บทที่ 1421 ไพ่ไม้ตาย

พระราชวังเมฆาสวรรค์

เขาว่านจง

ยอดเขาสูงชัน ต้นไม้หนาแน่น เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา

แสงอาทิตย์สาดส่องผ่านเงาไม้จนกลายเป็นรอยกระดำกระด่าง

บนพื้นมีใบไม้ร่วงกองสุมกันเป็นกองใหญ่ ตอนที่เหยียบลงไปนั้น มีเสียง “สวบสาบ” ดังขึ้น

สายลมพัดเล็กน้อย ใบไม้ปลิวว่อน เป็นความเงียบสงบที่หาได้ยาก

แต่ตอนที่อยู่ภายในตำแหน่งนี้ ถึงจะสามารถสัมผัสได้ว่าต้นไม้ใบหญ้าในบริเวณโดยรอบนี้ พลังที่แผ่กระจายออกมานั้นน่าตกใจอย่างยิ่ง ทำให้เกิดความรู้สึกกดดันขึ้นมาไม่น้อย

เงาร่างทั้งสามเดินมุ่งหน้าผ่านป่าไปยังยอดเขา

คนผู้นั้นก็คือ ผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหก

ระหว่างการเดินทางผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหกไม่ได้พูดอันใดมากเท่าไร เขาเงียบไปอย่างมาก

ผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหกที่เดินนำหน้าสุดมีใบหน้าไร้อารมณ์

ด้านหลังก็คือเจียงจื่อหยวนและผู้อาวุโสอวี๋จิ้งที่มีท่าทางผ่อนคลายมากกว่า

พวกเขาสามารถได้เปรียบในการโต้เถียงกับผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหก ดังนั้นจึงรู้สึกอารมณ์ดีกันอย่างมาก

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเจียงจื่อหยวนที่สามารถสลัดหลุดจากสถานการณ์สิ้นหวังมาได้

นางรู้สึกเหมือนได้เจอฟ้าหลังฝน ฝีเท้าการก้าวเดินของนางก็เร็วขึ้นไม่น้อย

นางกำสิ่งที่อยู่ในมือแน่น พร้อมถอนหายใจออกมา

ยังดี… ยังดีที่ตอนแรกท่านประมุขทิ้งไพ่ไม้ตายไว้ให้นาง!

ตอนนี้นางสามารถเข้ามาในพระราชวังเมฆาสวรรค์ได้แล้ว อีกทั้งยังสามารถไปอยู่เป็นเพื่อนท่านประมุขได้

หากไม่มีสถานการณ์พิเศษ ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถไล่นางได้อีกแล้ว!

ผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหกกำลังเดินนำอยู่ด้านหน้า

ต่อให้ไม่ได้หันกลับมามอง เขาก็สามารถคาดเดาได้ว่า ในตอนนี้เจียงจื่อหยวนจะมีสีหน้าภาคภูมิใจขนาดไหน

เขาขมวดคิ้วขึ้นอย่างรวดเร็ว และยังคิดไม่ออกว่า ท่านประมุขกำลังคิดอันใดอยู่กันแน่ ถึงได้ให้ตราสัญลักษณ์ที่สำคัญขนาดนี้กับเจียงจื่อหยวนที่เป็นเพียงแค่คนนอกคนหนึ่ง!

หรือเขามองว่าเจียงจื่อหยวนเป็นหลานแท้ๆ ของตนเอง?

ไม่ทราบว่าทางโอรสสวรรค์จะรู้เรื่องนี้หรือยัง…

หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาทั้งสามก็มายืนอยู่บนยอดเขาอันเงียบสงบ

กลางยอดเขาแห่งนี้ มีหยกขาวแกะสลักขนาดใหญ่ตั้งอยู่

หากมองมาจากด้านบนจะเห็นว่า ความจริงแล้วนั่นคือประตูทรงกลมบานหนึ่ง และบนประตูบานนั้นมีสัญลักษณ์พระราชวังเมฆาสวรรค์สลักอยู่

ผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหกยืนอยู่ด้านข้าง พร้อมประสานมือทำความเคารพ

เจียงจื่อหยวนและผู้อาวุโสอวี๋จิ้งก็ปฏิบัติตาม

พวกเขาเงียบไปครู่หนึ่ง

เห็นได้ชัดว่าท่านประมุขไม่ได้ออกจากด่านฝึกมานานมากแล้ว

ผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหกหันกลับไปมองทางเจียงจื่อหยวน แล้วพูดขึ้นเสียงเรียบ

“ในเมื่อตราสัญลักษณ์ของเจ้าสำนักอยู่ในมือของเจ้า ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็อยู่ที่นี่เถอะ ใช่ว่าจะเป็นเรื่องแย่ทั้งหมด นับจากนี้เป็นต้นไป เจ้าจะต้องคอยเฝ้าอยู่ที่นี่ นอกจากท่านประมุขออกจากด่านฝึกแล้ว ไม่เช่นนั้นเจ้าห้ามออกจากที่นี่แม้แต่ก้าวเดียว!”

เสียงของเขาทุ้มต่ำมีพลัง เหมือนกับค้อนอันหนักอึ้งกระทบเข้าที่หัวใจของนาง

เจียงจื่อหยวนเหม่อลอย แล้วหลุบตาลงต่ำ

“เจ้าค่ะ จื่อหยวนจะปฏิบัติตามกฎเป็นอย่างดี ไม่กล้าฝ่าฝืนแม้แต่ครึ่งคำ”

ผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหกรู้สึกแน่นหน้าอกเล็กน้อย แต่เมื่อมันมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็จะโมโหไม่ได้ ดังนั้นจึงไม่ได้พูดอันใดอีก

ท่าทางของผู้อาวุโสอวี๋จิ้งที่มีต่อเจียงจื่อหยวนก็ดีขึ้นมาก

“จื่อหยวน หลังจากช่วงเวลานี้ไป เจ้าลำบากหน่อยนะ”

เจียงจื่อหยวนอมยิ้ม