บทที่ 1555 เมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์!

ฝ่ามือสีดำรับรู้ได้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง จึงรีบแหวกอากาศหมายจะหลบหนีโดยพลัน!

หนานซู่ไหวสีหน้าดุดัน เขาสะบัดชายเสื้อคลุมในบัดดล!

ช่องว่างที่แตกระแหงพลันถูกเชื่อมต่อเข้ากันอีกคราหนึ่ง!

พลังของหนานซู่ไหวแม้ไม่เทียบเท่าอีกฝ่าย หากแต่ที่นี่คือสำนักหลิงเซียวที่ถูกคุ้มกันอย่างเข้มงวดมาหลายหมื่นปี

นอกจากค่ายกลที่อยู่นอกสำนักแล้ว ภายในสำนักเองก็มีกลไกอีกไม่น้อยที่ถูกตระเตรียมเอาไว้เผื่อเหตุไม่คาดฝัน

คิดจะเข้าออกสำนักหลิงเซียวตามอำเภอใจมิได้ทำง่ายขนาดนั้นหรอกหนา

ในตอนนั้นเอง เสียงคำรามก้องกังวานพลันดังขึ้นมา!

ฝูงชนต่างพร้อมใจกันหันไปมอง ก่อนจะพบว่าบนค่ายกลกระสวยสวรรค์ผืนฟ้าซ่อมแซมเสร็จแล้วเรียบร้อย!

จุดเชื่อมต่อที่อยู่ในค่ายกลจำนวนมากล้วนแผ่แสงสีแดงออกมารางๆ

เห็นได้เลยว่าบนค่ายกลอันนี้มีพลังของฉู่หลิวเยว่รวมอยู่ด้วยไม่น้อยเลยทีเดียว

เทียบกับค่ายกลกระสวยสวรรค์ก่อนหน้านี้แล้ว ลมปราณของค่ายกลในตอนนี้ดีกว่าอย่างเห็นได้ชัด!

ฉู่หลิวเยว่สะกดกลั้นลมหายใจ ในหูของนางเงียบสงัดจนได้ยินเพียงแค่เสียงหัวใจของตนที่เต้นระรัวอย่างรุนแรงเท่านั้น

ตึกตัก!

ตึกตัก!

หัวใจของนางราวกับว่าจะกระดอนออกมาจากอกได้ทุกเมื่อ!

ตอนนี้นางเหนื่อยจนสายตัวแทบขาด ทว่ายามมองไปยังค่ายกลกระสวยสวรรค์ใต้เท้าที่ซ่อมแซมเสร็จสมบูรณ์ได้ในที่สุด แรงปลื้มปิติและตื่นเต้นอย่างรุนแรงทำให้จิตใจของนางดีขึ้นมากทีเดียว

สองตาของนางปกคลุมไปด้วยเส้นเลือดแดงก่ำ ทว่าพวกมันยังคงส่องสว่างดั่งดวงสุริยนก็มิปาน

มิต้องพูดถึงผู้อื่นดอก แท้จริงแล้วกระทั่งตัวนางเองก็เต็มไปด้วยความกระวนกระวายและหดหู่ใจไม่น้อย

ทว่าท้ายที่สุดแล้ว ทุกอย่างก็ยังคงสำเร็จเสร็จสิ้นได้ด้วยดี!

ในสายตาของผู้อื่นนั้น บางทีนี่เป็นเรื่องที่เหลือเชื่ออย่างยิ่ง

ทว่ามีเพียงตัวฉู่หลิวเยว่เท่านั้นที่รู้ดีว่าที่ครานี้นางทำสำเร็จได้ มิได้แปลว่านางบุกทะลวงระดับปรมาจารย์ได้ ทั้งยังมิได้หมายความว่าพลังของทักษะด้านนี้ของนางเพิ่มขึ้นแต่อย่างใด

ทุกอย่างล้วนเป็นเพราะถูกเวลา ถูกสถานที่ และกำลังใจที่ดี

บนโลกนี้ นอกจากพี่เป่า ก็ไม่มีผู้ใดที่คุ้นเคยกับค่ายกลเหล่านั้นในม้วนคัมภีร์อักษรเทวาเท่านางอีกแล้ว

อีกทั้งภายในร่างของนางยังมีไข่มุกธาราที่นับว่าพลังยอดเยี่ยมเกรียงไกรนัก!

