บทที่ 1374 พบปะ

ค่ายกลแผ่ขยายกว้าง ตัดขาดทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่โดยรอบ

ทว่าที่น่าแปลกก็คือ แสงอาทิตย์กลับยังคงทะลุผ่านเข้ามาได้ ดังนั้นดูไปแล้วเมื่อเทียบกับภาพทิวทัศน์รอบตัวก่อนหน้า จึงแทบไร้ซึ่งความแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

อ้อ ไม่สิ จริงๆ แล้วยังมีการเปลี่ยนแปลงอยู่บ้าง

บริเวณจุดที่ต้นโพธิ์สีทองม่วงปกคลุมไว้ทั่วเองก็ล้วนเปลี่ยนแปลงไปเป็นอีกรูปแบบหนึ่ง

ยามปรายตามองไป ทุกหนทุกแห่งล้วนแลดูอบอุ่นประหนึ่งหน้าใบไม้ผลิ เปี่ยมด้วยความมีชีวิตชีวายิ่ง

ฉู่หลิวเยว่จึงปล่อยมือ ก่อนจะจับจ้องไปยังเบื้องหน้า

ในแววตาของอินทรีสามตาตัวที่อยู่ด้านหน้าสุดแฝงแววตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด

ฉู่หลิวเยว่หัวเราะออกมาแผ่วเบา

“จื่อเฉิน ออกมาหาคนในเผ่าของเจ้าสักหน่อยสิ”

…

บนทุ่งหิมะโล่งกว้าง ค่ายกลสีทองม่วงขนาดมหึมาที่กางอยู่ในทุ่งดึงดูดทุกสายตาเป็นพิเศษ

ฝูงชนล้วนแล้วแต่อยากเข้าไปดูว่าข้างในเกิดเรื่องราวอันใดขึ้นกันแน่ ทว่าส่วนมากกลับบังเกิดความหวาดหวั่นขึ้นในใจ

…อินทรีสามตาจำนวนมากมายถึงปานนั้น พวกเขาย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกมันอยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น กระทั่งต้นโพธิ์สีทองม่วงก็ยังคงตั้งตระหง่าน ผู้ใดจะรู้ได้ว่ายังมีอินทรีสามตาตนอื่นอีกหรือไม่?

“ที่แท้ที่นี่ก็คือรังของพวกมันนี่เอง…”

ผู้อาวุโสท่านหนึ่งลอบพึมพำเสียงเบาอย่างอดไม่ได้

“มิน่าเล่า พันปีมานี้อินทรีสามตาถึงไม่ปรากฏตัวเลย ผ่านมาตั้งนาน ที่แท้พวกมันก็อยู่ในบุพกาลชายแดนเหนือกันหมดนี่เอง!”

อีกทั้งยังแอบซ่อนตัวอยู่ในที่นี้ด้วย!

หากมิใช่เพราะครานี้พวกเขาได้เห็นกับตา เกรงว่าก็คงไม่กล้าเชื่อในทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น

ผู้อาวุโสคิ้วขาวที่ถูกเหวี่ยงออกมา เดินเข้าไปหยุดตรงหน้าชือรุ่ยเออร์ด้วยความรู้สึกผิดอย่างท่วมท้น

“คุณหนูรอง ข้าไร้ความสามารถ…”

ชือรุ่ยเออร์กระแอมไอออกมาคราหนึ่ง ทั้งกระอักเลือดออกมาหลายครั้ง สีหน้ายิ่งทวีความซีดเผือดลง

“… ไม่… ไม่ใช่ความผิดท่าน… ล้วนเป็นข้า… ความผิดข้าเอง…”

หากมิใช่เพราะเพื่อช่วยนาง ฉู่เยว่เองก็คงไม่ต้องไปหลอกล่ออินทรีสามตาพวกนั้น! อีกทั้งคงไม่ถูกขังอยู่ในนั้นด้วย!

เขาเพียงคนเดียวจะไปสู้กับพวกมันทั้งหมดได้อย่างใดกัน?

ผู้อาวุโสคิ้วขาวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น

“คุณหนูรอง ความจริงแล้ว… ข้าคิดว่าอินทรีสามตาพวกนั้นดูไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายฉู่เยว่นะขอรับ…”

เริ่มแรกพวกมันพกเอาจิตสังหารที่กักเก็บไว้เต็มเปี่ยมพุ่งตรงเข้าไปหาฉู่เยว่จริง

แต่คล้อยหลังมาก็มิรู้ว่าด้วยเหตุใด ท่าทีของพวกมันถึงได้เปลี่ยนราวกับพลิกฝ่ามือ

มิเช่นนั้นแล้วละก็ คงไม่หยุดโจมตีกะทันหันเอาตอนหน้าสิ่วหน้าขวานในช่วงสุดท้ายหรอก