บทที่ 1512 พลังแห่งสายเลือด

โหมวเหยาคิดไม่ถึงว่าในร่างกายของฉู่หลิวเยว่ซ่อนสมบัติศักดิ์สิทธิ์แบบนี้เอาไว้ด้วย

หม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์เป็นของที่หายสาบสูญไปจากอาณาจักรเสิ่นซวี่หลายพันปีแล้ว หลายปีที่ผ่านมามีคนจำนวนไม่น้อยพยายามตามหาจากทั่วทุกทิศ แต่กลับไม่เจอเลยแม้แต่เบาะแส

คิดไม่ถึงว่ามันจะอยู่กับนาง!

แม้ว่าโหมวเหยาจะไม่มีความรู้เกี่ยวกับเรื่องโลกภายนอกมากนัก แต่เขากลับรู้จักซั่งกวนจิ้งเป็นอย่างดี

แม้ว่าซั่งกวนจิ้งจะแข็งแกร่ง แต่ความจริงแล้วสำหรับโลกภายนอก เขาไม่ได้ถามว่าเป็นคนที่มีสถานะสูงส่งอันใด

ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อปีนั้นเขาเพิ่งสร้างชื่อเสียงในอาณาจักรเสิ่นซวี่ ต่อมาก็เกิดการสู้รบอย่างยิ่งใหญ่กับพวกเขา ตั้งแต่นั้นมาเขาก็อาศัยอยู่ที่บุพกาลชายแดนเหนือ

พันปีที่ผ่านมา แม้ว่าซั่งกวนจิ้งจะไม่ได้ตายจริงๆ แต่เรื่องที่เขาถูกขังอยู่ด้านในตลอดเวลานั้นก็เป็นความจริง หลับใหลไม่ได้สติซึ่งไม่ต่างจากการตายมากเท่าใดนัก

ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาเป็นคนมอบของสิ่งนี้ให้กับซั่งกวนเยว่

ซึ่งนั่นก็หมายความว่าซั่งกวนเยว่นำมาจากด้านนอกพรมแดน!

เด็กสาวที่มีอายุสิบกว่าปี สถานะธรรมดา แม้ว่าจะพรสวรรค์ไม่เลว ฝีมือก็ยังไม่ถือว่าอยู่ในระดับสูงสุด

แต่นั่นก็ไม่เพียงพอที่จะทำให้นางเดินไปมาในอาณาจักรเสิ่นซวี่

นี่จึงเป็นเหตุผลว่าเหตุใดในตอนแรกโหมวเหยาไม่เห็นนางอยู่ในสายตาเลย

แต่ว่าในตอนนี้… เมื่อเขาเห็นโล่สีดำอันนั้น และในตอนนี้ก็ยังเห็นหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์ ในที่สุดโหมวเหยาถึงได้เข้าใจขึ้นว่า มันประเมินซั่งกวนเยว่ต่ำไปจริงๆ!

โหมวเหยารู้สึกร้อนรนขึ้นมาทันที

…

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนและคนอื่นๆ ที่ได้เห็นภาพเหตุการณ์นี้ ต่างรู้สึกตกตะลึงไปทั้งหมด หลังจากผ่านไปนานพวกเขาก็ยังไม่ได้สติ

แม้พวกเขาจะรู้ว่าหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์อยู่กับฉู่หลิวเยว่ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็น

หนึ่งในสิบมหาอาวุธศักดิ์สิทธิ์ในตำนาน สามารถดึงดูดผู้บำเพ็ญเพียรกว่าร้อยคนให้ไล่ตามได้ สมคำร่ำลือจริงๆ!

คาดไม่ถึงว่าจะสามารถช่วยฉู่หลิวเยว่ต้านทานกระบวนท่านี้ได้!

…

หัวใจของฉู่หลิวเยว่กระตุกวูบ เปลวเพลิงโปร่งแสงที่อยู่โดยรอบลุกโชนขึ้นอย่างบ้าคลั่ง และกลับเข้ามาในหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์ทันที

แม้กระทั่งเกล็ดเหล่านั้นก็ถูกดูดเข้าไปด้วย

“ซั่งกวนเยว่! นั่นเจ้าคิดจะทำอันใดน่ะ!”

ฉู่หลิวเยว่กระแอมไอเบาๆ แล้วเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก ก่อนจะค่อยๆ ยิ้มออกมา

“ท่านเฉลียวฉลาดเหนือใคร ข้าคิดจะทำอันใด ท่านไม่รู้หรือ? แน่นอนว่าข้า… ต้องการเกล็ดเหล่านี้ จึงได้เก็บมาอย่างใดเล่า”

“เจ้ากล้าหรือ!”

โหมวเหยาโมโหจนดวงตาแดงก่ำ

เกล็ดเหล่านี้ คือส่วนที่เหลือจากการที่มันลอกคราบเมื่อครั้งที่แล้ว ซึ่งสำหรับมันแล้วมีความหมายและพิเศษอย่างมาก

หากให้ฉู่หลิวเยว่เก็บลงไปในหม้อน้ำศักดิ์สิทธิ์ แค่คิดก็รู้แล้วว่ามันจะต้องถูกทำลายไปอย่างสิ้นเชิง

การเคลื่อนไหวของฉู่หลิวเยว่ แม้ว่านางจะหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ แต่ใบหน้าของนางก็มีรอยยิ้มมุมปากประดับอยู่

“ก่อนหน้านี้ท่านพูดว่า ขอเพียงข้ารับการโจมตีสามกระบวนท่าได้ เรื่องราวในอดีตทุกสิ่งท่านจะปล่อยผ่าน แต่ท่านไม่ได้พูดนี่ว่า ข้าห้ามโจมตีกลับ? ยิ่งไปกว่านั้น… นี่ไม่น่าเรียกว่าเป็นการตอบโต้ละมั้ง”

และนางเพียงแค่เก็บเกล็ดเหล่านั้นเท่านั้น มันไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อันใดเลยไม่ใช่หรือ?

“เจ้าเล่ห์!”

โหมวเหยาตะโกนขึ้นมาเสียงดัง!

“โฮก…”

มันคำรามขึ้นท้องฟ้าอย่างกะทันหัน!

ในตอนนั้นวายุเมฆาเคลื่อนคล้อย!

ฉู่หลิวเยว่รู้สึกแน่นหน้าอกขึ้นมา

ความรู้สึกที่ถูกบดขยี้ด้วยพลังที่มองไม่เห็นกลับมาอีกครั้ง!

หัวใจของนางเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรง

อันตราย!

ประสาทสัมผัสที่หกอันแหลมคมของนางส่งสัญญาณเตือนดังลั่นในสมอง!

นางรีบถอยหลังอย่างไม่ลังเล!

ในขณะเดียวกันก็โคจรหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ตรงหน้าด้วยความรวดเร็ว!