บทที่ 1405 ไล่ล่าและสกัดกั้น

ทันทีที่ความคิดนี้ปรากฏขึ้น ทันใดนั้นความรู้สึกอันละเอียดก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าของนาง

นางหลับตาลง ก่อนจะลืมตาขึ้นมองอีกครั้ง ก็พบว่ามันเป็นความว่างเปล่า

ทุกอย่างตรงหน้ายังคงว่างเปล่า

นางขยับปลายนิ้วขึ้นมาเล็กน้อย ซึ่งนางก็ต้องตกใจที่ได้ค้นพบว่า มวลอากาศที่อยู่รอบข้างเหมือนจะหนาแน่นขึ้น

การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้มันเปลี่ยนไปแค่เล็กน้อย หากไม่ได้มองดูดีๆ อาจจะมองไม่เห็นเลย

ภายในใจของนางมีความสงสัยปรากฏขึ้น

ที่แห่งนี้… เหตุใดถึงแปลกประหลาดอย่างนี้ล่ะ?

เดิมทีนางอยากจะถามเมิ้งเหล่า แต่หลังจากที่คิดไปคิดมาแล้ว นางก็คิดว่าทุกอย่างน่าจะอยู่ในการควบคุมของเมิ้งเหล่า ในเมื่อเขาไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง ฉะนั้นมันก็คงจะไม่เป็นไร

นางหลับตาลง ก่อนจะเข้าสู่ห้วงของการบำเพ็ญเพียรอีกครั้ง

…

ฉู่หลิวเยว่นั่งเช่นนี้ในเขาเฝิงหมินต่อไป

ส่วนด้านนอกก็มีลมพายุปรากฏขึ้นแล้ว

เหลี่ยงเส่าคัง คุณชายสามแห่งตระกูลเหลี่ยง เสียชีวิตในบุพกาลชายแดนเหนืออย่างไม่ทราบสาเหตุ แม้กระทั่งฆาตกรคือใครยังไม่ทราบ

เหลี่ยงเซียวเซียวเดินทางกลับมายังตระกูลเหลี่ยงโดยไม่หยุดพัก

รอจนกระทั่งนางกลับมาถึงตระกูล ทุกคนที่ตระกูลเหลี่ยงก็รับทราบข่าวนี้ทั้งหมดแล้ว

ทั้งตระกูลเหลี่ยง ตั้งแต่ภายในสู่ภายนอก บรรยากาศเคร่งเครียดอย่างมาก

ห้องหนังสือ

เหลี่ยงอีเยี่ยประมุขตระกูลเหลี่ยง คิ้วขมวดมุ่น

ใต้ตาดำคล้ำ เส้นเลือดแดงกระจายทั่วดวงตาขาว ทำให้คนที่มีอำนาจเหนือธรรมดาซีดเซียวและอายุเพิ่มมากขึ้น

แม้ว่าเขาจะมีลูกชายหลายคน แต่เหลี่ยงเส่าคังเป็นลูกที่เขารักมากที่สุด

ตอนนี้เขาได้สูญเสียลูกชายสุดที่รักไป แล้วเขาจะไม่เสียใจได้อย่างใด?

ตอนที่เหลี่ยงเซียวเซียวมาถึง ก็พบว่าที่แห่งนี้เหมือนถูกแช่แข็งไป

“ท่านพ่อ!”

เพียงแค่นางอ้าปากขึ้น น้ำตาของนางก็ไหลพราก

เหลี่ยงเซียวเซียวรีบเดินขึ้นมา

“เซียวเซียว! ในที่สุดเจ้าก็กลับมาแล้ว!”

เขาจ้องเหลี่ยงเซียวเซียวตาเขม็ง

“ก่อนหน้านี้เจ้าได้ไปบุพกาลชายแดนเหนือกับสำนัก เจ้ารู้หรือไม่ว่าทางด้านพี่ของเจ้านั้น… เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?”

