บทที่ 1301 ไม่เกี่ยวกัน

เมื่อเห็นผู้อาวุโสโอวหยางพุ่งมาหาตนด้วยความโมโห ฉู่หลิวเยว่พลันสังหรณ์ใจไม่ดี

และหลังจากจบการประชุมแล้ว ผู้อาวุโสโอวหยางก็ทำเพียงกำชับนางสั้นๆ ว่า

“ฉู่เยว่ ตามข้ามา”

ผู้คนรอบตัวล้วนถูกเหตุการณ์ไม่คาดฝันนี้ ดึงดูดสายตาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

พวกเขาต่างแสดงท่าทีสงสัยใคร่รู้ระคนประหลาดใจ

ผู้อาวุโสโอวหยางเป็นช่างหลอมอาวุธและไม่ค่อยปรากฏตัวนอกเขตของตนเท่าใดนัก แต่แล้วเหตุใดจู่ๆ เขาถึงบึ่งมาหาฉู่เยว่เช่นนี้?

ฉู่หลิวเยว่ชะงักไปแวบหนึ่ง

“มิทราบว่าผู้อาวุโสโอวหยางมีธุระอันใดกับศิษย์หรือขอรับ?”

ผู้อาวุโสโอวหยางจ้องมองนางด้วยสายตาลุกล้ำอันยากจะคาดเดาได้ ประหนึ่งว่าเขากำลังพิจารณาว่าท่าทีสับสนงุนงงของนางนั้น เป็นความจริงหรือเท็จ

“ประเดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง”

ครั้นผู้อาวุโสโอวหยางพูดจบ เขาก็หันหลังและจากไป

ทว่าในขณะที่ฉู่หลิวเยว่กำลังจะก้าวเท้าตามไป หลัวซือซือที่อยู่ข้างๆ ก็ดึงรั้งนางไว้ทันที

“ฉู่เยว่ นี่เจ้า…”

ในใจนางสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากล

แต่ฉู่หลิวเยว่กลับส่ายหัวให้นาง

“อย่าห่วงเลย ข้าไปแป๊บเดียว ไม่นานก็กลับมาแล้ว”

เมื่อพูดจบ นางก็รีบเร่งความเร็วให้ทันผู้อาวุโสโอวหยาง และออกไปจากที่นี่พร้อมกัน

เหลือเพียงเหล่าศิษย์มากมายที่หันมามองตากันปริบๆ

…

ฉู่หลิวเยว่ตามติดผู้อาวุโสโอวหยางจนมาถึงด้านล่างของภูเขาหมื่นเมรัย

ก่อนจะเห็นผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนที่กำลังยืนเอามือไพล่หลังด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ฉู่หลิวเยว่ใจกระตุกวูบด้วยความหวาดหวั่น

เนื่องจากช่วงนี้เขาหมื่นเมรัยปิดทำการอยู่ ฉะนั้นโดยพื้นฐานแล้วจึงไม่มีใครมาที่นี่สักคน

และตอนนี้ก็มีเพียงพวกของฉู่หลิวเยว่สามคน

“ฉู่เยว่”

ผู้อาวุโสเอ่ยปากเรียกทันทีที่เห็นเขา

ฉู่หลิวเยว่ก้าวไปข้างหน้าอย่างฉับไว

“ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยน ไยท่านถึง… ต้องการพบศิษย์หรือขอรับ?”

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนจ้องหน้านางด้วยสายตาเฉียบคม ราวกับเขาต้องการมองตรงเข้าไปให้ถึงส่วนลึกในใจของนาง

“ก่อนหน้านี้เจ้ารับปากข้าไว้ว่าเยี่ยงไร? หือ?”

สีหน้าของฉู่หลิวเยว่เต็มไปด้วยความสับสน เสมือนจับต้นชนปลายไม่ถูกว่ามันเกิดอันใดขึ้นกันแน่

“ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยน ท่านกำลังพูดถึง… เรื่องอันใดหรือขอรับ?”

“เหอะ”

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนสบถอย่างไม่สบอารมณ์

“นี่จะบอกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นบนเขาไม่เกี่ยวกับเจ้าหรือ!”

คราวนี้ฉู่หลิวเยว่ถึงกับไปไม่เป็นจริงๆ เขาไม่รู้เลยว่าผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนกำลังกล่าวถึงเรื่องอันใด

นางแอบเดาว่ามันอาจจะเกี่ยวกับถวนจื่อ แต่ก็ยังไม่รู้เรื่องรายละเอียดยิบย่อยอื่นๆ อยู่ดี

เมื่อเห็นว่าฉู่หลิวเยว่มิได้เสแสร้งแกล้งโง่ ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนก็เริ่มลังเลใจขึ้นมาอีกครา

หรือมันจะไม่เกี่ยวกับเจ้าเด็กนี่จริงๆ?

แต่หลังจากที่ฉู่หลิวเยว่ก่อวินาศกรรมบนเขาหมื่นเมรัยในครานั้น ตาน้ำพุก็กลายสภาพมาเป็นอย่างทุกวันนี้!

“ตัวศิษย์นั้นช่างโง่เขลา ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนโปรดชี้แจงด้วยเถิด”

ฉู่หลิวเยว่เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนจดจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้า และมิได้เอ่ยคำใดอยู่พักหนึ่ง

ตาน้ำพุนั้นสำคัญยิ่ง แต่จู่ๆ ช่วงนี้มันกลับกลายเป็นแบบนั้น ย่อมมิใช่เรื่องที่จะรั่วไหลออกไปได้ง่ายๆ

แล้วเช่นนี้เขาจะเล่าให้ฉู่เยว่ฟังได้อย่างใด?

จะไปทางไหนก็เจอแต่ทางตัน

แต่สุดท้ายผู้อาวุโสโอวหยางก็ทนไม่ไหว พลันถามออกมาอย่างอดไม่ได้

“ฉู่เยว่ ตอนที่เจ้าหลอมวิญญาณกระบี่ในวันนั้น เจ้าไม่พบความผิดปกติใดๆ เลยหรือ?”

หรือปัญหาจะไม่ได้อยู่ที่ฉู่เยว่?

ฉู่หลิวเยว่ส่ายหัวพัลวัน

“ตอนนั้นศิษย์จดจ่ออยู่กับการหลอมวิญญาณอย่างเดียวขอรับ ไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่นเลย”

ซึ่งก็ถูกของเขา

เหล่าผู้อาวุโสสองคนมองหน้ากัน พร้อมความรู้สึกกังวลเล็กๆ ในใจ

“ปั๋วเหยี่ยน โอวหยาง พวกเจ้าถามหาข้าหรือ?”

ทันใดนั้น ก็มีเสียงหัวเราะทุ้มต่ำทว่าทรงพลังดังขึ้น และทำลายความเงียบสงัดเมื่อครู่จนสิ้น

เป็นซั่งอวี้เซินที่โผล่หน้าเข้ามา

เขาแย้มยิ้มอย่างอารมณ์ดี

ทว่าหลังจากเห็นคนทั้งสามคน ก็พลันตระหนักได้ถึงความผิดปกติ

รอยยิ้มบนใบหน้าของซั่งอวี้เซินมลายหายไปทันที ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเครียด

“เกิดอันใดขึ้น?”