บทที่ 1524 ถ้านางสร้างปัญหา ข้าจะรับผิดชอบเอง

สีหน้ากราดเกรี้ยวบนใบหน้าของโหมวเหยาพลันแข็งทื่อในบัดดล

ทุกคนในจัตุรัสชิงหมิงเบิกตากว้างเมื่อได้ยินประโยคนี้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

คราแรกพวกเขาแค่ตกใจที่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นกะทันหัน แต่มิได้ไตร่ตรองถึงต้นสายปลายเหตุของเรื่องที่เกิดขึ้น

เมื่อม่านหมอกจางลง พวกเขาถึงได้รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

อาณาเขตเซียนเทพที่จู่ๆ ก็พุ่งออกมาจากเขาเฝิงหมิน จะกลายเป็นของซั่งกวนเยว่ได้อย่างไร!

“เป็นไปมิได้!”

โหมวเหยาแย้งขึ้นทันควัน

บนโลกนี้ จะมีคนที่ทะลวงขึ้นสู่ระดับเทพขั้นสูง ก่อนเรียกใช้อาณาเขตเซียนเทพได้อย่างไร!

ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ๆ!

“เหตุใดจะเป็นไปมิได้? ถ้านี่ไม่ใช่อาณาเขตเซียนเทพของนาง ไยมันจักฟังคำสั่งของนางเล่า?”

เมิ้งเหล่าทดสายตามองโหมวเหยา ราวกับมองคนโง่

“โหมวเหยา ถึงเจ้าจะมิใช่เผ่าพันธุ์มนุษย์ แต่เรื่องนี้ เจ้าน่าจะเข้าใจดีมิใช่รึ? ไยจักต้องให้ข้ามานั่งสาธยายให้เจ้าฟังอีก?”

โหมวเหยาตาแดงก่ำ และโกรธจนพูดไม่ออกอยู่นาน

ทันใดนั้น มันก็หันศีรษะไปมองฉู่หลิวเยว่!

สายตาอันเฉียบคมแลเชือดเฉือนนั้น เต็มไปด้วยความสงสัยและขุ่นเคือง ก่อนจะใช้สายตาฟาดฟันไปทั่วร่างของฉู่หลิวเยว่ราวกับใบมีด!

ฉู่หลิวเยว่แสร้งทำเป็นไม่เห็น

อย่างไรเสียตอนนี้นางก็ชนะแล้ว อย่างอื่นย่อมไม่สำคัญอีกต่อไป

นางระบายยิ้มบางเบา ขนงเรียวโค้งลง

“หากผู้อาวุโสโหมวเหยามีข้อสงสัยประการใด เช่นนั้น…ข้าจะแสดงให้ท่านดูอีกครั้งว่า อาณาเขตเซียนเทพนี้เป็นของข้าจริงๆ หรือไม่”

โหมวเหยาพลันหนาวสั่นไปทั้งกาย

แสดงให้ดูอีกหรือ?

แล้วจะแสดงอย่างไร?

บาดแผลบนร่างกายของมัน เริ่มแสดงความเจ็บปวดออกมาอีกครั้ง!

“ไม่ต้องแล้ว!”

โหมวเหยาตอบกลับไปอย่างหวาดหวั่น

สิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ มันไม่อยากลิ้มรสความรู้สึกนั้นอีกแล้ว!

อันที่จริงความแข็งแกร่งระดับมัน สามารถจัดการกับผู้แข็งแกร่งระดับเทพขั้นสูงคนหนึ่งได้อย่างไม่มีปัญหา

แม้นว่าซั่งกวนเยว่จะบุกทะลวงจากระดับเก้าขั้นกลางขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง จนกลายมาเป็นระดับเทพขั้นสูง แต่ก็มิได้เป็นภัยคุกคามใดใดต่อมัน

แต่ที่แปลกประหลาดที่สุดก็คือ อาณาเขตเซียนเทพนั่น!

หากนั่นเป็นอาณาเขตเซียนเทพของนางจริงๆ ก็ถือว่าพลังของมันอยู่ในระดับที่สูงกว่าอาณาเขตของผู้แข็งแกร่งระดับเทพขั้นสูงทั่วไปเสียอีก!

อาณาเขตผืนนี้สามารถกลืนกินทัณฑ์ศักดิ์สิทธิ์สีทองได้อย่างง่ายดาย และยังสู้กับพลังแห่งสายเลือดของมันได้อีก นี่มันบ้าไปแล้ว!

“ใครจะรู้ว่าคุณใช้กลเม็ดอันใด…”

แน่นอนว่าโหมวเหยากำลังไม่พอใจและแค้นเคืองอย่างยิ่ง

การต่อสู้ในวันนี้ ทำลายชื่อเสียงของมันจนป่นปี้ไม่มีชิ้นดี!

รวมถึงเผ่าไท่ซวีเฟิ่งหลงของพวกมันทั้งหมด…

มันยังไม่รู้เลยว่าจะกลับไปอธิบายอย่างไร!

การมาเยือนในครานี้ ทำให้มันเสียทั้งฮูหยินทั้งขุนศึก[1]

ต่างจากฉู่หลิวเยว่ที่ดูหรรษาอย่างยิ่ง นางกล่าวพลางแย้มยิ้ม