หงอวี๋ดึงแขนเสื้อนางด้วยความประหม่า

นี่มันบ้าไปแล้ว!

หมาป่าชื่อเฟิงเป็นสัตว์ที่ดุร้ายมาก หากเข้าไปตอนนี้ก็เท่ากับรนหาที่ตายชัดๆ

ฉู่หลิวเยว่ลูบมือนางเบาๆ เพื่อสื่อว่าไม่ต้องเป็นห่วง

แต่มู่หงอวี๋กลับไม่ยอมปล่อยมือ เพราะนางกลัวว่าฉู่หลิวเยว่จะบุ่มบ่ามเข้าไป

“หลิวเยว่ พวกเราสู้มันไม่ไหวหรอก ข้าว่าหาทางหนีไปดีกว่า! เดี๋ยวข้าจะส่งสัญญาณให้พวกอาจารย์และผู้อาวุโสมาช่วยพวกเรา!”

มู่หงอวี๋พูดแล้วกำลังจะหยิบพลุสัญญาณออกมา

ฉู่หลิวเยว่ครุ่นคิดและต้องการห้ามนาง

“อย่า…”

ยังไม่ทันที่นางพูดจบ มู่หงอวี๋ก็ได้เอาสัญญาณออกมาแล้ว

“อาวว…วู้วว!”

เสียงคำรามดุดันดังก้องไปทั่วป่า!

การเคลื่อนไหวกะทันหันทำให้มู่หงอวี๋ตกใจ นางตัวสั่นโดยไม่รู้ตัวและไม่ทันดึงกระบอกส่งสัญญาณ

จากนั้นฝูงหมาป่าก็ประชิดเข้ามาล้อมพวกเขาแคบกว่าเดิม

ทันทีหลังจากนั้น หมาป่าฝูงนี้ก็เงยหัวขึ้นและคำรามเสียงดัง!

“อาวว…วู้วววว”

ภายใต้คืนเดือนหงาย ทำให้เสียงนี้ดังก้อง

ฉู่หลิวเยว่รู้สึกว่าอวัยวะภายในของนางสั่นไหว นางขมวดคิ้วมุ่น

หมาป่าชื่อเฟิงจำนวนมากเช่นนี้ เพียงแค่กัดพวกเขาทีเดียวก็เกินทนแล้ว

“ดูเหมือนพวกมันจะโมโหแล้ว”

เฉินหู่ก็มีเหงื่อไหลท่วมตัวเหมือนกัน

ฉู่หลิวเยว่กำกระบี่ยาวไว้ในมือ นางเกร็งกล้ามเนื้อแอบรวบรวมพลัง

“หมาป่าชื่อเฟิงฉลาดและมีประสาทสัมผัสอ่อนไหวอย่างยิ่ง มู่หงอวี๋เพิ่งเอากระบอกสัญญาณออกมา พวกมันจึงรู้ว่าเรากำลังจะส่งสัญญาณช่วยเหลือหาใครซักคน นี่คือการยั่วโมโหสำหรับพวกมัน”

มู่หงอวี๋ตื่นตระหนก

ที่แท้สาเหตุมาจากนางเองหรือ

“ข้าขอโทษ…”

“ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดอะไรเช่นนี้” ฉู่หลิวเยว่ขัดจังหวะนาง น้ำเสียงของนางมาพร้อมกับพลังที่ทำให้พวกเขาจิตใจสงบ “ในเมื่อพวกมันจับตาดูเรา พวกมันจะไม่มีทางปล่อยเราไปง่ายๆ ไม่ช้าก็เร็วมันจะต้องโจมตีเรา”

แม้ว่านางจะพูดเยี่ยงนี้ แต่ในใจของมู่หงอวี๋ก็ยังเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

ทันใดนั้นหมาป่าที่รวมตัวกันเป็นฝูงก็แยกตัวออกจากตรงกลาง

หมาป่าชื่อเฟิงสีขาวราวหิมะและร่างกายกำยำตัวหนึ่งเดินช้าๆ จากด้านหลังฝูงหมาป่า

ขนบนตัวของมันเรียบลื่นเป็นมันเงา และหลังจากเดินออกมาจากความมืดมิด แสงจันทร์ก็สะท้อนบนตัวของมัน ทำให้ดูสง่างามเป็นอย่างยิ่ง

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือในสายตาของมัน มีเจตนาฆ่าอย่างเย็นชาที่ซ่อนเร้นอยู่!

ฉู่หลิวเยว่มองเห็นได้ชัดเจนและรู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้ที่จะเจรจากับมัน จากนั้นนางจึงกระซิบเตือนพวกเขาทันที

“ตัวนั้นคือราชาจ่าฝูงหมาป่า”

ทุกคนยิ่งระวังตัวกันมากขึ้น

“ในหนังสือเขียนว่าฝูงหมาป่าทุกฝูงจะมีราชาเป็นของตัวเอง ถ้าราชาหมาป่าถูกกำจัด ฝูงหมาป่าจะโดนโจมตีครั้งใหญ่ และจากนั้นมันก็จะพ่ายแพ้…”