บทที่ 1332 การเคลื่อนไหว

“ใกล้จะถึงแล้ว”

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงพูดขึ้น สีหน้าดูจริงจังขึ้นหลายส่วน

ผู้อาวุโสทั้งหลายลุกขึ้นยืนโดยพร้อมเพรียง แล้วสบสายตากัน ก่อนจะลงมือพร้อมกัน!

ความดำมืดที่อยู่ด้านหน้า ก็ปรากฏค่ายกลที่สว่างไสวขึ้นมาหนึ่งอัน!

หลังจากนั้นไม่นาน ตรงกลางของค่ายกลก็เปิดออก แหวกเป็นสองข้าง

แสงสว่างสีขาวส่องรอดออกมาจากภายนอก

“ไป!”

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงออกคำสั่ง จากนั้นก็ลุยไปด้านหน้า!

ฉู่หลิวเยว่และผู้อาวุโสอีกหลายคนก็ติดตามมาอย่างใกล้ชิด!

…

หนาว

หนาวมาก

นี่เป็นความรู้สึกแรกหลังจากที่ฉู่หลิวเยว่ออกมาจากค่ายกลเคลื่อนย้ายแล้ว

เมื่อมองไปด้านหน้า ทิวทัศน์เต็มไปด้วยหิมะขาวโพลน

นอกจากหิมะแล้วไม่มีสิ่งอื่นหลงเหลืออยู่เลย

ท้องฟ้ามืดครึ้ม ราวกับเพิ่งมีหิมะตกหนักไป

ถวนจื่อที่อยู่ภายในตันเถียนก็เริ่มเคลื่อนไหว เพิ่มความอบอุ่นให้แก่ร่างกายของนางในทันที

ตอนนี้ฉู่หลิวเยว่รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว

“ซี๊ด…เหตุใดที่แห่งนี้ถึงหนาวขนาดนี้!”

หลังจากนั้นผู้อาวุโสคนหนึ่งก็อดตัวสั่นขึ้นมาไม่ได้ เขาพูดไปพลาง พร้อมวางค่ายกลรอบตนเองด้วยความรวดเร็ว

“เคยได้ยินมาตั้งนานแล้วว่าบุพกาลชายแดนเหนือมีสภาพแวดล้อมที่เลวร้าย แต่คิดไม่ถึงเลยว่ามันจะน่ากลัวขนาดนี้!”

พวกเขาล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งระดับเทพ ความร้อนและเย็นในระดับธรรมดาไม่สามารถส่งผลกระทบต่อพวกเขาได้

สามารถทำให้เขามีปฏิกิริยาขนาดนี้ได้ นั่นหมายความว่าที่แห่งนี้หนาวกว่าที่คนอื่นจะจินตนาการได้

“ฉู่เยว่ เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

ผู้อาวุโสอีกคนที่เห็นว่าฉู่หลิวเยว่มีสีหน้าปกติ เขาจึงถามขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

ฉู่หลิวเยว่กะพริบตาปริบๆ แล้วตอบว่า

“ขอบคุณผู้อาวุโสที่เป็นห่วง แต่สัตว์อสูรในพันธสัญญาของข้าคือกษายะหางวายุ ดังนั้นซึ่งไม่เป็นไร”

“มิน่าล่ะ”

ผู้บำเพ็ญเพียรที่มีระดับต่ำกว่าเทพ ไม่อาจอยู่ที่นี่ได้นาน

ดังนั้นพวกเขาจึงเป็นห่วงที่จะต้องพาฉู่หลิวเยว่มาที่นี่ด้วย แต่เมื่อดูจากตอนนี้แล้ว เหมือนว่าจะไม่ต้องเป็นห่วงเด็กคนนี้จริงๆ

เรื่องนี้ทำให้ผู้อาวุโสหลายคนมองฉู่หลิวเยว่เปลี่ยนไป สายตาที่มองนางนั้นก็อ่อนโยนมากยิ่งขึ้น

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงเหลือบสายตามองอย่างเงียบๆ

อื้อ…

หงส์ทองคำ…

ไม่เลวเลยทีเดียว มันเพิ่งทะลวงด่านจากกษายะหางวายุ…

สีหน้าของฉู่หลิวเยว่ปกติอย่างยิ่ง

ผู้อาวุโสคนหนึ่งกวาดสายตามองไปโดยรอบ แล้วถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ว่า

“ตอนนี้ปั๋วเหยี่ยนอยู่ที่ใด? ที่แห่งนี้เป็นทุ่งหิมะขาวโพลน การตามหาพวกเขาให้เจอโดยเร็วนั้นเกรงว่าจะเป็นเรื่องยาก”

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงหยิบตราหยกสีเขียวของตนเองออกมา

ดวงไฟสองจุดกะพริบอยู่บนนั้น

หนึ่งในนั้นคือตำแหน่งของพวกเขา และแน่นอนว่าอีกตำแหน่งคือผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยน

เขามองไปสักพัก สุดท้ายก็กำหนดทิศทางขวา

“น่าจะอยู่ทางนี้ แต่มองไปแล้วเหมือนหนทางยังอีกยาวไกล แม้ว่าพวกเขาจะเร่งความเร็วไปจนสุดทาง แต่อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาหลายชั่วยาม”

ขณะที่พูดเขาก็เงยหน้ามองท้องฟ้า

“เพียงแต่หิมะหนามาก…เกรงว่าความเร็วในการเดินทางจะต้องลดลงครึ่งหนึ่ง”