บทที่ 1329 ใจอ่อน

“เจ้าว่าอย่างใดนะ?”

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงถามกลับอย่างไม่รู้ตัว

ฉู่หลิวเยว่รวบรวมความกล้า จากนั้นก็มองไปทางเขาด้วยความกังวลและรอคอย

“ถ้าท่านไม่รังเกียจแล้วละก็ ศิษย์ขอไปบุพกาลชายแดนเหนือกับเหล่าผู้อาวุโสในครั้งนี้ด้วย”

“ไม่ได้”

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงปฏิเสธทันควัน

ฉู่เยว่ก็จะไปหรือ?

ไม่ได้ล้อเล่นใช่หรือไม่?

“ก่อนหน้านี้ศิษย์เคยผ่านการทดสอบมาก่อน…”

“ก่อนหน้านี้ก็คือก่อนหน้านี้ ตอนนี้ก็คือตอนนี้”

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงมีท่าทางหนักแน่นยืนหยัด

“มันจะเหมือนกันได้อย่างใด?”

ถ้าฉู่เยว่เดินทางไปพร้อมกับทัพใหญ่ของสำนักในครั้งแรกก็คงไม่เป็นไร

แต่ตอนนี้ปั๋วเหยี่ยนส่งข่าวมาว่า ต้องการกำลังเสริม เขาแค่คัดเลือกผู้อาวุโสไปก็พอ แต่หากพาฉู่เยว่ไปด้วยมันจะเกิดอันใดขึ้นกันเล่า?

ฉู่หลิวเยว่ก้มหน้าลงเล็กน้อย

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงยืนอยู่ตรงนั้น สามารถเห็นขนตาของเด็กหนุ่มสั่นเล็กน้อยได้อย่างพอดิบพอดี อีกทั้งริมฝีปากเม้มแน่นจนกลายเป็นสีขาวเล็กน้อย

ไม่ว่าใครที่ได้เห็น ก็สามารถสัมผัสได้ถึงความผิดหวังและเสียใจภายในใจของเขาได้

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงรู้สึกลังเลขึ้นในทันที

เด็กคนนี้ไม่ได้พูดอันใดมากมาย แต่เหตุใดเขารู้สึกผิดกับอีกฝ่ายมากขนาดนี้เล่า?

ไม่ว่าจะเป็นด้านอารมณ์หรือว่าเหตุผล เขาก็ไม่สามารถให้ฉู่เยว่ติดตามไปได้!

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงนวดขมับของตนเอง แล้วเกลี้ยกล่อม

“ฉู่เยว่ เจ้ายังหนุ่มยังแน่น หลังจากนี้ยังมีโอกาสอีกมาก! เหตุใดเจ้าต้องสนใจแค่ในช่วงเวลานี้ด้วยล่ะ? ใช่หรือไม่?”

ฉู่หลิวเยว่เงยหน้าขึ้นมองเขา

“แต่เมื่อครู่ท่านเพิ่งบอกไม่ใช่หรือว่า ผู้อาวุโสบางคนอยู่ที่นี่มาหลายร้อยปี ก็ยังไม่สามารถเข้าไปมองค่ายกลแห่งนั้นได้เลย…แบบนี้ศิษย์จะไม่มีหวังกว่าเดิมหรือ?”

“…”

ใครใช้ให้เจ้าปากมาก!

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงเกลียดตัวเองที่ไม่สามารถดึงคำพูดที่เพิ่งพูดกลับมาได้

“นี่ นี่มันแค่ยกตัวอย่างเท่านั้น มันไม่ได้หมายความเช่นนั้นเสียหน่อย…”

“ศิษย์ที่ผ่านการทดสอบมาก่อนหน้านี้ล้วนได้ไปกันทั้งหมดแล้ว ยกเว้นข้า…”

ฉู่หลิวเยว่ถอนหายใจออกมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ นางฝืนยิ้มออกมา แต่สีหน้าดูย่ำแย่กว่าร้องไห้เสียอีก

“ช่างเถอะ ผู้อาวุโสพูดได้ถูกต้องแล้ว ศิษย์ไม่ควรมองแค่วันเวลาในตอนนี้เท่านั้น ครั้งที่แล้วไปไม่ได้ ครั้งนี้ก็ไปไม่ได้ แต่ไม่แน่ว่าในอนาคตก็อาจจะมีโอกาส!”

หนังตาของผู้อาวุโสฮวาเฟิงก็กระตุกขึ้นมาเมื่อได้ยินนางพูดเช่นนี้

เหตุใดคำพูดนี้มันดูน่าอึดอัดขนาดนี้เล่า?

แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะให้ฉู่เยว่ติดตามไปด้วยจริงๆ ท้ายที่สุดแล้วให้ผู้อาวุโสไปหลายคน และมีศิษย์ติดตามไปอีกหนึ่งคน ดูแล้วรู้สึกประหลาดไปจริงๆ

แต่ก็เป็นความจริงที่มีฉู่เยว่เพียงคนเดียวที่ไม่สามารถติดตามพวกเขาไปได้…

ความจริงแล้วศิษย์ในสำนักมีใครบ้างที่ไม่อยากไป?

แม้ว่าบุพกาลชายแดนเหนือจะเป็นสถานที่อันตรายในอาณาจักรเสิ่นซวี่ แต่เมื่อมีผู้คนมากมายมารวมตัวกัน มันย่อมปลอดภัยขึ้นมาก

ต่อให้จะไม่ได้รับโอกาสที่ยิ่งใหญ่ ก็สามารถใช้โอกาสนี้พัฒนาความแข็งแกร่งของตนเองได้

ฉู่เยว่ไปไม่ได้ แม้ว่าในใจของเขาจะรู้สึกเสียใจ แต่ก็ยังมีความเข้าใจอยู่