เหลี่ยงเซียวเซียวเช็ดน้ำตาตนเอง นางพยายามกลั้นน้ำตาตนเองแล้วถามออกมาว่า

“ท่านพ่อ ก่อนหน้านี้ ท่านไม่ได้พูดว่าในตระกูลมีเรื่องต้องทำจึงไม่เข้าไปที่บุพกาลชายแดนเหนือไม่ใช่หรือ? แล้วพี่สามไปอยู่ที่นั่นได้อย่างใด?”

เหลี่ยงอีเยี่ยสีหน้าแข็งค้าง หลบสายตาไป

“เขา… เขาแอบพ่อไป…”

“ท่านพ่อ คำพูดของท่านนี้ ตัวท่านเองเชื่อหรือไม่? พี่สามไม่ได้ขี่ม้าบุกลุยเดี่ยวไปคนเดียว แต่เขายังพาผู้อาวุโสหลายคนไปด้วย! หากไม่ได้รับคำยอมรับจากท่าน พี่สามจะเชิญผู้อาวุโสเหล่านั้นไปได้อย่างใด?”

เดิมทีเหลี่ยงเซียวเซียวก็ไม่รู้ แต่ว่าเรื่องนี้แพร่กระจายไปทั่วตระกูลเหลี่ยงแล้ว ต่อให้นางจะเชื่องช้ามากแค่ไหน นางก็ควรจะรู้เรื่องนี้

เหลี่ยงอีเยี่ยปล่อยมือที่จับมือนาง ก่อนจะหมุนตัวหันกลับมาแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาหลับตาลง หลังจากผ่านไปสักพักเขาก็พูดขึ้นว่า

“… เจ้าก็รู้ พี่สามของเจ้านั้นไม่ได้โดดเด่นในทุกด้าน เป็นเรื่องที่ยากนักหากจะน้าวโน้มใจทุกคนให้ยอมรับเขาเป็นทายาทผู้สืบทอดคนต่อไป… หากเขาสามารถสร้างความดีความชอบในบุพกาลชายแดนเหนือได้… เช่นนั้น…”

“ท่านพ่อ! ท่านเลอะเลือนไปแล้ว!”

เหลี่ยงเซียวเซียวพูดขัดจังหวะเขาอย่างอดไม่ได้ เหมือนว่าในอกมีไฟสุมทรวง

“พี่สามมีความสามารถเพียงใด ท่านก็เป็นคนที่รู้ดีที่สุดไม่ใช่หรือ? บุพกาลชายแดนเหนืออันตรายขนาดนั้น คาดไม่ถึงว่าท่านจะปล่อยเขาไปเช่นนี้!”

อีกทั้งยังปิดบังนางอีกด้วย!

ไม่ เรื่องนี้ต้องพูดว่าเขาตั้งใจปิดบังตระกูลเหลี่ยงทั้งหมด!

จุดประสงค์ก็เพื่อ… ทำให้เหลี่ยงเส่าคังกลายเป็นคนเก่งที่เผยความสามารถออกมาในครั้งเดียว! ใช้โอกาสนี้ให้เขาเลื่อนขั้นขึ้นไป!

เหลี่ยงอีเยี่ยตะโกนขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

“ข้าส่งพวกผู้อาวุโสมากมายติดตามเขา ใครจะคิดเล่าว่า…”

คำพูดของเขาหยุดชะงักอย่างกะทันหัน เส้นเลือดสีเขียวปูดโปนที่หน้าผาก พร้อมกระแทกหมัดหนึ่งลงที่โต๊ะข้างลำตัว

โครม!

โต๊ะไม้แกะสลักเนื้อดีสีดำถูกทุบจนแหลกเป็นชิ้นๆ

ร่างกายของเหลี่ยงเซียวเซียวสั่นสะท้าน ความเจ็บปวดพวยพุ่งเข้ามาในหัวใจ

ใช่แล้ว!