บทที่ 1323 ความแค้นชิงชัง

ชายคนนั้นหยุดยืนนิ่ง แล้วหมุนตัวกลับมา

“เจ้าก็ยังคงฉลาดเหมือนอดีตที่ผ่านมา”

ในตอนนั้นใบหน้าของเขาไม่มีรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นอีกแล้ว มันถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ทำให้คนรู้สึกขนลุก

น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นแหบพร่า มืดมนเสียจนทำให้คนรู้สึกไม่สบายใจ

ทันใดนั้นเองฉู่หลิวเยว่ก็รู้สึกคุ้นเคยกับน้ำเสียงเช่นนี้ เหมือนกับเคยได้ยินที่ไหนสักแห่ง

นางขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย จากนั้นก็จ้องอีกฝ่ายตาเขม็ง

“เหมือนว่าพวกเราจะเคยเจอกันมาก่อน”

ตอนนี้นางยังคงสวมใส่หน้ากากอยู่ แต่เหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้รู้สึกแบบนั้น

“กล้าตามมาแบบนี้ ดูเหมือนว่าเจ้าจะมั่นใจในความสามารถของตัวเองเสียเหลือเกิน”

ผู้ชายคนนั้นหัวเราะขึ้นมา แต่ว่าในแววตาไม่มีรอยยิ้ม

เขามองฉู่หลิวเยว่ด้วยสายตาเย็นชา เหมือนกับกำลังมองเนื้อบนเขียง

เหมือนว่าชัยชนะจะอยู่ในกำมือแล้ว

ฉู่หลิวเยว่รู้สึกระมัดระวังตัวขึ้นมา ภายในสมองมีความคิดหนึ่งปรากฏขึ้นมา

“เจ้าคือ…คนของถ้ำปีศาจทมิฬ!”

น้ำเสียงมืดมนและเย็นชาเช่นนี้ นางเคยได้ยินมาจากคนคนเดียวเท่านั้น…นั่นคือจิตวิญญาณที่แฝงอยู่ในร่างกายของซั่งกวนหว่าน!

ในวันมหามงคลสมรสของซั่งกวนหว่าน ฉู่หลิวเยว่ต้องการจะฆ่าเขา แต่สุดท้ายคนผู้นั้นกลับสามารถหนีไปได้

แต่ประเด็นสำคัญเลยก็คือ เหมือนว่าเขาอยากจะได้ไข่มุกธาราที่อยู่ในร่างกายของนาง!

“ชู่ว…”

ชายคนนั้นยกนิ้วขึ้นมาอย่างกะทันหัน พร้อมส่งรอยยิ้มที่หน้าครั่นคร้าม

“จะพูดเช่นนี้ก็ไม่ถูกต้อง แม้ว่าบนป้ายไม้แผ่นนั้นจะสลับสัญลักษณ์ถ้ำปีศาจทมิฬ แต่หากพูดให้ถูกต้องแล้วข้าไม่ใช่คนของฝั่งนั้นตั้งนานแล้ว ดังนั้นเจ้าไม่จำเป็นจะต้องเชื่อมโยงข้ากับพวกเขา”

“ที่ข้ามาในวันนี้ ข้ามาเหตุใดเจ้าเองก็น่าจะรู้ดี”

ขณะที่พูดผู้ชายคนนั้นก็ยกมือขึ้น พร้อมแบมือออก เหมือนกับเป็นการเกลี้ยกล่อมและเหมือนเป็นคำสั่ง

“ส่งของชิ้นนั้นมาให้ข้า”

…

“อุ๊ปส์”

ความเงียบกินเวลาอยู่ชั่วครู่หนึ่ง จากนั้นฉู่หลิวเยว่หัวเราะออกมาอย่างไร้ความปรานี

เหมือนว่านางจะไม่สนใจคำข่มขู่ของอีกฝ่ายเลย นางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย จ้องเขาด้วยรอยยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม เหมือนว่ากำลังดูเรื่องตลกอันใดบางอย่าง

“เจ้าอยากได้ แล้วข้าต้องให้หรือ? บนโลกนี้ไม่เคยมีคนที่หน้าไม่อายขนาดเจ้ามาก่อน เจ้าอย่าได้ใจไปหน่อยเลย”

เมื่อได้ยินฉู่หลิวเยว่ประชดประชันเช่นนี้ ผู้ชายคนนั้นกลับไม่ได้รู้สึกโมโห

“น่าเสียดายจริงๆ …เดิมทีข้าคิดว่าอยากจะให้ทุกคนมีความสุข หากเจ้ามอบของสิ่งนั้นให้ข้า ข้าจะยอมไว้ชีวิตของเจ้า แบบนั้นมันจะดีแค่ไหนเชียว…น่าเสียดายที่ตอนนี้เจ้าดูเหมือนจะไม่ได้รักชีวิตของตนเองเลย”

สิ้นเสียงคำพูดของเขา กลางฝ่ามือของเขาก็มีเปลวเพลิงสีเขียวกลุ่มหนึ่งระเบิดขึ้นอย่างร้อนแรง!

ในขณะเดียวกันนั้นเองลมปราณที่อยู่โดยรอบเพิ่มสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง!

“ช่างหลอกหลอนไม่ไปไหนเลยจริงๆ”

ฉู่หลิวเยว่พูดขึ้นเสียงเย็น

ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่ในราชวงศ์เทียนลิ่ง นางไม่สามารถสกัดกั้นและฆ่าเขาได้ ดังนั้นจึงรู้สึกเสียใจอยู่ตลอดเวลา

คิดไม่ถึงเลยว่าวันนี้อีกฝ่ายจะมาถึงหน้าประตูแบบนี้

ดังนั้นจึงประหยัดแรงนางไปได้ไม่น้อย

พลังดั้งเดิมภายในร่างกายเริ่มโคจร จากนั้นก็พวยพุ่งมาที่กลางฝ่ามืออย่างรวดเร็ว

แสงไฟเจิดจ้าปรากฏที่กลางฝ่ามือของนาง!

ในตอนนั้นเองผู้ชายที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็ประสานมืออย่างกะทันหัน

ทันใดนั้นไข่มุกธาราที่อยู่ภายในร่างกายของฉู่หลิวเยว่ก็เริ่มโคจรอย่างบ้าคลั่ง! และเริ่มมีแรงดิ้นรนเพิ่มขึ้นมา!