บทที่ 1449 ร้องขอไม่ได้

ทุกคนในอาณาจักรเสิ่นซวี่ล้วนรู้ว่าไป๋หลีฉุนเข้าด่านมาหลายปีแล้ว และไม่มีวี่แววจะออกด่านเสียที

คิดไม่ถึงว่าเขาจะปรากฏตัวขึ้นที่นี่!

นี่เขา…ออกด่านแล้วหรือ?

แต่เหมือนว่าการประชุมในวันนี้ จะไม่ได้เชิญเขานิ?

อีกอย่างตอนนี้ โอรสแห่งพระราชวังเมฆาสวรรค์อย่างหรงซิวเอง ก็อยู่ที่สำนักหลิงเซียว!

และแสดงเจตจำนงชัดเจนแล้วว่าเขาอยู่ฝั่งเดียวกับสำนักหลิงเซียว

แล้วยามนี้ ไป๋หลีฉุนจะมาที่นี่อีกเหตุใด?

หรือเขา…จะมาพูดช่วยสำนักหลิงเซียวเหมือนกัน?

ทุกคนล้วนคิดไปต่างๆ นานา หากแต่มิได้แสดงออกทางสีหน้า และลุกขึ้นแสดงความเคารพต่อเขา

ไป๋หลีฉุนนั้นมีสถานะสูงส่งมาก

ถึงปัจจุบันเขาจะไม่มีอำนาจในการปกครองแล้ว แต่ก็…ต้องไว้หน้ากันอยู่ดี

อย่างใดเสียเขาก็เป็นถึงประมุขของพระราชวังเมฆาสวรรค์

ผู้อาวุโสเหวินซีเองก็นำคนของสำนักออกไปต้อนรับเช่นกัน ใบหน้าของพวกเขาแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้ม

“ที่แท้ก็ท่านประมุขไป๋หลีนี่เอง! ลมใดหอบท่านมาหรือ!? ท่านเดินทางมาเสียไกล แต่มิได้จัดพิธีต้อนรับอย่างสมเกียรติ ข้าต้องขออภัยอย่างสูง! ”

รัศมีรอบตัวของไป๋หลีฉุนเปล่งแสงวาบวาบ พลันลดลงอย่างรวดเร็ว แต่ก็มิได้ก่อให้เกิดคลื่นความผันผวนรอบตัวแต่อย่างใด

ทุกคนมองดูภาพนั้นด้วยความตกใจ

เช่นนี้ก็หมายความว่า เขาทะลวงขึ้นอีกขั้นแล้ว!

เมื่อรู้สึกถึงสายตาที่เปลี่ยนไปของผู้คนรอบตัว ไป๋หลีฉุนที่คราแรกไม่สบอารมณ์ กลับรู้สึกดีขึ้นทันตา

เขารู้ดีว่าหลังจากเข้าด่านอยู่หลายปี สิทธิในการปกครองของเขาทั้งหมด ถูกมอบให้หรงซิวแล้ว

แต่โชคดีที่ความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้น!

คนเหล่านี้จึงยังให้เกียรติเขา

แม้ภายในใจจะค่อนแคะเขาเพียงใด แต่ภายนอกก็ต้องเคารพเขา!

ไม่ว่าจะยุคสมัยใด ขอแค่หมัดของตนทรงพลังมากพอ สิ่งอื่นย่อมมิอาจต่อกรได้!

“ผู้อาวุโสเหวินซีไม่ต้องเกรงใจ ครั้งนี้ข้ามาที่นี่โดยมิได้รับเชิญ ข้าเองก็อยากรู้ว่าพวกเขากำลังทำอันใดกันอยู่ ไปจัดการธุระของเจ้าเถิด! ไม่ต้องสนใจข้า!”

ไป๋หลีฉุนลูบเคราของตน พลันแย้มยิ้มอย่างอารมณ์ดี

แต่ในใจของผู้อาวุโสเหวินซีกลับสัมผัสได้ถึงคำสาปแช่ง

พูดน่ะมันง่าย!

เดิมทีพวกเขาได้จัดเตรียมตำแหน่งของทุกคนไว้แล้ว แต่พอมีไป๋หลีฉุนเข้ามา ก็ต้องหาตำแหน่งที่นั่งเพิ่มให้เขา!

ยิ่งไปกว่านั้น ตัวเขานั้นมีสถานะสูงศักดิ์ จะให้นั่งด้านข้างถัดจากคนอื่นๆ ก็ไม่ได้!

หลังจากครุ่นคิดซ้ำไปซ้ำมา ผู้อาวุโสเหวินซีก็ทำได้เพียงยืดแขนออกไปแล้วผายมือ

“เช่นนั้น…ท่านก็นั่งลงเถิด!”

ทางสำนักหลิงเซียวได้จัดที่นั่งเสริมไว้เผื่อขาดเผื่อเหลืออีกเล็กน้อย เนื่องจากหลายตำแหน่งถูกสงวนไว้สำหรับผู้อาวุโสของสำนักโดยเฉพาะ

แต่ตอนนี้เหลือเพียงที่นั่งเดียวเท่านั้น

เมื่อนึกถึงตรงนี้ เขาก็เหลือบมองชายหนุ่มคนหนึ่งที่เดินตามหลังไป่หลีฉุนมา

เขาเป็นชายหนุ่มอายุราวยี่สิบกลางๆ รูปร่างผอมบาง มิได้สูงเท่าใด เขาสวมชุดคลุมตัวยาวสีฟ้าสลับขาว พร้อมเข็มขัดหยกสีขาวพันรอบเอว

ใบหน้าธรรมดา สันกรามคมชัด

ดูๆ แล้ว…ไม่ได้วิเศษวิโสอันใด

“มิทราบว่าท่านนี้คือ…”

“นี่คือเสี่ยวหลิว เขาร่วมเดินทางมากับข้า พวกเจ้าไม่ต้องห่วง ให้เขายืนอยู่ข้างหลังข้าก็ได้”

ไป๋หลีฉุนโบกมือราวไม่ใส่ใจ

ผู้อาวุโสเหวินซีถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ดูเหมือนจะเป็นเพียงผู้ติดตาม มิใช่คนสำคัญแต่อย่างใด

“มิได้หรอกท่าน ทางเรายังมีเก้าอี้สำรองอยู่ เพิ่มเก้าอี้ให้ท่านนี้อีกหนึ่งตำแหน่ง มิใช่เรื่องใหญ่โตประการใด”

ผู้อาวุโสเหวินซีกล่าวพลางขยิบตาส่งสัญญาณให้คนของตน