บทที่ 145 ไว้ชีวิต

หยดน้ำทะลุผ่านช่องท้องของนาคาปีกทมิฬกลืนเวหาอย่างรวดเร็ว!

ถึงแม้จะเป็นหยดเล็กๆ ทว่าพลังนั้นกลับรุนแรงนัก ซึ่งมันได้ทิ้งรูเลือดขนาดเท่ากำปั้นไว้บนร่างของนาคาปีกทมิฬกลืนเวหา!

เกล็ดแข็งแตกกระจาย เลือดเนื้อสาดกระเซ็น!

นาคาปีกทมิฬกลืนเวหาไม่เคยเสียเปรียบเช่นนี้มาก่อน มันร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด และยิ่งเกลียดแค้นฉู่หลิวเย่มากขึ้น

สัตว์อสูรที่เฝ้าดูตรงตีนเขาต้องตื่นตระหนกเมื่อเห็นภาพนี้!

ในความคิดของพวกมัน นาคาปีกทมิฬกลืนเวหาคือสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังที่สุด เป็นราชาที่พวกมันต้องยอมจำนน ทว่าในยามนี้ มันกลับบาดเจ็บเพราะเงื้อมมือมนุษย์!

เหล่าสัตว์อสูรต่างกระวนกระวาย

ในพื้นที่นอกสุด สัตว์อสูรเริ่มล่าถอยอย่างลังเล

พวกมันล้วนมีสติปัญญา เมื่อเห็นเช่นนั้น พวกมันรู้ว่าฉู่หลิวเย่ไม่ง่ายที่จะลงมือ

เมื่อครุ่นคิดพิจารณาแล้ว อยู่ห่างๆ ชั่วครู่ย่อมเป็นเรื่องที่ดีกว่า

และแน่นอนว่าสัตว์อสูรส่วนใหญ่ยังอยู่ปกป้องที่นี่ และเฝ้าดูนาคาปีกทมิฬกลืนเวหาบนท้องฟ้าอย่างใกล้ชิด

เมื่อนาคาปีกทมิฬกลืนเวหาเห็นภาพเหล่านั้น มันก็ยิ่งหงุดหงิด

มันเป็นผู้นำในบรรพตวั่นหลิงมาหลายปี ทว่าตอนนี้สถานะของมันกำลังพังทลายเพราะฉู่หลิวเย่เพียงผู้เดียว!

หากวันนี้เขาแพ้ฉู่หลิวเย่ในที่สาธารณะ มันจะไม่เหลือศักดิ์ศรีอีกต่อไป!

ครั้นเมื่อคิดเช่นนั้น ความบ้าคลั่งจึงปรากฏในแววตาของนาคาปีกทมิฬกลืนเวหา จากนั้นมันจึงพุ่งเข้าหาฉู่หลิวเย่อีกครั้ง!

ตู้ม!

มันสะบัดห่าง ทว่าฉู่หลิวเย่หลบได้อย่างหวุดหวิด แต่หินที่ด้านหลังนางกลับแตกเป็นเสี่ยงๆ ก่อนกรวดกระจัดกระจาย!

แม้ว่านางจะรอดจากการโจมตี ทว่าบาดแผลที่อยู่บนร่างกายกลับเจ็บปวดขึ้นเรื่อยๆ

ฉู่หลิวเย่ก้มลงมองไหล่ซ้ายของตนเอง

อาการบาดเจ็บอื่นๆ ไม่สำคัญ ที่เป็นปัญหาคือไหล่ของนางกระแทกเข้ากับหิน กระดูกไหล่หัก และเกรงว่าตอนนี้จะทนต่อไปได้อีกนาน

นางต้องหาทางหนีให้เร็วที่สุด!

ครั้นเมื่อคิดเช่นนั้น นางจึงหลบไปอีกด้านหนึ่ง

นาคาปีกทมิฬกลืนเวหาไล่ตามอย่างบ้าคลั่ง

ทุกที่ที่ฉู่หลิวเย่ผ่านไป มีความยุ่งเหยิงอยู่ด้านหลัง!

ปัง!

ทันใดนั้นเกิดเสียงดังสนั่น

สิ่งที่เคลื่อนไหวอยู่ด้านหลังนางหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

ฉู่หลิวเย่หันกลับไปมอง นางกลับเห็นบาดแผลที่ท้องของนาคาปีกทมิฬกลืนเวหาขยายใหญ่ขึ้นอีกครั้ง ราวกับว่ามันถูกโจมตีอีกครั้ง ในตอนนี้มันขดตัวด้วยความเจ็บปวด

ฉู่หลิวเย่ขมวดคิ้วด้วยความงุนงง

นี่…มันคือพลังของหยดน้ำ!

นาคาปีกทมิฬกลืนเวหาดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวด พลังแห่งความโกลาหลบดขยี้ก้อนหินโดยรอบจนแหลกละเอียด!

ตอนนี้คือโอกาสหลบหนี!

ฉู่หลิงเย่ว์หันหลังกลับ และเดินออกไปได้เพียงสองก้าว ทันใดนั้นกลับรู้สึกว่ามีมือยื่นออกมาข้างๆ!

นางหันกลับไปในทันที

สายตาของนางแหลมคมราวกับกริช ทำให้ฝ่ายตรงข้ามหยุดการเคลื่อนไหวอย่างขี้ขลาด

ฉู่หลิวเย่ได้เห็นใบหน้าของฝ่ายตรงข้ามอย่างชัดเจน

“กู้หมิงจู!”

ในขณะนี้ร่างกายของกู้หมิงจูเต็มไปด้วยคราบเลือดคราบสกปรก ใบหน้าเหมือนมีอะไรขีดข่วน ผมเผ้ายุ่งเหยิง สีหน้าตื่นตระหนก