บทที่ 1407 ด้วยตนเอง

นี่หมายความว่าจะไม่ให้นางเข้าไปหรือ!

เป็นไปได้อย่างใด?

ตอนนี้นางไม่มีที่ให้ไปแล้ว อีกทั้ง… ตระกูลเหลี่ยงจะต้องมาสร้างปัญหาให้นางเร็วๆ นี้อย่างแน่นอน!

เจียงจื่อหยวนถามขึ้นอย่างอดไม่ได้

“นี่… นี่เป็นคำพูดของซั่ง… พระชายาหรือ?”

ตอนที่นางถามออกไป นางตั้งใจมองไปทางผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหก เพราะนางต้องการตามหาเบาะแสจากสีหน้าของเขา

เพราะความคิดของนางในก่อนหน้านี้นั้น ยังไม่ได้ถูกปฏิเสธทั้งหมด

นางมักจะรู้สึกว่าซั่งกวนเยว่ผู้นี้มีปัญหา

หรือว่าตอนนี้นางยังอยู่ที่พระราชวังเมฆาสวรรค์จริงๆ?

ผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหกหัวเราะออกมาอย่างกะทันหัน

“นี่เป็นคำพูดของผู้เฒ่าอย่างข้าเอง ท้ายที่สุดแล้วเรื่องเล็กน้อยแบบนี้…ไม่จำเป็นต้องรบกวนการบำเพ็ญเพียรของพระชายา ไม่ใช่หรือ?”

ร่างกายของเจียงจื่อหยวนสั่นสะท้าน

เรื่องเล็กน้อย…

เรื่องที่เกี่ยวกับความเป็นความตายของนางในตอนนี้ สำหรับพวกเขาแล้ว กลับเป็นเรื่องเล็กน้อยที่ไม่มีค่าพอในการรบกวนซั่งกวนเยว่!

หึ!

ช่างน่าขัน!

หากไม่ใช่เพราะด้านข้างยังมีคนคอยจับตามองอยู่ เจียงจื่อหยวนก็อยากจะแค่นหัวเราะออกเสียงมา

หัวเราะให้กับซั่งกวนเยว่ที่อยู่สูงส่งคนนั้น และหัวเราะให้กับฐานะต้อยต่ำราวกับฝุ่นผงของตนเอง!

ในตอนนี้นางเพิ่งตระหนักได้อย่างชัดเจนเป็นครั้งแรกว่า… ตำแหน่งพระชายาของพระราชวังเมฆาสวรรค์ ถูกแม่นางคนนั้นยึดครองไปแล้วจริงๆ!

แค่การเรียกชื่อที่เรียบง่าย ก็สามารถแบ่งฐานะของพวกนางทั้งสองคนออกห่างจากกันอย่างชัดเจน!

ต่อให้นางไม่พอใจและภายในใจเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง แต่ตอนนี้ก็ทำได้เพียงมองไปยังอีกฝ่ายเท่านั้น!

หากอยากยืนในระดับที่เทียบเท่ากับอีกฝ่าย…

ไม่รู้ว่าจะต้องเผชิญความลำบากขนาดไหน!

“นางแค่อยากไปอยู่กับท่านประมุข ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นเพียงแค่ความกตัญญู ผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหก เหตุใดต้องสร้างความลำบากใจให้กับเด็กคนหนึ่งด้วย?”

ในที่สุดผู้อาวุโสอวี๋จิ้งที่ยืนอยู่ด้านข้างก็พูดขึ้น