บทที่ 1383 ระบุให้ชัดเจน

หลายคนแอบเย้ยหยันในใจ

แบ่งกันรึ?

ก็แค่ลมปากน่ะสิ!

ที่นี่มีแต่ผู้แข็งแกร่งมาความสามารถ ที่อยากได้สมบัตินั่นใจจะขาด มีหรือจะยอมแบ่งกันอย่างเท่าเทียม?

เมื่อถึงตอนนั้นจะต้องเกิดความโกลาหลขึ้นแน่นอน! และอาจถึงขั้นเลือดตกยางออกเสียชีวิตกันไปข้าง!

แต่ทว่า…

เมื่อพิจารณาจากท่าทีของฉู่เยว่ก่อนหน้านี้แล้ว มันอาจจะมีบางอย่างเกิดขึ้นที่นี่จริงๆ

ถ้าจะให้ช่วยกันกันพังค่ายกลนี่ก่อน ก็ย่อมได้

“ข้าเอง!”

“ข้าด้วย!”

ทุกคนตอบรับเป็นเสียงเดียวกันแทบทุกคน

ดังนั้น หลังจากการเจรจาสั้นๆ จบลง ทุกคนที่อยู่ภายในหุบเขาแห่งนี้ก็เริ่มร่วมพลังกัน! ทะลวงค่ายกลนั้นให้พังทลาย!

…

ฉู่หลิวเยว่ที่เคลื่อนตัวออกไปไกลแล้ว หันกลับไปมองด้านหลัง

ถึงจะมองไม่เห็นอันใด แต่ก็ยังคาดเดาได้คร่าวๆ ว่าเกิดอันใดขึ้นในสุสานแห่งนั้น

หวังว่าค่ายกลที่องค์ไท่จู่ทิ้งไว้จะแข็งแรงพอ และยื้อเวลาในนางได้พักหนึ่ง…

“ข้างหน้า”

ชายชราผู้เป็นหัวหน้ากล่าวเสียงเรียบราวไม่แยแส

ฉู่หลิวเยว่สะดุ้งตกใจ พลันดึงสายตากลับมาแล้วเพ่งมองไปด้านหน้า

เกล็ดหิมะใสราวผลึกแก้วกองทับซ้อนกันเป็นชั้นหนา

เพลานี้เป็นยามที่มืดมนที่สุดของราตรีกาล แม้แต่น้ำแข็งและหิมะสีขาวเหล่านั้น ก็ยังดูเย็นยะเยือกยิ่งกว่าตอนกลางวันหลายเท่า

นางหยุดฝีเท้าตามกลุ่มคนที่อยู่ด้านหน้า

จากนั้น ชายชราก็ก้าวไปข้างหน้าเพียงลำพัง

ฉู่หลิวเยว่ยืนอยู่ข้างหลัง และเห็นเพียงสองมือที่กำลังสั่นเทาของเขาเท่านั้น

ไม่นาน หิมะบนพื้นก็ละลายหายไปอย่างรวดเร็ว

พื้นที่เปิดโล่งขนาดใหญ่ถูกเปิดเผย!

นางจ้องมองภาพนั้นอย่างตั้งใจ หัวใจดวงน้อยอึดอัดราวถูกบางอย่างจับไว้แน่น

นางดูออกทันทีว่าใต้พื้นดินนั่น มีสิ่งลึกลับบางอย่างซ่อนอยู่

จากนั้นชายชราก็ร่อนลงมาบนพื้น แล้วกระทืบพื้นดินด้านล่างสองครั้ง

แกร๊ก…

เสียงแกร๊กเบาๆ ดังขึ้น พร้อมช่องทางเข้าที่ปรากฏขึ้นบนบนพื้น!

ด่านล่างนั้นมืดมากจนมองไม่เห็นอันใดสักอย่าง

กลิ่นอายเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาทำเอาคนมองอกสั่นขวัญหาย

ไม่มีใครรู้ว่าข้างล่างนั่นมีอันใดบ้าง

“เชิญ…”

ชายชราหันกลับมามองฉู่หลิวเยว่ด้วยสายตาเย็นชา ไร้ไมตรีจิต

“คุณหนูซั่งกวน”

ฉู่หลิวเยว่ใจกระตุบวูบ

ว่าแล้วเชียว…

และนี่คือสาเหตุที่นางยอมตามพวกเขามาง่ายๆ เช่นนี้

ทุกวันนี้มีเพียงไม่กี่คน ที่รู้เรื่องตัวตนต่างๆ ของนาง แม้แต่เจียงจื่อหยวนเองก็ทำได้แค่ตั้งสงสัยเท่านั้น แต่ไม่สามารถยืนยันได้

แต่คนเหล่านี้กลับมั่นใจมาก

และ…เห็นได้ชัดว่า พวกเขาน่าจะรู้มากกว่าที่นางคิดไว้ด้วย!

ฉู่หลิวเยว่ร่อนลงมาโดดยไม่ลังเล และเดินไปยังทางเข้า

นางมองลงไปด้านล่าง และเห็นเพียงบันไดที่แผ่อายเย็นออกมาท่ามกลางความมืดมิด

ก่อนจะยกเท้าก้าวลงไป