บทที่ 1477 หรงซิวลงมือ

เมื่อได้ยินเสียงนี้ หัวใจของฉู่หลิวเยว่กระตุกคราหนึ่ง พลันผินหน้าทอดมองไป

ผู้อาวุโสหลายคนมองเห็นรูปลักษณ์ของนางได้ชัดเจนยิ่งกว่าภายในเวลาอันสั้น

จากนั้น หลังจากความตื่นตะลึงและความปรีดาอันฉับพลัน หลายคนกลับบังเกิดความไม่มั่นใจขึ้นหลายส่วน

ใบหน้านี้…

แท้จริงแล้วมีความคล้ายคลึงกับเด็กสาวในความประทับใจผู้นั้นเจ็ดแปดส่วน โดยเฉพาะลักษณะคิ้วตานั้น ที่เหมือนสลักออกมาจากแม่พิมพ์เดียวกันเลย

แต่…คล้ายว่าช่วงวัยจะไม่ถูกต้องน่ะสิ!

หลายปีผ่านไป สาวน้อยผู้นั้นอย่างไรก็ต้องยี่สิบกว่าแล้ว แต่ซั่งกวนเยว่ที่กำลังยืนอยู่กลางลานกว้างในเวลานี้ ชัดแจ้งว่าเพียงสิบเจ็ดสิบแปดหนาว

“เหมือนว่าจะมีตรงไหนไม่ถูกต้อง…”

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงพึมพำเสียงต่ำอย่างอดไม่ได้

“นะ…นางไม่ใช่นางหนูเยว่เออร์…กระมัง”

อันที่จริงแล้วในใจเขาก็ไม่อาจยืนยันได้

หลายเดือนมานี้ เขาและนางก็นับว่าคุ้นเคยกัน ระหว่างนั้นยังมีหลายครั้งที่เขารู้สึกว่ามองเห็นเงาร่างอันคุ้นเคยสายหนึ่งจากบนร่างของนางจริงๆ

ทว่าความคิดเหล่านั้นก็ถูกเขาขจัดไปอย่างรวดเร็ว

รูปโฉม อายุ ลมปราณ!

ทั้งหมดทั้งมวลเหล่านี้ล้วนไม่เหมือนกัน!

อีกทั้ง ถ้านางก็คือนางจริงๆ ล่ะก็ เช่นนั้นในช่วงเวลาที่ยาวนานก่อนหน้านี้ เหตุใดพวกเขาทั้งหมดล้วนไม่ค้นพบจุดนี้เลยเล่า

ที่สุดแล้วเป็นเพราะทักษะการแสดงของนางดีเยี่ยมเกินไป หรือว่า…เป็นคนละคนกันแน่

เขานิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง พลันเอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้

“ไม่ใช่นาง ก่อนหน้านี้นางขึ้นไปอยู่บนตารางจัดอันดับชิงอวิ๋นแล้ว”

หากว่าเรื่องราวเป็นอย่างที่พวกเขาคาดเดาจริงๆ ล่ะก็ เช่นนั้นในยามนั้น นาม ‘ฉู่เยว่’ นั่นของนาง ก็ไม่อาจปรากฏอยู่บนตารางชิงอวิ๋นได้สำเร็จ!

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงพลันชะงัก

“แต่…นี่ช่างจะเหมือนเกินไปแล้ว!”

ไม่ใช่เพียงรูปโฉม ที่ยิ่งสำคัญกว่านั้นก็คือลักษณะ ไหนจะอารมณ์ความรู้สึก!

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา สำนักหลิงเซียวไม่เคยปรากฏผู้ฝึกตนที่สามารถสร้างความโกลาหลให้พวกเขาได้เพียงนี้ และมีเพียงสองคนนี้เท่านั้น!

ไม่แปลกที่จะทำให้พวกเขาสงสัย

“วั่นเจิง เจ้าเห็นว่าอย่างใด?”

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนเอ่ยถามเสียงต่ำ

ในฐานะอาจารย์ สิ่งที่รู้ก็น่าจะมากกว่าพวกเขาอยู่จำนวนหนึ่งกระมัง

ผู้อาวุโสวั่นเจิงกลับไร้วาจาอยู่เนิ่นนาน ทำเพียงจดจ้องฉู่หลิวเยว่ที่อยู่บนลานอย่างเขม็งเกลียวเท่านั้น

ความคิดนับไม่ถ้วนวาบประกายพาดผ่านไปท่ามกลางห้วงความคิดของเขา สับสนและอลหม่าน

แต่ในตอนที่เขาต้องการจะหวนระลึกอย่างละเอียดรอบหนึ่งนั้น กลับเป็นความว่างเปล่าผืนหนึ่งอีกครั้ง

เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้มากมายเกินไป เวลานี้ตัวเขาทั้งกายล้วนโง่งมแล้ว

“วั่นเจิง?”

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนร้องเรียกเขาอย่างร้อนใจ

ผู้อาวุโสวั่นเจิงขยับริมฝีปากเล็กน้อย สุดท้ายก็เปิดปากอย่างยากลำบาก

“หากว่าเป็นนางจริง…เช่นนั้นก็ถือว่าเป็นเป็นศิษย์น้องของข้าน่ะซี”

พวกผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนหลายคนนึกไม่ถึงว่าเขาจะคิดเรื่องนี้ ในช่วงเวลาแบบนี้ ลมหายใจพลันสะดุดไร้วาจาอยู่ชั่วครู่

ผ่านไปสักพัก ผู้อาวุโสฮวาเฟิงก็ตบไหล่ของเขาเบาๆ

“แล้วแต่บุญแต่กรรมเถิด!”

…

ฉู่หลิวเยว่ได้เสียงสนทนาของพวกเขาอยู่เลือนราง นางทั้งจนปัญญาทั้งขบขันอยู่ครู่หนึ่ง

นางรู้ว่าพวกเขากำลังเห็นอะไร และยังรู้ด้วยว่าพวกเขากำลังคาดเดาอะไร

ครั้นได้เห็นดวงหน้าที่คล้ายคลึงกับเมื่อก่อนอย่างถึงที่สุดดวงนี้ ย่อมไม่หลีกเลี่ยงความสงสัยได้

หลังจากเรื่องราวเหล่านี้จบลง ค่อยไปอธิบายกับพวกเขาแล้วกัน…

ฉู่หลิวเยว่คิดถึงตรงนี้ พลันหันไปมองเจียงเห่อเทียนใหม่อีกครั้ง

ยามนี้ เจียงเห่อเทียนถูกทำให้โกรธเกรี้ยวแลเคียดแค้นเสียจนกู่ไม่กลับ