ตอนที่ 1316
บทที่ 1317 หงส์ทองคำ
October 22, 2026
เสียงก้องดังกังวาน!
แลไพเราะเสนาะยิ่ง!
ทั้งยังน่าเกรงขาม!
กู่ร้องเพียงหนเดียว ก็กึกก้องไปทั่วฟ้าดิน!
ยามสัตว์อสูรจำนวนนับไม่ถ้วนที่รอคอยอย่างเงียบๆ อยู่ในบริเวณโดยรอบมาหนึ่งวันเต็มได้ยินประกาศิตนี้ล้วนแล้วแต่รู้สึกสั่นไหวไปถึงจิตวิญญาณ จากนั้นพวกมันทั้งหมดก็พร้อมใจกันส่งเสียงร้องแหลมเสียดหูออกมา!
ในน้ำเสียงที่กู่ร้องออกมามิแสดงให้เห็นถึงความทะนงตัวของอสูรศักดิ์สิทธิ์หรือยลยินถึงกิริยาดุร้ายป่าเถื่อนเลยแม้แต่น้อย หลงเหลือเพียงการเคารพนบนอบและยอมจำนนจากใจจริงเท่านั้น!
จากนั้น สัตว์อสูรเหล่านี้ต่างก็ทยอยคุกเข่ายอบตัวลงบนพื้นทีละตัว!
นอกจากตัวพวกมันจะสั่นสะท้านไปด้วยความกลัวแล้ว ยังมากไปด้วยอาการนอบน้อมและเลื่อมใสจนเต็มเปี่ยม!
อาการเหล่านี้ล้วนมาจากการชื่นชมแลเคารพเทิดทูนสายเลือดที่ทรงเกียรติที่สุดในใต้หล้าทั้งสิ้น!
สถานการณ์เช่นนี้ทำให้ทั่วทั้งร่างของผู้อาวุโสทั้งสองสั่นเทิ้ม สะเทือนลึกเข้าไปถึงจิตใจ
ผู้อาวุโสฮวาเฟิงถึงกับเบิกตากว้างอย่างตื่นตะลึง
“นั่น นั่นมัน…”
ข้อคาดเดาอันบ้าดีเดือดจนน่าหัวร่อข้อหนึ่ง พลันเคลื่อนผ่านวาบเข้ามาในสมองของเขา
ทว่าเป็นเพราะมันออกจะเกินเอื้อมไปหน่อย เขาจึงเอ่ยคำเหล่านั้นออกมาได้ยากนัก
เปลวเพลิงสีทองพิสุทธิ์…
ในโลกหล้านี้ มีเพียงสัตว์อสูรประเภทเดียวเท่านั้นที่ใช้เปลวเพลิงชนิดนี้ได้!
ในส่วนของผู้อาวุโสอวี๋อวี้ แม้ก่อนหน้านี้จะเดาผลลัพธ์ข้อนี้เอาไว้ในใจอยู่แล้ว ทว่าเมื่อได้มาเห็นกับตาก็ยังคงรู้สึกตะลึงพรึงเพริดไม่เปลี่ยน
เขาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ประหนึ่งว่ารับรู้ได้ถึงกลิ่นไหม้อันเป็นเอกลักษณ์ของเปลวเพลิงโหมกระหน่ำที่ลอยอวลอยู่ในอากาศก็มิปาน
ราวกับทุกสิ่งถูกแผดเผาเสียจนวอดวาย!
“นั่นคือ… อสูรศักดิ์สิทธิ์จากโบราณกาล… หงส์ทองคำ!”
ทุกถ้อยคำล้วนดุจดั่งแฝงเอาไว้ซึ่งน้ำหนักอันมหาศาล ประหนึ่งหินจู่โจมที่ร่วงหล่นไม่ให้รู้ตัว ทำเอาใจคนสั่นสะท้าน!
“เป็น เป็นไปได้…”
ผู้อาวุโสฮวาเฟิงสีหน้าแข็งทื่อนัก เขาเอ่ยพึมพำเสียงเบาด้วยท่าทีมิอยากเชื่อ
“หงส์ทองคำไม่ได้เผยตัวตนบนแผ่นดินใหญ่มาสามพันปีแล้ว บัดนี้มิคาดคิดเลยว่า…”
นั่นจะเป็นสัตว์อสูรในพันธสัญญาของฉู่เยว่!
