บทที่ 1392 เป็นไข้

ทว่านางยังคงอดทนต่อไปได้

ตอนนี้ทุกคนล้วนกำลังรอชมสภาพน่าหัวร่อของนางกันอย่างใจจดใจจ่อ

พวกคนที่เมื่อก่อนหาวิธีเข้ามาประจบประแจงนาง มาบัดนี้กลับถอยห่างหนีแทบไม่ทันประหนึ่งว่าบนตัวนางมีของน่ากลัวติดอยู่ก็มิปาน

เจียงจื่อหยวนโมโหเสียจนลมแทบจับ ทว่าก็ทำได้แค่กล้ำกลืนความอับอายลงไป

นางรู้ดีว่าตอนนี้สถานการณ์ของนางมาถึงจุดที่ตกต่ำที่สุดแล้ว

หากไม่คิดหาทางให้ผู้อาวุโสตันชิงถอนคำพูดเสีย เช่นนั้นหลังจากกลับไปแล้ว สิ่งที่รอนางอยู่ก็คือการถูกขับออกจากสำนัก!

“จื่อหยวน เจ้าเป็นอันใดไป? เหตุใดสีหน้าเจ้าดูไม่ค่อยดีเอาเสียเลย?”

เหลี่ยงเซียวเซียวเดินมาเข้าหา ทำท่าทางราวกับว่าเป็นกังวลใจเสียเต็มประดา

ระหว่างที่พูดอยู่นั้น นางก็กวาดสายตาขึ้นๆ ลงๆ มองดูเจียงจื่อหยวนรอบหนึ่งประหนึ่งว่ากำลัง ‘เชยชม’ สภาพยับเยินอันดูไม่จืดของนาง

เจียงจื่อหยวนแค่นหัวเราะอยู่ในใจ

หากว่าเหลี่ยงเซียวเซียวมีใจเป็นกังวลนางแม้จะสักเล็กน้อยจริง ก็คงเดินมาหาตั้งนานแล้ว ไฉนเลยต้องรอจนถึงตอนนี้ด้วย?

คงมิแคล้วรอหัวเราะเยาะนางเหมือนกันนั่นแหละ!

ทันใดนั้นเอง เจียงจื่อหยวนก็นึกถึงเรื่องบางส่วนที่เกิดเมื่อก่อนหน้านี้ขึ้นมาได้ สีหน้าพลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย

นางคลี่รอยยิ้มออกมา

“วางใจเถอะ ข้ามิเป็นไร ว่าแต่เจ้าเถอะ…เซียวเซียว คราวนี้ตระกูลชั้นสูงและเผ่าเซียนต่างๆ มาที่นี่กันตั้งมากมายเพียงนี้ ตระกูลเหลี่ยงของพวกเจ้าเองก็คงจะมาร่วมด้วยกระมัง?”

เหลี่ยงเซียวเซียวถึงกับตะลึงงัน นึกไม่ถึงว่าจู่ๆ นางจะพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา

“ไม่ได้มาเสียหน่อย?”

ก่อนหน้านี้นางเคยพูดเรื่องนี้กับคนในบ้านไปแล้วรอบหนึ่ง ท่านพ่อบอกว่าระยะนี้ในตระกูลมีธุระบางอย่างที่จำเป็นต้องสะสาง ไม่อาจปลีกตัวมาได้ จึงตัดสินใจไม่มาเข้าร่วมด้วย

“เหตุใด ก่อนหน้านี้…เจ้าเห็นคนจากตระกูลข้าหรือ?”

