บทที่ 1359 ทะลวง

ครั้นเอ่ยออกไปเช่นนั้น หลายคนต่างตกใจจนพูดไม่ออก

“ทะ… ท่านหมายความว่า…”

ชือรุ่ยเออร์กล่าวอย่างคลุมเคลือพลางเหลือบมองเขาเล็กน้อย

นางนึกว่าผู้อาวุโสฮวาเฟิงเลือกรออยู่ที่นี่เสียอีก

และมีหรือที่ผู้อาวุโสฮวาเฟิงจะไม่รู้ว่านางหมายถึงอันใด?

ทว่าเนื่องจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ นี่จึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด

พวกเขารออยู่ที่นี่นานแล้ว แต่ไม่ว่าจะใช้วิธีใด ก็เปิดประตูบานนั้นไม่ได้อยู่ดี

และตอนนี้ก็ยิ่งสิ้นหวังเข้าไปใหญ่

แต่ถ้าหาพวกปั๋วเหยี่ยนเจอแล้วร่วมมือกัน ก็น่าจะพอมีหวังอยู่บ้าง

ถึงเขาจะเป็นห่วงเด็กนั่นมากแค่ไหน แต่รออยู่ที่นี่ไปก็ไม่มีประโยชน์

ผู้อาวุโสหลายคนมองหน้ากัน เป็นอันตกลงว่าเห็นด้วยกับความคิดนี้

ชือรุ่ยเออร์นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง และพยักหน้าตกลงในที่สุด

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงหันไปมองคนจากภูเขาหลิงอวิ้น

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าแล้วประสานหมัดคารวะ

“ข้ามีเรื่องอยากจะขอรบกวนทุกท่าน”

หัวหน้ากลุ่มผงะไปเล็กน้อย

“ผู้อาวุโสฮวาเฟิงมิต้องเกรงใจ หากท่านต้องการสิ่งใดโปรดเอ่ยแก่ข้าได้เลย”

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงจึงกล่าวอย่างจริงจังว่า

“เมื่อข้าไปแล้ว จักต้องทิ้งฉู่เยว่ไว้ตามลำพัง ข้าไม่สบายใจอย่างมาก ฉะนั้น ข้าอยากขอให้ทุกท่านช่วยรออยู่ที่นี่สักพักหนึ่ง ถ้าฉู่เยว่ออกมา หรือเผชิญกับสถานการณ์มิคาดฝัน ได้โปรดช่วยเขาด้วย สำนักหลิงเซียวของข้าจักขอบคุณพวกท่านมาก”

กลุ่มคนจากภูเขาหลิงอวิ้นต่างมองหน้ากัน

พวกเขาดูออกตั้งแต่แรกแล้วว่าฉู่เยว่สำคัญกับผู้อาวุโสฮวาเฟิงและคนเหล่านี้มากเพียงใด

แต่แค่คิดไม่ถึงว่าเขาจะสำคัญมาก เสียจนผู้อาวุโสฮวาเฟิงยอมลงทุนขอร้องพวกเขาเป็นการส่วนตัวเช่นนี้

ฉู่เยว่ผู้นี้… มีภูมิหลังอย่างใดกันแน่?

จากที่เคยได้ยินมา มิใช่ว่าเป็นแค่จอมยุทธ์ระดับแปดหรอกหรือ…

“ผู้อาวุโสฮวาเฟิงเกรงใจเกินไปแล้ว”

หัวหน้ากลุ่มยิ้มกลับไปอย่างสุภาพ

“ในเมื่อท่านเอ่ยปากด้วยตัวเองเช่นนี้ พวกข้าต้องช่วยท่านอยู่แล้ว”

ใจนึงพวกเขาก็อยากอยู่รอดูสถานการณ์ที่นี่อยู่แล้ว

อีกใจนึงก็คิดว่าการสานสัมพันธ์กับทางสำนักหลิงเซียวเช่นนี้ ย่อมเป็นประโยชน์ต่อพวกเขาในภายภาคหน้า

สำหรับพวกเขาแล้วมีแต่ได้กับได้ ไม่จำเป็นต้องปฏิเสธแต่อย่างใด

“เช่นนั้นข้าต้องขอบคุณเจ้ามาก”

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

เพื่อผลประโยชน์จากสำนักหลิงเซียวแล้ว คนพวกนี้ย่อมไม่เพิกเฉย และตอบรับคำขอของเขา

ส่วนตอนนี้ ก็แค่เพียงฉู่เยว่ที่ติดอยู่ข้างในอดทนรอให้ได้…

“ผู้อาวุโสฮวาเฟิง ดูเหมือนว่าฉู่เยว่ผู้นี้…จะไม่ใช่ศิษย์ของท่าน แล้วไยท่านถึง…”

ท้ายที่สุด ชายจากเขาหลิงอวิ้นก็โพล่งถามออกมาอย่างอดไม่ได้

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงยิ้มบาง

“เพราะเขาคือคนของหรงซิว”

…

กลุ่มคนจากสำนักหลิงเซียวและเฟิงซีเหมินจากไปพร้อมกัน

หลังจากที่คนของเขาหลิงอวิ้นใช้เวลาฟื้นฟูร่างกายเสร็จแล้ว พวกเขาก็ตัดสินใจเฝ้ารอดูการเปลี่ยนแปลง

พวกเขาสงสัยเกี่ยวกับสิ่งที่อยู่หลังประตูบานนั้นมากๆ

และก่อนหน้านี้ พวกเขาก็ต้องสูญเสียกำลังพลไปเกือบครึ่ง เมื่อพยายามเข้าไปในนั้น

หากพวกเขาไม่สามารถเข้าไปตรวจสอบข้างในได้ คงรู้สึกเสียใจอยู่ไม่น้อย

แต่ไม่รู้ว่าประตูบานนี้จะเปิดออกอีกครั้งหรือไม่

และฉู่เยว่ผู้นั้น… จะเป็นอย่างใดบ้างก็ไม่รู้?

…

ดูเหมือนว่าฉู่หลิวเยว่จะลืมเรื่องที่เกิดขึ้นด้านนอกไปเสียสนิท

ขณะนี้นางหมกมุ่นอยู่แต่กับการฝึกลมปราณ

หลังจากทะลวงผ่านระดับแปดขั้นกลางแล้ว นางก็ยังกลืนกินพลังปราณรอบตัวเข้าไปอย่างต่อเนื่อง

ยามนี้ป้ายหลุมศพไร้นามล้วนเต็มไปด้วยรอยแตกร้าว

ราวกับจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ

ทว่าเนื่องจากรอยแตกร้าวที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ความเข้มข้นของพลังปราณโดยรอบรุนแรงมาก จนถึงระดับที่เรียกว่าบ้าคลั่งได้เลย

ฉู่หลิวเยว่แทบขยับตัวไม่ได้ พลังปราณมหาศาลพุ่งเข้าสู่ร่างกายของนางอย่างไม่หยุดยั้ง

ลมปราณบนตัวนางเองก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเช่นกัน!

ถ้าเป็นคนอื่นคงตื่นเต้นดีใจมากๆ

แต่ในใจของฉู่หลิวเยว่กลับมีร่องรอยความไม่สบายใจผุดขึ้นมาทีละน้อย

นั่นเพราะ…