บทที่ 1377 เจรจาเสร็จเรียบร้อย

ย้อนกลับไปตอนนั้น ทุกคนล้วนมุ่งความสนใจไปที่หม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์ จนลืมคิดไปว่าสถานที่ที่ฉู่หลิวเยว่เพิ่งเข้าไปก่อนหน้านี้เอง ก็ถือเป็นบ่อแห่งขุมทรัพย์เช่นกัน

มิเช่นนั้นเขาจะทะลวงจากระดับแปด ขึ้นสู่ระดับเก้าภายในไม่กี่วันได้อย่างไร!

หม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์ถือเป็นสมบัติล้ำค่า แต่สุดท้ายแล้ว จะมีเพียงผู้เดียวเท่านั้นที่ได้ครอบครองมัน

ไหนจะเผ่าอินทรีสามตาที่ยากจะต่อกรทางด้านนั้นอีก

แทนที่จะยืนฝัวหวานเฝ้ารอโอกาสอยู่แบบนี้ ก็หาทางอื่นเสียดีกว่า!

บางที…เจ้าสิ่งนั้นอาจจะมอบโอกาสให้นางก็ได้?

เมื่อคิดเช่นนี้ เจียงจื่อหยวนก็ตัดสินใจทันที

อย่างไรเสียคนเหล่านี้ก็ไม่ได้สนใจนาง และออกจะรังเกียจนางด้วยซ้ำ แล้วนางจะต้องห่วงอันใดอีก?

ในเมื่อผู้อาวุโสตันชิงอยู่ที่นี่ นางก็ไม่สามารถลงมือได้

เช่นนั้นก็แหกคอกไปเลยแล้วกัน!

นางพันแผลอย่างระมัดระวังแลเชื่องช้า พลางสอดส่ายสายตาไปทั่วพื้นที่อย่างเงียบเชียบ

ท้องนภาหม่นแสง ทัศนียภาพโดยรอบเริ่มเลือนลาง

ทุกคนต่างจ้องมองค่ายกลนั่น และไม่ได้สังเกตเห็นสถานการณ์ด้านนี้

นางร่นฝีเท้าไปข้างหลังอย่างระมัดระวัง ก่อนที่ร่างของนางจะหายไปจากฝูงชนอย่างรวดเร็ว

…

เจียงจื่อหยวนคิดว่าแผนของตนสมบูรณ์แบบ แต่คิดไม่ถึงว่าจะมีคนเห็นการกระทำของนางตั้งแต่แรก

“ดื้อด้านไม่หยุดจริงๆ…”

นางดึงสายตากลับมา พลางทำสีหน้าเหนื่อยหน่าย

“คุณหนูรองช่างสายตาเฉียบคม” ผู้อาวุโสคิ้วขาวถามเสียงเบา “เช่นนั้นให้ข้า…”

“นางในตอนนี้ มิใช่สิ่งที่พวกเราต้องกังวล ไม่จำเป็นต้องถึงมือท่านหรอก”

ชือรุ่ยเออร์ยิ้มบาง แม้ริมฝีปากของนางจะซีดเผือด ทว่าลมปราณบนกายกลับฟืนฟูขึ้นมากกว่าเดิมแล้ว

“ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านางจะไปไหน ข้าล่ะอยากเห็นจริงๆ ว่านางจะสร้างคลื่นมรสุมลูกใดขึ้นอีก?”

“ขอรับ”

…

ครั้นราตรีกาลมาเยือน

เจียงจื่อหยวนฝืนพาตัวเองกลับไปยังหุบเขา โดยอาศัยความทรงจำก่อนหน้านี้ของนาง

ในยามนี้ กระดูกมังกรทั้งเก้าชิ้นสงบลงแล้ว พวกมันยืนแกร่วอยู่บนพื้นท่ามกลางความเงียบสงบ

ราวกลับหมดฤทธิ์ในยามราตรี

เจียงจื่อหยวนค่อยๆ ยื่นศีรษะออกไปจากชะง่อนหิน พลางก้มมองพื้นดินเบื้องล่าง

จากตรงนี้สามารถมองเห็นกองหินจำนวนหนึ่ง และประตูบานใหญ่ที่ยังคงเปิดอ้าไว้

เพียงแต่ข้างในมืดจนมองไม่เห็นสิ่งใด

แต่ก็ต้องลงไปอยู่ดี…

เจียงจื่อหยวนสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ แล้วกระโดดลงไป!

ทันทีที่กระโดดลงมา เจียงจื่อหยวนก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

คลื่นความร้อนที่เคยกระจายอยู่ทั่วหุบเขาหายไปแล้ว

ยามนี้นางยืนอยู่ไม่ไกลหน้าประตู แต่อายความร้อนที่พวยพุ่งออกมาก่อนหน้านี้ จางหายไปหมดแล้ว

เหลือเพียงลมปราณเย็นๆ ที่แสนจะเจือจาง

นางมองเข้าไปข้างในอย่างระมัดระวัง

แต่น่าเสียดายที่จากตรงนี้ นางมองไม่เห็นอันใดเลย

ช่องขนาดใหญ่ที่ปรากฏบนประตูนั้น เกิดจากรอยฟาดฟันอันเฉียบคมและประณีต บ่งบอกถึงความแข็งแกร่งของผู้ถือครองกระบี่ได้อย่างชัดเจน รวมถึงความคมของใบมีดด้วย!

เจียงจื่อหยวนพลันนึกอิจฉาอย่างอดไม่ได้

ถ้าเป็นนาง แค่อาศัยพลังของตัวเอง คงไม่อาจทิ้งร่องรอยเช่นนี้ไว้บนประตูได้

แต่ฉู่เยว่ทำได้!

ถึงตอนนี้เขาจะเป็นแค่จอมยุทธ์ระดับเก้า แต่กลับแข็งแกร่งเกิดกว่าที่พวกเขาคิดไว้เสียอีก!