บทที่ 1418 เผด็จการ

ตู้ม!

ทันใดนั้นก็มีเสียงดังลั่นมาจากยอดเขาด้านข้าง!

หลัวเยี่ยนหลินและคนอื่นๆ ก็หันไปมองด้วยแววตาตกใจ

“เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”

หลัวเยี่ยนหลินส่งสัญญาณให้ทั้งสองคนใจเย็น พร้อมทั้งรีบสาวเท้าก้าวเข้าไปดูทางนั้นให้ละเอียด

แต่เขาเห็นเพียงแค่ถ้ำที่อยู่บริเวณไหล่เขาถล่มลงมาเท่านั้น

หินขนาดใหญ่หลายก้อนหล่นลงมา พร้อมทำให้เกิดฝุ่นควันจำนวนมาก แทบจะปิดปากทางเข้าถ้ำไปแล้ว

“ทางนั้น… เป็นที่ที่หลินจือเฟยอยู่นี่นา”

หลัวเยี่ยนหมิงเดินตามมา หลังจากจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ขมวดคิ้วขึ้น

“เหมือนว่าในช่วงนี้เขาจะปิดด่านฝึกอยู่ตลอด ก็ไม่รู้ว่านี่เกิดอันใดขึ้น คาดไม่ถึงว่าเขาจะทำเสียงดังขนาดนี้?”

ครึ่งปีที่ผ่านมานี้หลินจือเฟยเป็นหนึ่งในศิษย์ใหม่ที่โดดเด่นที่สุดของทางสำนัก

เขาก็เป็นปรมาจารย์ด้านค่ายกล ดังนั้นหลัวเยี่ยนหมิงจึงให้ความสนใจเขามาโดยตลอด

“หลินจือเฟย?”

หลัวเยี่ยนหลินเลิกคิ้วขึ้น

“ข้าไม่ได้เจอเขามาสักพักแล้ว”

หลินจือเฟยไม่ได้ติดตามทุกคนไปยังบุพกาลชายแดนเหนือ แต่อยู่ที่สำนักเพื่อตั้งใจบำเพ็ญเพียรอยู่ตลอด

โดยเฉพาะหลังจากที่เขาเอาชนะเจียงจื่อหยวนเมื่อครั้งที่แล้วมาได้ เขาก็เอาแต่อยู่ในที่ของตนเอง ไม่ค่อยได้ออกมาเท่าไร เก็บตัวอย่างยิ่ง

หลายคนไม่รู้ว่าหลินจือเฟยคิดจะทำอันใดกันแน่

ซึ่งรวมถึงหลัวเยี่ยนหมิงด้วย

“เกิดเรื่องอันใดกับเขาขึ้นหรือไม่ พวกเราลองไปดูหน่อยดีหรือไม่?”

หลัวซือซือถามขึ้นด้วยความเป็นห่วงเล็กน้อย

ดูจากการเคลื่อนไหวของเขาแล้ว เหมือนว่าเขาจะมีปัญหา

หลัวเยี่ยนหมิงกำลังจะเคลื่อนไหว แต่ก็ต้องหยุดชะงักชั่วคราว

“ไม่ต้อง”

ทันทีที่สิ้นเสียงนั้น กองหินขนาดใหญ่เหล่านั้นก็ถูกคนผลักออก!

คนรูปร่างสูงผอมเดินออกมาจากกึ่งกลางของกองหิน

และนั่นคือหลินจือเฟยที่ไม่ได้เห็นหน้ามานาน

บนใบหน้าและร่างกายของเขาเปรอะเปื้อนฝุ่นอยู่จำนวนไม่น้อย และเหมือนว่ามุมปากยังมีคราบเลือด ดูท่าทางจนตรอกเล็กน้อย

เขาเดินออกมาพร้อมสำลักฝุ่นเหล่านั้น

แต่ว่าหลัวซือซือและคนอื่นๆ ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกลับรู้สึกโล่งใจขึ้นมา

“เหมือนว่าเขาจะไม่ได้เป็นอันใดมาก…”

หลัวซือซือถอนหายใจออกมา

แม้ว่าจะไม่ได้สนิทกัน แต่ทุกคนล้วนเป็นศิษย์ร่วมสำนัก จึงไม่เห็นอีกฝ่ายเป็นอันใดไป

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลินจือเฟยที่มีพรสวรรค์ด้านค่ายกล

หากเขาเป็นอันใดไป ก็น่าเสียดายน่าดูไม่ใช่หรือ?

“หื้อ?”

ทันใดนั้นหลัวเยี่ยนหลินก็จ้องไปที่หลินจือเฟยตาเขม็ง แล้วหรี่ตาเล็กน้อย

“พี่สี่ เป็นอันใดไปหรือ?”

หลัวซือซือเองก็สังเกตได้ว่ามีอันใดผิดปกติ พร้อมมองไปทางเขาอย่างประหลาดใจ

หลัวเยี่ยนหลินพูดขึ้นมาอย่างลังเล เหมือนว่ากำลังจะคาดเดาอันใดบางอย่าง ในแววตามีระลอกคลื่นพวยพุ่ง

ถ้าเขาไม่ได้รู้สึกผิดพลาดไปละก็ ระลอกคลื่นที่กระจายมาจากถ้ำนั้น เหมือนว่าจะเป็น… การเคลื่อนไหวจากการสร้างค่ายกล?

แม้ว่ามันจะเล็กน้อย แต่ฝีมือของเขาก็แข็งแกร่ง อีกทั้งเขามีประสบการณ์สร้างค่ายกลเคลื่อนย้ายพร้อมกับผู้อาวุโสในตระกูล ดังนั้นเขาสามารถรับรู้ได้