ความจริงข้อนี้พุ่งเข้าชนในใจของผู้อาวุโสฮวาเฟิงมิหยุด ทำเอาตัวเขาโอนเอนไปมาทั่วทั้งร่าง
ผู้อาวุโสอวี๋อวี้เงยศีรษะขึ้นมองเงาร่างสีทองพิสุทธิ์บนผืนฟ้าดำสนิทด้วยสายตาสับสน
หากมิได้เห็นฉากทั้งหมดนี้ด้วยตาเนื้อของตน เกรงว่าเขาเองก็คงคิดว่านี่เป็นภาพลวงตาเช่นกัน
“… โดยธรรมชาติของกษายะหางวายุ ก็มีพลังแห่งสายเลือดของหงส์ทองคำไหลเวียนอยู่ในร่างอยู่แล้ว และมันยังเป็นตัวตนเดียวท่ามกลางสัตว์อสูรจำนวนมากมายมหาศาลในใต้หล้านี้ ที่มีโอกาสสามารถบุกทะลวงห่วงพันธนาการ กลายเป็นหงส์ทองคำได้มากที่สุดอีกด้วย! เพียงแต่ว่าการจะมาถึงจุดนี้ได้ก็ยากเย็นแสนเข็ญยิ่ง ด้วยการส่งต่อพลังนี้จากรุ่นสู่รุ่น พลังแห่งสายเลือดในตัวของกษายะหางวายุรุ่นปัจจุบันนั้นเบาบางนัก ให้พูดกันตามหลักแล้วความเป็นไปได้มันแทบไม่มีเสียด้วยซ้ำ… แต่…”
แต่สัตว์อสูรในพันธสัญญาของฉู่เยว่กลับทำสำเร็จเสียอย่างนั้น!
นี่จะไม่ให้ตื่นตกใจกันได้อย่างใด!?
“มิน่าเล่า… มิน่าเมื่อครู่สัตว์อสูรพวกนั้นถึงได้เชื่อฟังกันเช่นนี้ ที่แท้… เป็นเพราะคาดเดาได้ถึงการถือกำเนิดของหงส์ทองคำตัวนี้แล้วนี่เอง?”
ผู้อาวุโสฮวาเฟิงประหนึ่งว่านึกอันใดบางอย่างขึ้นได้ บนใบหน้าจึงปรากฏแววเข้าใจแจ่มแจ้งขึ้นมาในบัดดล
นอกจากสองอสูรศักดิ์สิทธิ์ผู้ยิ่งใหญ่จากบรรพกาลแล้ว ยังมีผู้ใดอีกที่มีพลังการกู่ร้องอันน่าหวาดหวั่นเช่นนี้?
พริบตาต่อมา เงาร่างสูงโปร่งร่างหนึ่งก็พุ่งกระโจนขึ้นมาจากด้านล่าง!
เป็นผู้ที่สองผู้อาวุโสรอคอยอยู่เสียนานอย่างฉู่หลิวเยว่นั่นเอง!
ในขณะนั้น เสื้อผ้าบนกายนางต่างเปื้อนเปรอะไปด้วยคราบเลือดเป็นจุดเป็นหย่อม อีกทั้งใบหน้าของนางยังซีดเผือดจนหาคำมาบรรยายมิได้ ดูแล้วกระเซอะกระเซิงยิ่ง
ทว่า มีเพียงนัยน์ตาคู่นั้นที่ยังคงสว่างเรืองรองดุจดวงดารา ทอแสงเจิดจ้าระยิบระยับ!
เมื่อรับรู้ถึงการมาของนาง หงส์ทองคำที่ได้รับการกราบกรานเทิดทูนจากหมู่สัตว์อสูรจำนวนมากบนผืนฟ้าดำสนิทก็หลุบตาลงมามองนาง
หลังจากนั้นเพียงชั่วครู่ ปีกทั้งสองข้างของมันก็ขยับ แล้วพุ่งทะยานเข้าไปหาฉู่หลิวเยว่
บนท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ดำสนิทปรากฏเป็นเส้นโค้งสีทองอร่ามสายหนึ่ง
ชั่วพริบตา มันก็บินมาหยุดตรงหน้าฉู่หลิวเยว่แล้ว
หนึ่งมนุษย์ หนึ่งอสูร ยืนเผชิญหน้าเข้าหากัน
เดิมทีฉู่หลิวเยว่เองก็นับได้ว่าเป็นผู้ที่มีรูปร่างสูงโปร่ง ทว่าเมื่อมาอยู่ตรงข้ามกับหงส์ทองคำแล้วกลับดูตัวเล็กลงไปถนัดตา