เหลี่ยงเซียวเซียวตื่นตัวขึ้นมาโดยพลัน

เจียงจื่อหยวนเปล่งเสียงหัวเราะออกมา

“เปล่า ข้าแค่ถามเฉยๆ เท่านั้น อย่างใดซะที่นี่ก็ค่อนข้างจะอันตราย ครั้นมาแล้ว คิดจะออก…ก็มิได้ง่ายดายปานนั้นหนา”

คิ้วของเหลี่ยงเซียวเซียวขมวดเข้าหากันโดยทันที

ไม่รู้ด้วยเหตุใด รอยยิ้มของเจียงจื่อหยวนทำให้นางรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

นางหมดอารมณ์จะเยาะเย้ยต่อ หลังจากตอบรับไปส่งๆ ไม่กี่ประโยคก็หมุนกายจากไปทันที

ยามมองตามแผ่นหลังที่ห่างไปของนาง รอยยิ้มบนดวงหน้าเจียงจื่อหยวนก็ค่อยๆ เย็นเยียบลง

เฮอะ

ดูเหมือนคนตระกูลเหลี่ยงจะยังไม่รู้ข่าว

หรืออย่างน้อยที่สุด ตัวเหลี่ยงเซียวเซียวเองนั่นแหละที่ยังไม่รู้

เหลี่ยงเส่าคังที่ครองตำแหน่งผู้สืบทอดตระกูลเหลี่ยง บัดนี้กลับตายไปอย่างคลุมเครือ ตระกูลเหลี่ยงย่อมไม่มีทางปล่อยวางเรื่องนี้แน่!

พอมาคิดมาถึงตรงนี้ นางก็รีบสับเท้าก้าวไปข้างหน้า

“ผู้อาวุโสฮวาเฟิงเจ้าคะ ข้ามีเรื่องบางอย่างอยากจะพูดกับท่าน”

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงเดิมทีกำลังพูดคุยอยู่กับพวกผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยน เมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาก็หันศีรษะกลับมามองนางรอบหนึ่ง

“อันใดรึ?”

เจียงจื่อหยวนสองมือพันกันยุ่งเหยิง ทำท่าทีราวกับว่ากระวนกระวายใจอยู่ไม่น้อย

“คือ…ขอเวลาท่านแค่สักประเดี๋ยวเดียวเจ้าค่ะ”

คนรอบข้างจำนวนไม่น้อยต่างมองมาด้วยสายตาที่เปี่ยมความฉงน

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงครุ่นคิดเพียงครู่ แต่ยังก็เดินเข้าไปหานาง

เจียงจื่อหยวนสาวเท้าเดินเลี่ยงไปทางด้านข้าง

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงจัดการกางค่ายกลอย่างง่ายดาย พาให้บทสนทนาของทั้งคู่ตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง

“ตอนนี้เจ้าคงพูดออกมาได้แล้วกระมัง?”

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงรู้ว่าการที่เจียงจื่อหยวนมาหาตัวเองกะทันหันย่อมต้องมีเรื่องเร่งด่วนสำคัญ ดังนั้นจึงยังคงอดทนอดกลั้นเอาไว้อยู่บ้าง

อีกทั้งเขาอยากจะดูเสียหน่อยว่าเจียงจื่อหยวนผู้นี้ยังคิดจะทำการอันใดออกมาอีก

เจียงจื่อหยวนเม้มริมฝีปาก แต่ก็ไม่ได้คิดอ้อมค้อม จึงเอ่ยปากเข้าประเด็นทันทีว่า

“ผู้อาวุโส ข้าอยากจะขอร้องท่านเรื่องหนึ่ง คือ…ท่านสามารถช่วยโน้มน้าวให้อาจารย์ข้าเขาถอนคำพูดได้หรือไม่เจ้าคะ?”

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงเกือบคิดไปแล้วว่าตัวเองฟังผิด

“เจ้าว่าอันใดนะ?”

เจียงจื่อหยวนคงมิได้หลงผิดอยู่กระมัง!

นี่นางกำลังบอกให้เขาไปขอร้องอ้อนวอนให้?

สองมือของเจียงจื่อหยวนพนมไว้กลางอก สีหน้าจริงใจยิ่ง ภายในนัยน์ตาทั้งสองเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา