บทที่ 1343 อันตราย

“ก่อนหน้านี้ที่แห่งนี้…อาจจะไม่ได้มีลักษณะอย่างเช่นตอนนี้”

น้ำเสียงขององค์ปฐมกษัตริย์ก็ไม่ค่อยมั่นใจนัก

“ข้ารู้เพียงแค่ว่าต่อไปจะเดินไปทางไหนแล้วค่อนข้างปลอดภัย แต่ทางนั้นคืออันใดนั้น ข้ากลับจำไม่ค่อยได้ อีกทั้ง…ตอนนี้ข้าสามารถรับรู้ได้แค่ในระยะรัศมีสิบลี้นี้เท่านั้น หากเป็นสถานที่ที่ไกลกว่านี้ จะต้องไปถึงก่อนแล้วค่อยทราบได้”

“อาจจะเป็นเพราะเวลาผ่านไปนานมากแล้ว หรือว่าเป็นเพราะจิตวิญญาณของข้านั้นไม่สมบูรณ์ สิ่งที่ข้านึกออกได้นั้นจึงมีไม่มาก”

องค์ปฐมกษัตริย์ลังเลไปครู่หนึ่ง แต่จากนั้นก็พูดขึ้นมา

“เรื่องพวกนี้เจ้าฟังเอาไว้ก็ได้ ไม่ต้องไปคิดจริงจัง อาจเป็นข้าที่จำผิดไป…แล้วอีกอย่างต่อให้ข้าเคยมาที่นี่จริงๆ แต่มันก็เป็นเรื่องของพันปีก่อนหน้านี้ ทุกสิ่งล้วนมีการเปลี่ยนแปลง ทะเลกลายเป็นนา ดังนั้นนี่จึงเป็นเรื่องยากที่จะพูด”

ฉู่หลิวเยว่พูดขึ้น “ขอบคุณองค์ไท่จู่ที่ชี้แนะ เยว่เออร์ทราบแล้ว ถ้าเช่นนั้นจากที่แห่งนี้ พวกเราควรเดินไปตามทิศทางใด?”

องค์ปฐมกษัตริย์ให้คำแนะนำมาทิศทางหนึ่ง

ฉู่หลิวเยว่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ในแววตามีประกายครุ่นคิด

คำพูดขององค์ปฐมกษัตริย์ น่าจะมีเหตุผล

ในเมื่อเขาพูดมามากมายขนาดนั้นแล้ว…

เหตุใดไม่ลองดูสักหน่อยล่ะ?

ท้ายที่สุดแล้วสถานที่ลึกลับเช่นนี้ แม้กระทั่งผู้อาวุโสฮวาเฟิงก็ยังทำอันใดไม่ได้

…

เวลาครึ่งชั่วยามผ่านไปอย่างรวดเร็ว

คนในกลุ่มนั้นทยอยลุกขึ้นยืน เตรียมตัวจะจากไป

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงหันไปมองทางเจียงจื่อหยวน

“ต่อจากนี้ไปพวกเราควรจะเดินทางไปทางไหน?”

เจียงจื่อหยวนมองไปโดยรอบจากนั้นก็ชี้ไปที่ทิศทางหนึ่ง

“เหมือนว่าจะเป็น…ทางนั้น”

ค่ำคืนที่มืดมิด โชคดีที่บนทุ่งหิมะมีแสงสะท้อนรำไร จึงสามารถมองเห็นทิศทางได้อย่างไม่ชัดเจนนัก

“ไปกันเถอะ!”

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงออกคำสั่งหนึ่งเสียง ทุกคนต่างทยอยเดินไปทางนั้น

“ช้าก่อน”

ฉู่หลิวเยว่พูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงจึงหันกลับมามองนาง

“ฉู่เยว่ มีอันใดหรือ?”

มือข้างหนึ่งของฉู่หลิวเยว่จับแขน อีกข้างหนึ่งกุมปลายคาง ก่อนจะครุ่นคิดแล้วพูดว่า

“ข้าคิดว่า เหมือนว่ามันจะไม่ใช่ทิศทางนั้น พวกเราเดินทางไปทางนั้นกันเถอะ”

ขณะที่พูดนางก็ชี้ไปอีกทิศทางหนึ่ง

ทุกคนชะงักไปแล้วมองหน้ากัน

นี่…มันหมายความว่าอย่างใดกันแน่?

มีเพียงเจียงจื่อหยวนที่หลังจากเห็นฉากนั้น ก็หน้าเปลี่ยนสีไปทันที

“ฉู่เยว่ เจ้ากำลังพูดอันใดอยู่น่ะ?” ผู้อาวุโสฮวาเฟิงอดหัวเราะออกมาไม่ได้ “หรือว่าเจ้าอยากจะเดินไปทางนั้น?”

ฉู่หลิวเยว่กะพริบตาปริบๆ

“ใช่แล้ว ไม่รู้ว่าเหตุใดข้าจึงคิดว่าทางนั้นอาจจะปลอดภัยมากกว่า”

“นี่มัน…แต่ว่าเจียงจื่อหยวนบอกว่าคือทางนี้…”

“สิ่งที่เจียงจื่อหยวนพูดอาจจะไม่ถูกต้อง เมื่อครู่นี้นางพูดเองไม่ใช่หรือว่านางจำอันใดไม่ค่อยได้? เช่นนั้นใครจะรู้เล่าว่านี่มันเป็นหนทางจริงๆ หรือว่าทิศทางตรงข้าม”

ชือรุ่ยเออร์ที่อยู่ด้านข้างก็พูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน จากนั้นก็เชิดคางขึ้นไปทางฉู่หลิวเยว่

“ฉู่เยว่ เจ้าพูดมาซิว่าเหตุใดถึงอยากเปลี่ยนเส้นทาง?”

ฉู่หลิวเยว่ชะงักไปเล็กน้อย

“ไม่มีเหตุผล เป็นเพียงแค่ความรู้สึก”

ชือรุ่ยเออร์จ้องดวงตาของนางสักครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้า

“ดี ถ้าเช่นนั้นก็ไปตามทิศทางที่เจ้าว่าเถอะ”

“ไม่ได้!”

เจียงจื่อหยวนร้องขึ้นมาเสียงสูง เสียงนั้นแหลมและแสบแก้วหูอย่างมาก