บทที่ 1312 ช่วยเหลือ

ผู้อาวุโสอวี๋อวี้สะดุ้งโหยงเมื่อเห็นร่างที่พุ่งเข้ามาด้านหน้า

“ฉู่เยว่? โหวกเหวกอันใดของเจ้า!?”

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงพลันส่งสียงตะโกนจากด้านหลัง

“ไม่ต้องถามแล้ว! เปิดค่ายกลแล้วปล่อยเขาเข้าไป!”

ทันใดนั้น ผู้อาวุโสอวี๋อวี้ก็มองเห็นสภาพอันน่าตกใจของฉู่หลิวเยว่ และไม่รอช้ารีบเปิดค่ายกลให้นางทันที

ทางเข้าค่ายกลค่อยๆ เปิดออก…

ฉู่หลิวเยว่เร่งความเร็วและรีบเข้าไปข้างใน

“ขอบคุณขอรับ ผู้อาวุโสอวี๋อวี้!”

ครั้นสิ้นเสียง ร่างเงาของเด็กหนุ่มก็วิ่งแจ้นเข้าไปในสวนอสูรอย่างเร็ว!

ผู้อาวุโสอวี๋อวี้สัมผัสได้ถึงลมกระโชกที่พัดผ่านหน้าตนไป พร้อมร่างเงาของฉู่เยว่ที่หายวับไป

เขารีบหันไปมองร่างที่หายเข้าไปข้างใน ก่อนจะเห็นเด็กนั่นกำลังมุ่งหน้าไปยังพื้นที่ด้านในของสวนอสูรด้วยความเร็วอันน่าทึ่ง!

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงตามหลังเขาไปติดๆ

พอเห็นเช่นนั้น ผู้อาวุโสอวี๋อวี้ก็รีบย่ำเท้าตามไปเช่นกัน พลันขมวดคิ้วมุ่น

“ฮวาเฟิง เกิดอันใดขึ้นหรือ?”

รุ่งสางเช่นนี้ ไยฉู่เยว่ถึงได้รีบร้อนขนาดนั้น?

แถมยังทำตัวแปลกๆ อีกด้วย

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงกล่าว พลางสับเท้าวิ่งไปข้างหน้า

“ไอหยา! ยามนี้ข้าเองก็ไม่รู้แน่ชัด! เด็กนั่นไม่ยอมพูดอันใด และเอาแต่วิ่งมาทางนี้ลูกเดียว! ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาคิดจะทำอันใด!”

จากนั้น เขาก็เล่าให้ผู้อาวุโสอวี๋อวี้ฟังสั้นๆ ว่าเกิดอันใดขึ้นบ้าง และนั่นทำเอาผู้อาวุโสอวี๋อวี้คิ้วพันกันมากกว่าเดิม

“… หากป่วยแล้วมาที่นี่เหตุใด? สวนอสูรแห่งนี้เต็มไปด้วยอสูรดุร้ายทุกชนิด เกิดวิ่งเข้าไปด้วยสภาพแบบนี้ จักไม่อันตรายมากกว่าเดิมหรือ!?”

ผู้อาวุโสอวี๋อวี้ไม่เข้าใจเลยจริงๆ

“หยุดพูดได้แล้ว รีบตามไปดูเขาดีกว่า!”

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงกล่าวและเร่งความเร็วขึ้นอีก

…

อีกด้านหนึ่ง ฉู่หลิวเยว่เค้นเอาพลังปราณทั้งหมดของตน และรีบมุ่งหน้าไปยังยอดเขาแห่งหนึ่งโดยเร็วที่สุด

อสูรสันหลังเหล็กขนาดมหึมาเดินออกจากถ้ำ ราวสัมผัสได้ถึงลมปราณของนาง และมองไปในทิศทางของฉู่หลิวเยว่

“อาฉยง!”

ฉู่หลิวเยว่ตะโกนเสียงดังลั่น พลันกระโจนขึ้นไปบนอากาศ!

แล้วทิ้งตัวถลาลงหน้าปากถ้ำ แล้วรีบเดินเข้าไปข้างใน

“อาฉยง! ช่วยข้าที!”

เมื่อเห็นสภาพของฉู่หลิวเยว่ในตอนนี้ อาฉยงเดิมทีกำลังตกใจระคนดีใจ พลันวิตกกังวลขึ้นมาทันที

มันเดินตามฉู่หลิวเยว่เข้าไปข้างใน

เทาเทาที่กำลังหลับอยู่ ลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย

หางตาของมันเหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นเคย พลันลุกขึ้นยืนด้วยความดีใจ

ทว่าในขณะที่มันกำลังย่องไปหาอีกคนด้วยความสุขอันล้นปรี่ ก็พลันตระหนักได้ถึงท่าทางผิดปกติของฉู่หลิวเยว่

อาฉยงเดินเข้ามาใกล้และสังเกตท่าทีของฉู่หลิวเยว่ด้วยสีหน้าเป็นกังวล

เทาเทารีบวิ่งไปหาแม่ของมัน

ฉู่หลิวเยว่คลายอ้อมกอด ท่ามกลางสายตาของสองแม่ลูก

ถวนจื่อที่ขนยาวกว่าเดิม กลิ้งหล่นลงมาจากอ้อมแขนนาง

อาฉยงผงะและถอยห่างจากถวนจื่อหลายก้าว ดวงตาของมันเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและเกรงกลัว!

ในตัวของกษายะหางวายุนั้น มีพลังแห่งสายเลือดของหนึ่งในสองอสูรศักดิ์สิทธิ์โบราณไหลเวียนอยู่ ซึ่งก็คือหงส์ทองคำ และถึงมันจะเป็นหนึ่งในอสูรศักดิ์สิทธิ์ หากแต่สถานะของมันสูงส่งกว่า

และตอนนี้ก็เป็นช่วงเวลาสำคัญในการปลุกพลังแห่งสายเลือดของมัน ทำให้แรงข่มจากสายเลือดของมันรุนแรงมากขึ้นด้วย ส่งผลให้อาฉยงและอสูรตัวอื่นยอมสิโรราบอย่างง่ายดาย

ขณะเดียวกัน ฉู่หลิวเยว่ก็หันไปมองอาฉยง ดวงตาสีนิลเสมือนหยกเนื้อดีร้อนผ่าวราวเพลิงกัลป์

โลหิตสีแดงสดค่อยๆ ไหลซึมออกมาตามผิวหนัง จนปรากฏดวงเลือดเป็นวงบนอาภรณ์ของนาง

…ผิวหนังของฉู่หลิวเยว่เริ่มแตกออก เพราะทนพลังแห่งสายเลือดของถวนจื่อไม่ไหว!

สีหน้าของอาฉยงเข้มขึ้น มันเข้าใจทันทีว่าเกิดอันใดขึ้นกับนาง

ฉู่หลิวเยว่กลืนก้อนเลือดลงคอไปอย่างยากลำบาก