ยิ่งไปกว่านั้น การชี้แนะของต้าเป่า…

ช่างยอดเยี่ยมโดยแท้!

“นางหนู เรื่องยังไม่จบ”

เสียงของพี่เป่าลอยแว่วเข้ามาในหู

ภายในสุ้มเสียงอ่อนโยนนุ่มนวลติดจะแหบพร่าอยู่หลายส่วน

เห็นได้ชัดเลยว่าแม้ครานี้ต้าเป่าจะมิได้เผยตัว ทว่าเขาก็ยังเป็นกังวลอยู่ไม่น้อย

ค่ำคืนนี้ คนที่เผชิญความยากลำบากที่สุดหากใช่ฉู่หลิวเยว่ไม่ แต่เป็นเขาต่างหาก

“ข้ารู้”

ฉู่หลิวเยว่ผงกศีรษะด้วยสีหน้าหนักแน่น นัยน์ตาแฝงแววเคร่งขรึมอยู่บ้าง

ตอนนี้ นางเพียงแค่ซ่อมแซมส่วนที่ขาดหายไปแล้วเท่านั้น ทว่าค่ายกลกระสวยสวรรค์อันนี้ยังสามารถใช้การได้ปกติหรือไม่ ต้องลองดูก่อนถึงจะรู้

“พลังภายในกายของเจ้าใช้ไปจนหมดสิ้นแล้ว มิอาจกระตุ้นให้ค่ายกลกระสวยสวรรค์เปิดใช้ได้อีก ต้องคิดหาวิธีอื่น”

คำพูดของพี่เป่าทำให้ในใจฉู่หลิวเยว่บังเกิดความกังวลน้อยๆ

“เช่นนั้น…”

“หยิบเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์ออกมา”

ฉู่หลิวเยว่ตื่นตะลึง หากแต่ก็เรียกหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์ออกมา

หม้อน้ำโปร่งใสใบเล็กค่อยๆ วางแหมะลงบนฝ่ามืออย่างเงียบเชียบ

ดูจากภายนอกแล้ว รูปร่างทั้งหมดของมันใสกระจ่าง ส่วนภายในมีเปลวเพลิงไร้สีที่กำลังลุกโชนอยู่

ทว่ามีเพียงฉู่หลิวเยว่เท่านั้นที่รู้ว่าข้างในนี้แอบซ่อนสิ่งใดเอาไว้บ้าง

“จำไว้ หยิบออกมาเม็ดเดียวก็พอ”

ฉู่หลิวเยว่ได้ยินดังนั้นแล้วก็ทำตาม

ไวเท่าความคิด เมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์ที่มีขนาดเท่าเล็บมือเม็ดหนึ่งพลันลอยออกมาจากหม้อ

ของสิ่งนั้นรูปร่างคล้ายกระสวย หัวทั้งสองข้างแหลมเรียว ตรงกลางมีช่องทรงกลมอันเล็ก

ยามมองแล้วให้ความรู้สึกธรรมดานัก

ราวกับรับรู้ได้ว่าเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์เม็ดนี้ถูกเรียกออกมา เมล็ดพันธุ์อื่นๆ ที่อยู่ในหม้อเริ่มอยู่ไม่สุข พากันล่องลอยไปมาไร้ทิศทาง

ฉู่หลิวเยว่จัดการเก็บหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์เข้าไป ก่อนจะกำเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์เอาไว้ในมือ

ทว่าการเคลื่อนไหวน้อยๆ ของฉู่หลิวเยว่กลับถูกสายตาที่คอยจับจ้องอยู่นับไม่ถ้วนเห็นเข้า