ตอนที่ 146
บทที่ 147 จลาจล
October 22, 2026
ฉู่หลิวเย่อยู่ในอ้อมกอดของเขา รับรู้ได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจเขา และลมหายใจที่ตกกระทบลงบนหน้าผากของตนยามเขาเอื้อนวาจา
เขาพูดว่าเพราะอันตรายจึงต้องมา
ประโยคนี้เป็นคำพูดที่ดูอ่อนโยน ทว่ากลับเป็นธรรมชาตินัก
คำพูดนี้สำหรับเขา ดูเหมือนว่าเป็นคำพูดที่ควรจะพูดอยู่แล้ว
ทว่าทุกคนบนโลกใบนี้ต่างหวงแหนชีวิต จะมีผู้ใดบ้างที่สามารถทำสิ่งนี้เพื่อผู้อื่นโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน?
ถึงขนาดที่ว่าไม่คำนึงถึงอันตราย ไม่ว่าจะเป็นหรือตายงั้นหรือ
มือของฉู่หลิวเย่จับที่หน้าอกของเขาทันที พลางพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ “…หรงซิว เมื่อสักครู่ข้าคิดจริงๆ ว่าข้ากำลังจะตาย”
ความมืดมิดถาโถมเข้ามา ความหวังก็หมดหนทาง
นางเคยสัมผัสมาแล้วครั้งหนึ่ง และมันฝังลึกอยู่ในใจของนาง ยากที่จะลืมเลือน!
เพียงแค่นึกถึงก็รู้สึกเจ็บปวด!
หรงซิวไม่กล้าแตะบาดแผลของนาง จึงทำได้เพียงใช้มือหนึ่งข้างโอบเอวนางอย่างระมัดระวัง ส่วนมืออีกข้างลูบผมนาง พลางพูดเบาๆ “ข้าอยู่ที่นี่แล้ว ไม่ต้องกลัว”
ดวงตาของฉู่หลิวเย่ร้อนผ่าวในทันใด รู้สึกเจ็บปวดจนอยากจะร้องไห้
ถ้าหากตอนนั้น มีคนพูดกับนางว่า ข้าอยู่ที่นี่ ไม่ต้องกลัว…
เปลวเพลิงที่ลุกลามไปทั่วร่างกายอย่างบ้าคลั่ง มันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน!
นางหลับตา ขยับเข้ามาใกล้เข้าทันที พลางเอาหน้าผากค่อยๆซบลงบนอกของเขา
การเคลื่อนไหวของหรงซิวหยุดชะงัก
“หรงซิว เหตุใดต้องเป็นข้า?”
เสียงอู้อี้ดังออกมา
คำถามนี้ ฉู่หลิวเย่ไม่ได้ถามเป็นครั้งแรก
ทว่าครั้งนี้ มีบางอย่างแตกต่างออกไปอย่างชัดเจน
หรงซิวจูบหน้าผากของนาง พลางเอนตัวเข้าไปใกล้หู และพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “เจ้าคู่ควร”
คนในอ้อมกอดไม่พูดสิ่งใด
หรงซิวจึงพูดอีกครั้งอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ข้ามีเวลาทั้งชีวิตที่จะพิสูจน์ว่าเจ้าคู่ควร”
ครั้งแรก นางไม่เชื่อ
ครั้งที่สอง นางไม่เชื่อ
ทว่าสักวันหนึ่ง นางจะเชื่อ
ฉู่หลิวเย่ยังคงไม่พูด
หรงซิวรู่จักนิสัยนางดีที่สุด และรู้ว่านางไม่สามารถไว้วางใจเขาได้ทั้งหมด แต่เขาก็มีความอดทนเพียงพอ
“กอดให้แน่น”
ฉู่หลิวเย่เดาว่าเขากำลังจะทะลุผ่านที่นี่ จึงกอดเอวบางของเขาอย่างเชื่อฟัง
แน่นอน นางรู้ว่าหรงซิวซ่อนความแข็งแกร่งเอาไว้ตลอด แต่คู่ต่อสู้คือนาคาปีกทมิฬกลืนเวหา เกรงว่าจะรับมือได้ยาก
เมื่อนางครุ่นคิด จึงอดถามไม่ได้ : “เจ้ามั่นใจเพียงใด?”
ในขณะที่หรงซิวกำลังจะเอ่ยปากพูด เขากลับรู้สึกว่าแขนที่อยู่รอบเอวของเขานุ่มและอบอุ่นเป็นพิเศษ
ช่วงอายุของหญิงสาวในอ้อมกอด คือช่วงเวลาที่ความงามกำลังผลิบาน
เขายิ้มมุมปาก พลางพูดว่า “มั่นใจแน่นอน แต่ต้องใช้เวลาสักระยะ”
……
อาวุโสซุนเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างบนยอดเขา
หัวใจของเขาเต้นรัว!
นาคาปีกทมิฬกลืนเวหาตั้งใจฆ่าฉู่หลิวเย่ด้วยวิธีนี้!
ครั้นเมื่อเห็นฉู่หลิวเย่ถูกกระแสน้ำวนสีดำกลืนกิน แผ่นหลังของอาวุโสซุนเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ
ไม่ได้!
เขาต้องลงมือ!
แม้ว่าไม่มีโอกาสชนะ เขาก็ไม่สามารถยืนมองดูฉู่หลิวเย่ตายแบบนี้ได้!
อาวุโสซุนกัดฟัน กลั้นหายใจ แสงสีเงินสว่างวาบที่ปลายนิ้ว สนามรบกำลังจะถูกสร้างขึ้น!
ทว่าในตอนนี้ ท้องฟ้ากลับเปลี่ยนไป!
สัตว์อสูรที่แข็งแกร่ง มีกายสีขาวราวกับหิมะปรากฏขึ้น!
มันดูเหมือนสิงโต แต่อาวุโสซุนกลับไม่รู้ว่ามันคือสิ่งใดกันแน่
จากความทรงจำ ดูเหมือนจะไม่มีตัวตนเช่นนั้น…