บทที่ 1495 บุญคุณความแค้น

ฉู่หลิวเยว่เดินตามองค์ปฐมกษัตริย์เข้ามาในห้อง

ประตูบานใหญ่ปิดลง

คิ้วกระบี่ของหรงซิวเลิกขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางเม้มลง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

ก่อนหน้านี้เขาสามารถคาดเดาถึงสถานะของคนผู้นี้ได้อย่างเลือนราง แต่ว่าดูจากตอนนี้แล้ว เหมือนว่าจะสูงส่งกว่าที่เขาคาดเอาไว้เสียอีก…

และสามารถปกป้องเยว่เออร์ได้ดี

แต่ว่าเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ดีมาก

มีองค์ปฐมกษัตริย์อยู่ นางน่าจะวางใจได้มากขึ้น

“หรงซิว”

ด้านนอกม่านพลัง ผู้อาวุโสเหวินซีปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ก่อนจะโบกไม้โบกมือมาทางนี้

“ปั๋วเหยี่ยนต้องการพบเจ้า”

หรงซิวหันกลับไปมองประตูที่ปิดสนิทอีกครั้ง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

ขายาวก้าวไปด้านหน้า พร้อมติดตามผู้อาวุโสเหวินซีจากไป

…

หอระฆังบูรพกษัตริย์

ห้องโถง

ตอนที่หรงซิวเดินเข้ามา เขาก็เห็นว่าผู้อาวุโสที่อยู่ในเหตุการณ์ล้วนมาที่นี่หมดแล้ว

และอีกอย่างมู่หงอวี่ก็อยู่ที่นี่ด้วย

ดูจากท่าทางแล้ว เหมือนว่าพวกเขาต้องการสอบถามเรื่องราวเกี่ยวกับเยว่เออร์

ความคิดของหรงซิวกำลังสั่นไหว แต่ใบหน้าของเขายังคงสงบราบเรียบเช่นเดิม

“ผู้อาวุโสทั้งหลายเรียกข้ามาที่นี่ ไม่ทราบว่ามีเรื่องอันใดหรือ?”

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนมองมาทางเขาแล้วยิ้มบางๆ

ดวงตาหลายคู่จับจ้องมองมาพร้อมกัน

บรรยากาศเหมือนถูกแช่แข็งไปฉับพลัน

มุมปากของหรงซิวยกยิ้มขึ้น

“เดิมทีข้าคิดว่า พวกท่านทั้งหลายจะรอให้เยว่เออร์มาก่อน แล้วค่อยถามพร้อมกันทีเดียว”

“พวกเราก็ต้องการทำเช่นนั้น แต่ซั่งกวนจิ้งไม่ยอมปล่อยนางออกมาเลย!”

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงบีบหัวคิ้วด้วยความปวดหัว

“แม้กระทั่งเจ้าก็ถูกไล่ออกมาด้วยไม่ใช่หรือ?”

หรงซิวชะงักไปชั่วครู่แล้วพูดขึ้นว่า

“เยว่เออร์ได้มาเจอกับองค์ปฐมกษัตริย์ แน่นอนว่าจะต้องมีเรื่องคุยกันมากมาย และพวกเรายังมีเวลาอยู่ด้วยกันอีกมาก ดังนั้นข้าจึงไม่รีบร้อน”

ทุกคน “…”

นี่เจ้าจะแข่งขันกับองค์ปฐมกษัตริย์หรือ?

มันสิ้นหวังสุดๆ

“นั่งลงแล้วค่อยพูดค่อยจากันเถอะ”

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนผายมือออก

“เรื่องบางอย่าง เจ้าพูดให้ชัดเจนก่อน เมื่อหลังจากที่นังหนูผู้นั้นกลับมาแล้ว พวกเราค่อยถามให้ละเอียดอีกครั้ง”

รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง

เมื่อถึงวันนี้ พวกเขาถึงได้พบว่า พวกเขาไม่รู้เรื่องอันใดเลยเกี่ยวกับนังหนูคนนั้น

ดังนั้นนี่จึงเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้พวกเขาร้อนรนเช่นนี้ ประเด็นสำคัญเลยก็คือเขาต้องการยืนยันเรื่องบางอย่างให้แน่ชัด

“ก็ได้ ผู้อาวุโสทุกท่านต้องการจะถามอันใด ก็สามารถถามมาได้เลย”

เมื่อเขาพูดเช่นนี้ คนหลายคนที่อยู่ในสถานการณ์ก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างใดดี

หลังจากที่เงียบไปครู่หนึ่ง ผู้อาวุโสวั่นเจิงก็พูดขึ้นมาเป็นคนแรกว่า

“หรงซิว ซั่งกวนเยว่…นอกจากชื่อนี้ นางยังมีตัวตนอื่นอีกหรือไม่?”

ทันทีที่คำถามนี้จบลง จิตวิญญาณของทุกคนก็ตึงเครียดมากขึ้น!

สายตาหลายคู่จับจ้องไปที่หรงซิว!

หรงซิวพยักหน้า

“มี”

บรรยากาศภายในท้องพระโรงเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นในทันที!

“จริงหรือ?”

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนขยับตัวขึ้นมาด้านหน้า แล้วถามด้วยความกระตือรือร้น

“ตัวตนอันใด?”

หรงซิวนิ่งเงียบไปชั่วครู่

“จะว่าไปแล้วเรื่องนี้มันยาวมาก…”

“เจ้าค่อยๆ เล่า! เล่าให้ชัดเจน!”

เห็นได้ชัดว่าผู้อาวุโสหลายคนใส่ใจในเรื่องนี้อย่างมาก

มู่หงอวี่ที่ยืนอยู่ด้านข้างก็เบิกตากว้างขึ้นมาเล็กน้อย ภายในสมองเต็มไปด้วยความสงสัย

ตั้งแต่ที่นางถูกเรียกตัวมา นางก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติไป

เหมือนว่าผู้อาวุโสทุกท่านก็ใส่ใจหลิวเยว่… มากกว่าปกติ

ผู้อาวุโสที่อยู่ที่นี่ล้วนเป็นคนที่มีฐานะสูงส่ง เหมือนว่าจะไม่เหมาะสมอย่างมากที่นางจะอยู่ที่นี่…

หรงซิวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“หา? อ่า! อื้อ! เจ้าค่ะ!”

มู่หงอวี่ที่ถูกเรียกชื่ออย่างกะทันหันก็ตกใจอย่างมาก และรีบพยักหน้าทันที