บทที่ 1423 ส่ง

ตู๋กูโม่เป่าหลุบตาลงต่ำ ขนตาหนาสะท้อนแสงจันทร์ทอดยาวใต้เปลือกตา ทำให้คนคาดเดาอารมณ์ไม่ได้

ผู้อาวุโสลำดับห้าก็ถอนหายใจออกมาอย่างห้ามไม่ได้

“ในเมื่อเรื่องมันก็เกิดมาแล้ว พูดไปก็ไม่มีประโยชน์ พวกเรามาคิดกันดีกว่าว่าควรจะทำอย่างใดต่อไปดี พี่เป่า ก่อนหน้านี้เจ้าบอกว่าเจ้าปิดข่าวแล้วหรือ?”

ตู๋กูโม่เป่าพยักหน้า

“ภายในช่วงเวลาสั้นๆ น่าจะไม่มีปัญหา”

“ไม่กลัวหนึ่งหมื่น แต่กลัวหนึ่งในหมื่น”

ผู้อาวุโสลำดับห้าครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนจะพูดขึ้นอย่างลังเลเล็กน้อย

“ถ้าพูดถึงเรื่องความปลอดภัย ช่วงนี้เจ้าอยู่ที่ทะเลทรายจันทราสีชาดต่อจะดีกว่า ทางด้านอาณาจักรเสิ่นซวี่ อย่าเพิ่งกลับไปเลย”

ตู๋กูโม่เป่าขมวดคิ้วเล็กน้อย

“แต่นังหนูเยว่เออร์…”

“ก่อนหน้านี้เจ้าก็บอกไม่ใช่หรือว่ามีหรงซิวอยู่? มีเขาดูแล ก็สามารถวางใจได้แล้ว”

ผู้อาวุโสลำดับห้าพูดขึ้นมาด้วยเสียงหนักแน่นอย่างหาได้ยาก

ในสถานการณ์ปกติ ตู๋กูโม่เป่าล้วนเป็นแกนนำอยู่เสมอ ดังนั้นส่วนใหญ่จึงมีเขาเป็นคนตัดสินใจ

แต่ก็มีบางครั้งที่หลานเซียวพูดแทรกขึ้นมา

ผู้อาวุโสลำดับห้าแทบจะเป็นคนไกล่เกลี่ยอยู่ตรงกลาง

เพียงแต่ว่าตอนนี้ ตู๋กูโม่เป่าลงมือในอาณาจักรเสิ่นซวี่ ดังนั้นจะต้องมีคนบางกลุ่มค้นพบและแกะรอยตามมาอย่างแน่นอน

อีกทั้งหลานเซียวก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส ไม่มีเรี่ยวแรงไปต่อสู้

ในเวลาแบบนี้เขาจึงจำเป็นจะต้องลุกขึ้นมา

ตู๋กูโม่เป่าไม่ได้พูดอันใด

แต่เขารู้ว่า ในสถานการณ์อย่างเช่นตอนนี้ นี่คือหนทางที่ดีที่สุด

เพียงแต่…

เขายังกังวลใจเกี่ยวกับนังหนูเยว่เออร์ไม่น้อย

“ข้ายังอยากให้เจ้าพาหงอวี่ไปที่อาณาจักรเสิ่นซวี่ด้วยกัน แต่ดูจากตอนนี้ เกรงว่าต้องหาวิธีทางอื่นแล้ว…”

ผู้อาวุโสลำดับห้าลูบเคราของตนเอง

หลังจากอยู่ด้วยกันสักช่วงเวลาหนึ่ง เขาก็รู้สึกชอบมู่หงอวี่มาก

แม้ว่าเด็กคนนี้จะยังอายุไม่เยอะ แต่ก็สดใสร่าเริง อีกทั้งยังแฝงด้วยความดื้อรั้น

ไม่ว่าจะลำบากสักเพียงไหน นางก็ไม่เคยบ่นคำว่าเหนื่อยออกมาเลย

ด้วยนิสัยเช่นนี้ อนาคตของนางจะไร้ขีดจำกัดอย่างแน่นอน

“หากนางไปที่สำนักหลิงเซียว จะได้ไปอยู่เป็นเพื่อนกับนังหนูเยว่เออร์พอดี”

ตู๋กูโม่เป่าครุ่นคิดอยู่สักพัก

“ข้าจะส่งนางไป”

…

ความมืดมิดค่อยๆ จางหาย แสงสีทองปรากฏที่เส้นขอบฟ้า

มู่หงอวี่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา

น้ำค้างแข็งที่อยู่รอบกายนางละลายลงอย่างรวดเร็ว อุณหภูมิเริ่มสูงขึ้น

แสงอาทิตย์ค่อยๆ สว่างขึ้น

ทุกอย่างไม่ต่างไปจากเมื่อก่อนเลย

นางลุกขึ้นยืนแล้วบิดขี้เกียจ

วินาทีต่อมาร่างของนางก็หายไปจากตำแหน่งเดิม!

พรึ่บ!

บนเนินทรายอีกแห่งในทะเลทรายจันทราสีชาด มีรอยแยกสีดำรอยหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศ

ร่างสูงเพรียวของคนผู้หนึ่งเดินออกมาจากรอยแยกนั้น!

ซึ่งคนผู้นั้นก็คือมู่หงอวี่!

ใบหน้าของนางประดับด้วยรอยยิ้ม

“ดูเหมือนว่าระยะเคลื่อนย้ายจะอยู่ภายในร้อยลี้ ก็นับว่าไม่ไกล…”

ผู้อาวุโสลำดับห้าพูดขึ้น ตราบใดที่นางสามารถทะลวงอาณาเขตเทพเซียนได้ ความแข็งแกร่งของนางก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก

แต่ไม่รู้จริงๆ ว่าวันนั้นจะมาถึงเมื่อไร…

“หงอวี่”

เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังขึ้นในโสตประสาท

มู่หงอวี่ชะงักไปแล้วเงยหน้าขึ้นมอง

ตรงหน้าของนางไม่มีใครเลยแม้แต่ผู้เดียว

แต่ทรายจำนวนมากที่อยู่ด้านหน้ากลับเริ่มเคลื่อนไหว

“ผู้อาวุโสลำดับห้า?”

มู่หงอวี่ประหลาดใจเล็กน้อย

หรือว่าจะเป็นการทดสอบอีกครั้งแล้ว?

“วันนี้ข้าจะส่งเจ้าไปที่สำนักหลิงเซียวแห่งอาณาจักรเสิ่นซวี่ หลังจากที่เจ้าไปแล้ว ให้ไปสอบเข้าสำนัก นังหนูเยว่เออร์ก็อยู่ที่นั่นด้วยเช่นกัน”

มู่หงอวี่ทั้งประหลาดใจทั้งดีใจ

“จริงหรือเจ้าคะ?”