บทที่ 1517 ทัณฑ์ศักดิ์สิทธ์สายสุดท้าย

เงาร่างนั้นผอมเพรียว เสื้อผ้าที่ขาดวิ่นปลิวไปตามแรงลม โอบล้อมร่างที่เรียวเล็กของนาง

เส้นผมดำขลับปลิวไสว เหมือนกำลังเต้นรำกับสายลม โบยบินราวกับผีเสื้อ

น่านฟ้าครึ่งหนึ่งถูกปกคลุมด้วยเมฆดำ เต็มไปด้วยความมืดมิด

ทุกอย่างด้านล่างล้วนเป็นสีเทาขมุกขมัว เห็นแต่เพียงโครงร่างที่พร่าเลือนเท่านั้น แต่กลับไม่สามารถมองเห็นรายละเอียดที่ชัดเจน

หลังจากนั้นนางก็พุ่งตัวขึ้นไปด้านบน พร้อมเผชิญหน้ากับทะเลอัสนีบาตที่มีแสงส่องสว่าง

ลำแสงนั้นสะท้อนเข้ากับใบหน้าและร่างกายของนาง สว่างไสวอย่างมาก ราวกับว่าร่างของนางสามารถเปล่งประกายได้

นางสวมเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นอยู่ มองเห็นคราบเลือดได้ประปราย

แต่กลับไม่สามารถซ่อนความสูงส่งที่มีมาจากกระดูกได้เลย

ดวงตาดำขลับราวกับหยก ยืนหยัด หนักแน่น และเต็มไปด้วยความดูถูก!

เมื่อมองจากระยะไกล นางดูโดดเด่นและสะดุดตาเป็นอย่างมาก!

มือข้างหนึ่งของนางถือโล่ ส่วนมืออีกข้างหนึ่งกระชับกระบี่ชื่อเซียวแน่น เหมือนกับเทพเจ้าสงครามที่เดินออกมาจากทะเลเลือดเพื่อฆ่าฟัน!

นางเดินทางผ่านลำแสง พุ่งตรงไปทิศทางที่ทัณฑ์สวรรค์โจมตี!

…

“นั่นมัน… ซั่งกวนเยว่หรือ?”

“คาดไม่ถึงว่านางจะยังไม่ตาย!”

“ไม่สิ! ประเด็นสำคัญไม่ใช่เพียงแค่นางยังไม่ตาย เหมือนว่าพลังในการต่อสู้ของนางจะสูงขึ้นกว่าเดิมมากด้วยไม่ใช่หรือ?”

หลังจากที่เงาร่างของฉู่หลิวเยว่ปรากฏขึ้น ทุกคนล้วนตกใจเป็นอย่างมาก

เสียงจ้อกแจ้กจอแจดังขึ้น ทุกคนล้วนตื่นเต้น ตกใจ สงสัย…

อารมณ์หลากหลาย ปฏิกิริยาตอบสนองล้วนแตกต่างกัน

ก่อนหน้านี้พวกเขาทุกคนเห็นอย่างชัดเจนแล้วว่า ซั่งกวนเยว่ถูกโหมวเหยาโจมตีจนตกลงไปในตาน้ำของเขาหมื่นเมรัย!

หลังจากนั้นพวกเขาก็เห็นกับตาว่าทัณฑ์สวรรค์จำนวนมากมายนับไม่ถ้วนรวมตัวกัน และค่อยๆ โจมตีไปที่กลางตาน้ำแห่งนั้น!

ถ้าพูดตามหลักการแล้ว ซั่งกวนเยว่ควรจะสู้ไม่ไหวตั้งนานแล้วถึงจะถูกต้อง แต่เหตุใดเพียงชั่วพริบตาเดียว นางกลับพุ่งตัวออกมาแบบนี้?

อีกทั้งนางยังมีท่าทีที่แข็งแกร่งขึ้น นางดึงดูดสายตาจากผู้คนรอบข้างอีกครั้ง!

เสียงหัวใจของผู้อาวุโสวั่นเจิงเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรง แทบจะหลุดออกมาจากอกแล้ว!

เขารู้มาตลอดว่าฉู่หลิวเยว่ยังมีชีวิตอยู่ ดังนั้นจึงรอคอยอยู่เสมอว่านางจะสามารถออกมาได้

แต่หลังจากเห็นเหตุการณ์ที่แท้จริงแล้ว เขาก็ยังรู้สึกตกใจอยู่ดี

เดิมทีเขาคิดว่าสถานการณ์ที่ดีที่สุด ฉู่หลิวเยว่สามารถต้านทานวงล้อมของพลังที่น่าหวาดกลัวนั้นได้ และเหลือเอาไว้เพียงลมหายใจสุดท้าย

นางอาจจะได้รับบาดเจ็บสาหัส ระดับในการบำเพ็ญเพียรอาจจะถดถอย

แต่ขอเพียงนางยังไม่ตาย เรื่องอื่นล้วนไม่สำคัญ

…ท้ายที่สุดแล้วนี่ก็คือทัณฑ์ศักดิ์สิทธิ์!

แต่ผู้อาวุโสวั่นเจิงคิดไม่ถึงเลยว่า ฉู่หลิวเยว่จะสามารถปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในสภาพร่างกายเช่นนี้!

“เหมือนว่านางจะทะลวงด่านจอมยุทธ์ระดับเก้าแล้ว!”

ผู้อาวุโสวั่นเจิงพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมอาการตื่นเต้นที่อยู่ภายในใจ แต่อย่างใดก็ตามใบหน้าของเขาแดงก่ำ และเขาก็กำหมัดแน่น อาการทั้งหมดนี้แสดงให้เห็นว่าอารมณ์ของเขาในตอนนี้ไม่ได้เรียบนิ่งอย่างที่ใบหน้าแสดง!

“ระดับเก้าขั้นสูงสุด? เป็นไปได้อย่างใด?”

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนได้ยินดังนั้น ปฏิกิริยาตอบสนองแรกคือไม่เชื่อ

เห็นได้ชัดว่าก่อนหน้านี้นังหนูคนนั้นได้รับบาดเจ็บสาหัสและตกลงไปในนั้น นี่เพิ่งผ่านไปเพียงครู่เดียว แต่กลับทะลวงด่านได้สำเร็จแล้ว?

เนื่องจากพวกเขายังอยู่ห่างจากฉู่หลิวเยว่ อีกทั้งบนร่างกายของนางก็ยังปกคลุมด้วยลมปราณอาวุธโบราณอยู่ตลอด ดังนั้นตอนนี้พวกเขาจึงไม่กล้ามั่นใจว่า นางได้ทะลวงด่านหรือไม่

แต่ความเร็วระดับนั้น…

เหมือนว่าจะเร็วกว่าแต่ก่อนไม่น้อย

“นางกลืนกินพลังของตาน้ำไปแล้ว!”

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงมองลงไปยังด้านล่าง

ภายในตาน้ำที่กระจ่างใสตอนนี้กลับโปร่งแสง

ชั้นน้ำค้างแข็งแข็งขึ้นด้วยความเร็วที่น่าตกใจ!

เห็นได้ชัดว่าพลังที่หลงเหลืออยู่เหล่านั้นถูกฉู่หลิวเยว่ยึดครองเป็นของตนเองเรียบร้อยแล้ว

หางตาของผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนกระตุกอย่างรุนแรง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

ใจเย็น!

ต้องใจเย็นๆ!

เรื่องราวต่างๆ ยังไม่ร้ายแรงถึงขนาดที่รับไม่ได้