บทที่ 1432 คล้ายคลึง

หางตาของผู้อาวุโสเหวินซีกระตุกไป

โอ้!

เด็กคนนี้เหตุใดพูดตรงขนาดนี้ล่ะ?

เขาคิดเรื่องนี้อยู่ตั้งนาน แต่ยังไม่ทันได้พูดออกไปเลย

“เขาเฝิงหมิน? ที่แห่งนั้นเป็นสถานที่แบบใดกัน?”

มู่หงอวี่มีใบหน้าสับสน

นางเพิ่งมาถึงที่สำนักเรียน นางจึงไม่รู้ว่าเขาเฝิงหมินเป็นสถานที่แบบใด?

แต่ในเมื่อพูดก็พูดไปแล้ว…

เช่นนั้นก็พูดอย่างตรงไปตรงมาจะดีกว่า

ผู้อาวุโสเหวินซีเกลี้ยกล่อมตนเองอยู่หลายประโยค จากนั้นก็พูดอธิบายขึ้นมาว่า

“เรื่องนี้คงต้องไล่กันไปตั้งแต่แรก ตั้งแต่ตอนที่ทุกคนไปบุพกาลชายแดนเหนือด้วยกัน…”

…

ผู้อาวุโสเหวินซีใช้เวลาประมาณครึ่งเค่อในการอธิบายสาเหตุและเรื่องราวทั้งหมดให้กับมู่หงอวี่ฟัง

ความจริงแล้วข่าวคราวของเรื่องเหล่านี้ก็มีแพร่กระจายไปด้านนอกบ้างแล้ว จะพูดออกไปก็ไม่เป็นไร

เขาเพียงเห็นว่ามู่หงอวี่ดูเหมือนไม่ค่อยรู้เรื่องนี้เสียเท่าไร ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าจะพูดอย่างใด

แต่หากคิดให้ละเอียดแล้ว ไม่ว่าช้าหรือเร็วก็ต้องพูด ถ้าเช่นนั้นให้นางเข้าใจเร็วหน่อยจะดีกว่า

“…ก็น่าจะประมาณนี้ ในช่วงเวลานี้ ฉู่เยว่จะถูกขังอยู่ที่เขาเฝิงหมิน ส่วนจะได้ออกมาเมื่อไรนั้น ปั๋วเหยี่ยนยังไม่ได้พูด ดังนั้นจึงยังไม่แน่นอน”

มู่หงอวี่เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย นางต้องใช้เวลาสักพักถึงจะแปลข้อมูลเหล่านี้ได้

หลังจากที่นางดึงสติกลับมาได้แล้ว นางจึงรีบถามขึ้นว่า

“ตอนนี้ร่างกายของฉู่เยว่เป็นอย่างใดบ้าง?”

ผู้อาวุโสเหวินซีถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

“เรื่องนี้เจ้าวางใจได้เลย หลังจากที่เขาฟื้นแล้ว ถึงได้พาเขาไปที่เขาเฝิงหมิน เขาแทบจะหายดีเป็นปกติ ไม่มีทางเป็นอันใดแน่นอน”

มู่หงอวี่ก็ยังไม่วางใจ

“แต่เมื่อครู่นี้ท่านพูดว่า เขาเฝิงหมินแห่งนั้น อันตรายมากไม่ใช่หรือ? นาง…”

“เรื่องนี้… ข้าคิดว่าเจ้าไม่จำเป็นจะต้องกังวลมากเกินไป ก่อนหน้านี้เขาเคยไปที่เขาเฝิงหมินมาแล้วสองครั้ง อาจว่าจะเป็นสถานที่ที่ดี…”

ผู้อาวุโสเหวินซีค่อนข้างที่จะเปิดกว้างในเรื่องนี้

หลังจากเห็นความสามารถในการก่อเรื่องของเด็กหนุ่ม เขาก็รู้สึกว่าไม่ควรจะต้องกังวลอันใดไปมากกว่านี้แล้ว

ในสถานการณ์อย่างบุพกาลชายแดนเหนือ เขายังสามารถคว้าโอกาสและเลื่อนขั้นจากจอมยุทธ์ระดับแปดสู่ระดับเก้าได้ คนเช่นนี้ยังจะมีอันใดต้องกังวลอีกหรือ?

มู่หงอวี่ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

ก็จริง

หลิวเยว่เปลี่ยนเรื่องร้ายให้กลายเป็นดีได้เสมอ อีกทั้งนี่เป็นเพียงการลงโทษของสำนัก จึงน่าจะไม่มีปัญหาอันใด

“ถ้าเช่นนั้นในช่วงนี้ข้าก็จะเตรียมตัวฝึกซ้อมให้ดี เพื่อรอนางออกมา!”

มู่หงอวี่รีบเปลี่ยนความคิดและท่าทางของตนเองอย่างรวดเร็ว พร้อมยิ้มออกมาเล็กน้อย

หลัวซือซือเห็นรอยยิ้มที่สดใสของนางแล้ว จึงถามออกมาอย่างอดไม่ได้

“หงอวี่ เจ้า… เจ้าไม่กังวลเลยจริงๆ หรือ?”

ในช่วงเวลาแบบนี้ ความจริงแล้วนางนอนหลับไม่ลงเลย ในสมองมักจะคิดถึงฉู่เยว่ที่มีเลือดท่วมร่างกาย

กอปรกับด้านนอกยังมีคนจำนวนมากที่คอยหาเรื่องเขา…

นี่จึงทำให้นางรู้สึกเป็นกังวลอย่างยิ่ง

แต่เหมือนว่ามู่หงอวี่จะไม่มีความกังวลเช่นนั้นเลย

มู่หงอวี่พยักหน้า แล้วเปลี่ยนเรื่องพูดทันที

“แต่ว่าข้าเชื่อใจนาง!”

พวกนางเคยผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน ทำให้นางเชื่อใจฉู่หลิวเยว่โดยไร้เงื่อนไข

หลัวซือซือเหม่อลอยไปเล็กน้อย

“ซือซือ เจ้าพาหงอวี่ไปดูรอบๆ หน่อย อาจารย์จะไปหาฮวาเฟิง”

“หื้อ? หา เจ้าค่ะ”

หลัวซือซือดึงสติกลับคืนมาแล้วรีบตอบรับ

ผู้อาวุโสเหวินซีส่งมู่หงอวี่ให้หลัวซือซืออย่างวางใจ และรีบออกไปอย่างรวดเร็ว

หลัวซือซือครุ่นคิดแล้วถามขึ้นว่า

“พวกเราไปดูที่จัตุรัสชิงหมิงกันก่อนเถอะ? ฉู่เยว่มาอยู่ที่สำนักได้ไม่นาน ก็ได้ขึ้นประลองชิงอวิ๋นแล้ว ถ้าถึงที่นั่นแล้วข้าจะเล่าให้เจ้าฟังอย่างละเอียด”

“ขอบคุณศิษย์พี่มาก!”

หลัวซือซือยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย

“เจ้าเป็นสหายของฉู่เยว่ ก็นับว่าเป็นสหายของข้าด้วย พวกเราไปกันเถอะ!”

เมื่อพูดจบนางก็พาอีกฝ่ายเดินตรงไปด้านหน้า

…