บทที่ 1326 คำถาม

ตึง!

ฉู่หลิวเยว่ปักกระบี่ชื่อเซียวลงบนพื้น

“เขาหนีไปได้อีกแล้ว!”

“วางใจเถอะ จิตวิญญาณของเขาเสียหาย ต่อให้เขาไม่ตาย พลังปราณตั้งต้นก็ได้รับความเสียหายอย่างมาก”

องค์ไท่จู่พูดเกลี้ยกล่อม

“วันนี้เจ้าสามารถฆ่าเขากลับได้หนึ่งครั้ง ถือว่าเป็นการระบายความแค้นไปก่อน”

ฉู่หลิวเยว่จึงสามารถสงบสติอารมณ์ได้ นางเรียกหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์กลับมา ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยแล้วพูดว่า

“ขอบคุณองค์ไท่จู่มาก เรื่องนี้ข้าเข้าใจแล้ว”

ความจริงแล้ววันนี้ก็เป็นเรื่องยากยิ่งที่นางจะสามารถเอาชนะได้

อีกฝ่ายมีฝีมือสูงส่งกว่านางมาก น่าเสียดายที่ไม่มีกายเนื้อ จึงทำได้เพียงอยู่ในร่างของคนอื่นเท่านั้น

แต่หากเป็นเช่นนี้ก็ส่งผลกระทบต่อความแข็งแกร่งของเขาอย่างมาก

ยิ่งไปกว่านั้นสิ่งที่อยู่ในกายเนื้อ ก็ไม่ใช่จิตวิญญาณของเขาเพียงอย่างเดียว

“เหมือนว่าคนผู้นี้จะมีการกระทำที่รอบคอบอย่างยิ่ง เขาลองหยั่งเชิงอยู่หลายครั้ง และมีความอดทนที่สูงมาก!”

ฉู่หลิวเยว่แค่นหัวเราะเสียงเย็น

“ถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ ก็ไม่เลว ให้เขามาสักหลายครั้งหน่อย ให้ข้าขุดรากถอนโคนได้ทีละน้อย”

องค์ปฐมกษัตริย์หรือว่านางโกรธมาก

ไม่ว่าใครที่ได้เจอเรื่องราวเช่นนี้ ก็ไม่สามารถอดทนต่อไปได้

“นังหนู เจ้าอย่าเพิ่งกังวลเรื่องพวกนั้น การต่อสู้เมื่อครู่นี้ ทำให้เจ้าสูญเสียพลังไปมาก เจ้าโคจรลมปราณให้ดีก่อน กลับไปแล้วค่อยคิดหาวิธีจัดการก็ยังไม่สาย”

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้า

นางออกมาจากเมืองฝางโจวสักระยะหนึ่ง ไม่แน่ว่าจัวเซิงกำลังตามหานางอยู่

แม้ว่าเมื่อครู่นี้นางจะเป็นฝ่ายได้เปรียบ แต่ความจริงแล้วนางก็สูญเสียพลังไปเป็นจำนวนมาก

ถ้าหากพวกเขาเห็นสภาพของนางในตอนนี้ เกรงว่าจะเป็นเรื่องยากที่จะอธิบายแล้ว

ฉู่หลิวเยว่เก็บกระบี่ชื่อเซียวลง ก่อนจะกลืนยาอายุวัฒนะไปสองเม็ด และนั่งลงทำสมาธิ

หลังจากนั้นประมาณหนึ่งเค่อ พลังในร่างกายของนางก็กลับคืนมาเล็กน้อยแล้ว ใบหน้าก็ไม่ได้ซีดขาวขนาดนั้นแล้ว

จากนั้นนางก็ลุกขึ้นยืน แล้วครุ่นคิด ก่อนที่จะเดินไปข้างศพของคนผู้นั้น พร้อมกับหยิบขวดหยกออกมา ของบางอย่างก็ถูกเทออก

ของเหลวสีใสไหลริน และหยดไปที่ร่างของชายผู้นั้น

ร่างกายของชายผู้นั้นกลายเป็นแอ่งเลือดแอ่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว และซึมลงไปที่พื้น ก่อนจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย

นอกจากคราบเลือดที่อยู่บนพื้นแล้ว ก็มองไม่เห็นสิ่งอื่นอีก

อีกทั้งเพราะว่าพื้นนี้เป็นสีดำอมน้ำตาล หากไม่มองให้ดีๆ ก็จะมองไม่เห็นคราบเลือดเหล่านี้

ดินแดนรกร้างในอาณาจักรเสิ่นซวี่ มักจะเกิดการต่อสู้ทุกรูปแบบได้ทุกที่ทุกเวลา

คราบเลือดกลุ่มหนึ่ง บางทีก็ไม่ดึงดูดความสนใจของใครอยู่แล้ว

แต่ฉู่หลิวเยว่คิดแล้วคิดอีก จากนั้นนางก็โบกมือขึ้น ก่อนจะใช้เปลวเพลิงทำความสะอาดคราบเลือดเสียจนหมดจด

นางหยิบป้ายไม้แผ่นนั้นออกมา ในตอนที่กำลังจะบดขยี้มัน ทันใดนั้นนางก็ชะงักไป และเก็บมันเอาไว้

“ไท่จู่ ท่านรู้หรือไม่ว่าสำนักปีศาจทมิฬอยู่ที่ใด?”

องค์ปฐมกษัตริย์ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็ให้คำตอบนางว่า

“ตำแหน่งคร่าวๆ ข้าพอจะทราบอยู่ แต่นั่นมันเรื่องพันปีก่อน ตอนนี้มันผ่านมานานขนาดนี้แล้ว ไม่รู้ว่าสำนักของพวกเขายังอยู่ตรงนั้นหรือไม่”

“เรื่องนี้ง่ายมาก แค่ไปสืบเอาก็ได้แล้ว”

ฉู่หลิวเยว่ไม่ได้จริงจังกับเรื่องนี้มากนัก