บทที่ 1394 เจ้ารบกวนการนอนของนางอยู่

แล้วตอนนี้นางควรทำอย่างใดดี?

เจียงจื่อหยวนเค้นสมองคิดอย่างสุดชีวิต ทว่าพลันตระหนักอย่างสิ้นหวังได้ว่า ตัวเองตกอยู่ในสภาพจนตรอกเสียแล้ว!

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงชิงลงมือก่อน ใช้วิธีคนมักเชื่อและยอมรับสิ่งที่เห็นแลยลยินมาก่อนอย่างเลี่ยงมิได้ ทำให้เหลี่ยงเซียวเซียวเชื่อคำกล่าวอ้างของเขาจนคิดว่าทุกอย่างนี้ล้วนเป็นความผิดของนาง

แต่ว่า…คนร้ายตัวจริงคือคนจากเขาหลิงอวิ้นพวกนั้นต่างหาก!

อีกอย่าง คนที่ยืนดูอยู่เฉยๆ โดยไม่รู้สึกทุกข์ร้อนมิได้มีแค่นางเสียหน่อย เหตุเหลี่ยงเซียวเซียวถึงเอาความรับผิดชอบทั้งหมดมาโยนใส่บ่านางได้เล่า?

“เซียวเซียว! เจ้าเข้าใจผิดไปแล้วจริงๆ นะ! ตอนนั้นข้า…ตอนนั้นข้าเองก็ไม่มีทางเลือกเหมือนกัน!”

เจียงจื่อหยวนบังใบหน้าของตนเอาไว้ คราบเลือดที่มุมปากค่อยๆ ไหลซึมออกมา

“ข้าคนเดียวจะไปต่อกรกับคนพวกนั้นไหวได้อย่างใดกัน?”

เหลี่ยงเซียวเซียวก้าวไปข้างหน้า มือหนึ่งคว้าคอเสื้อของเจียงจื่อหยวนไว้ สองตาแดงก่ำ

“คนพวกนั้น? ใครกัน!”

“คือ…”

เจียงจื่อหยวนกำลังจะโพล่งออกไปอยู่แล้ว ทว่าหางตากลับเหลือบไปเห็นสายตาที่ผู้อาวุโสฮวาเฟิงมองมาที่ตน อีกฝ่ายเลิกคิ้วน้อยๆ พลางคลี่รอยยิ้มอ่อนจนแทบจับมิได้

นางพลันรู้สึกสั่นสะท้านไปทั่วสรรพางค์กาย

ไม่!

พูดไม่ได้เด็ดขาด!

หาก ‘เขาหลิงอวิ้น’ สามคำนี้หลุดออกมาจากปากนางแล้วล่ะก็ เช่นนั้นต่อไปในภายภาคหน้า นางต้องเจอเขาหลิงอวิ้นไล่คิดบัญชีทีหลังแน่!

อีกฝ่ายเองเป็นถึงตระกูลชั้นสูงของแท้เหมือนกัน!

มิต้องพูดถึงนางด้วยซ้ำ ต่อให้เป็นตระกูลเจียงทั้งหมดจากเซียนสุ่ยหลิงเองก็มิใช่คู่มือของอีกฝ่ายแต่แรกอยู่แล้ว!

นางจะเข้าไปข้องเกี่ยวกับปัญหาใหญ่หลวงนี่ไม่ได้เด็ดขาด!

“ขะ…ข้าเองก็ไม่รู้”

รสคาวปะแล่มปนหวานเข้มข้นที่อวลอยู่ทั่วปากเจียงจื่อหยวนทำให้นางแทบอยากสำรอกอยู่รอมร่อ

“ตอนนั้น…พวกเขาทั้งหมดต่างก็อำพรางตัวตน…ข้าเลยดูไม่ออก”

ปัง!

เหลี่ยงเซียวเซียวเหวี่ยงตัวเจียงจื่อหยวนจนลงไปกองกับพื้น

แม้พละกำลังนางจะไม่ได้มากไปกว่าเจียงจื่อหยวน ทว่าเจียงจื่อหยวนในตอนนี้อ่อนปวกเปียกนัก กระทั่งกำลังมือยังหมดสิ้นเรี่ยวแรง จึงทำได้แค่ปล่อยให้อีกฝ่ายหยามเกียรติได้ตามใจอยาก

หน้าอกเหลี่ยงเซียวเซียวกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เห็นได้ชัดเลยว่าแรงโทสะไม่แผ่วลงเลย

นางชี้หน้าเจียงจื่อหยวนพลางหัวเราะเสียงเย็นยะเยือก

“ประเสริฐ…ประเสริฐนัก! เจียงจื่อหยวน วันนี้ถือว่าข้าดูเจ้าออกทะลุปรุโปร่งแล้ว! นับจากนี้ต่อไป ข้าเหลี่ยงเซียวเซียวและตระกูลเหลียงทั้งหมด มิอาจญาติดีกับเจ้าได้อีก!”

ในใจเจียงจื่อหยวนพลันมีเสียง ‘ตุบ’ ก้องในหัว

การถูกตระกูลชั้นสูงจับตาเพ่งเล็งจะมีจุดจบแบบใดกัน?

นางไม่ต้องใช้สมองคิดยังรู้ได้!

ทว่าเรื่องนี้เห็นได้ชัดเลยว่าเป็นพวกผู้อาวุโสฮวาเฟิงที่เอ่ยนำขึ้นมา แล้วมันเกี่ยวข้องอะไรกับนางด้วยเล่า?

ในตอนนั้นเอง คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็ไม่มีใครลงมือด้วยซ้ำ…

ทันใดนั้นเอง แสงสีขาวสว่างก็เคลื่อนวาบเข้ามาในหัวเจียงจื่อหยวน

นางพลันเข้าใจถึงอะไรบางอย่าง

…เป็นเหลี่ยงเซียวเซียวที่จงใจทำแบบนี้ต่างหาก!

เติบโตมาในตระกูลชั้นสูงเช่นนี้ อีกทั้งได้รับการประคบประหงมเอาใจใส่อย่างดีมาเต็มเปี่ยม เป็นที่ชัดเจนว่าตัวเหลี่ยงเซียวเซียวมิได้โง่เง่าเต่าตุ่นอย่างที่แสดงออกมา แท้จริงแล้วไซร้นางเป็นคนฉลาดหลักแหลมอย่างยิ่ง!

นางรู้ดีว่าเรื่องนี้สำนักไม่พ้นมีเอี่ยวด้วย แต่นางเองก็ไม่อยากเป็นศัตรูกับสำนักเหมือนกัน

อีกอย่างภายในอาณาจักรเสิ่นซวี่นั้น ตัวสำนักเองขึ้นชื่อเรื่องการวางตัวสูงส่ง แต่ไหนแต่ไรมามิเคยเข้าไปข้องเกี่ยวกับธุระของตระกูลชั้นสูงใด

ที่พวกเขาทำเช่นนี้ ความจริงก็ใช่ว่าจะไร้เหตุผลไปเสียทีเดียว

แต่เรื่องนี้จะอย่างใดก็ต้องหาตัวคนรับผิดมาให้ได้

เช่นนั้นแล้ว…