บทที่ 1559 พบเจอเขา

ซั่งกวนจิ้งค่อนข้างไม่เห็นด้วย

“เยว่เออร์ ประมุขของหงส์ทองคำมีนิสัยเย่อหยิ่งที่มันส่งจดหมายมาครั้งนี้ มันยิ่งไม่ต้อนรับผู้มาใหม่ หากเจ้าไป เจ้าจะต้องได้รับความอยุติธรรมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้แน่นอน”

พูดถึงการได้รับความไม่ยุติธรรม

ความจริงแล้วดูจากนิสัยและบุคลิกของอีกฝ่าย หากฉู่หลิวเยว่ปฏิบัติตามที่จดหมายบอก และไปตามนัดด้วยตนเอง ไม่แน่ว่าสิ่งที่รอนางอยู่อาจจะเป็นความอัปยศอดสูที่ไม่สามารถจินตนาการได้

แน่นอนว่าเขาไม่ต้องการให้นางทนทุกข์ทรมานเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้

ฉู่หลิวเยว่หัวเราะขึ้นมาพร้อมพูดว่า

“องค์ไท่จู่ แม้ว่าถวนจื่อจะเลื่อนขั้นเป็นหงส์ทองคำอย่างกะทันหัน แต่ถ้าตามกฎแล้ว เมื่อมันสืบทอดสายเลือดนี้ มันก็จะต้องเดินทางกลับไปที่นั่นสักครั้ง ถือว่าเป็นการกลับไปกราบไหว้บรรพบุรุษ ข้ากับถวนจื่อก็วางแผนว่าจะเดินทางไปกันอยู่แล้ว เพียงแค่ก่อนหน้านี้พวกเราไม่มีเวลา รอจนข้ามีโอกาสจึงได้ไป ในเมื่อตอนนี้ประมุขของพวกมันส่งจดหมายมากระตุ้นพวกเราเช่นนี้ ครั้งนี้ก็ถือโอกาสไปเสียหน่อย”

“ข้ารู้ว่าพวกท่านกำลังเป็นห่วงเรื่องอันใด ถวนจื่อเป็นสัตว์อสูรในพันธสัญญาของข้า หากอีกฝ่ายต้องการให้ข้ายกเลิกพันธสัญญานี้ ข้าย่อมไม่มีวันตอบตกลงแน่นอน แต่ที่ข้าไปในครั้งนี้ความจริงแล้วก็เพื่อไปพูดคุยกับพวกมันอย่างตรงไปตรงมา”

“ถ้าครั้งนี้ไม่ไป พวกมันไม่ยอมเลิกราแน่นอน และเรื่องราวก็ต้องยุ่งยากมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม”

คำพูดของฉู่หลิวเยว่ทำให้ทุกคนนิ่งเงียบไป

ความจริงแล้วพวกเขาทุกคนก็รู้ดีว่าเรื่องที่ฉู่หลิวเยว่พูดออกมานั้นล้วนเป็นความจริง

ตราบใดที่ถวนจื่อยังเป็นหงส์ทองคำ และยังคงติดตามฉู่หลิวเยว่ พวกมันไม่มีทางนั่งเฉยๆ โดยไม่สนใจอย่างแน่นอน

จดหมายที่ส่งมาจากประมุขในครั้งนี้ พวกมันให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากกว่าที่พวกเขาคิดเอาไว้มากเลยทีเดียว

หนานซู่ไหวขมวดคิ้ว

“แต่หากเจ้าไปในครั้งนี้ จะต้องเผชิญอันตรายอย่างมากแน่นอน ถ้าเช่นนั้น…ข้าส่งจดหมายกลับไปอีกหนึ่งฉบับ นัดสถานที่อื่นกับพวกมัน”

ฉู่หลิวเยว่หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้

“อาจารย์ นั่นจะนับเป็นการขอโทษถึงหน้าประตูได้อย่างใด?”

หนานซู่ไหวกลับไม่สนใจแล้วแค่นหัวเราะออกมา

“อสูรศักดิ์สิทธิ์ระดับบรรพกาลมีตำแหน่งสูงส่ง แต่พวกเราสำนักหลิงเซียวก็ไม่ใช่สัตว์กินพืช! จะปล่อยให้พวกมันมารังแกได้อย่างใด!”

ก่อนหน้านี้โหมวเหยาบุกเข้ามาในสำนักก่อเรื่องวุ่นวายใหญ่โต

หากไม่ใช่เพราะฉู่หลิวเยว่จัดการสังหารเขาได้ในภายหลัง และเก็บกวาดเรื่องราวทั้งหมด หนานซู่ไหวไม่มีทางปล่อยมันไปอย่างแน่นอน

แต่อย่างใดเขาก็ยังจดบันทึกความแค้นของไท่ซวีเฟิ่งหลงเอาไว้ในใจเรียบร้อยแล้ว

แต่ว่าตอนนี้กลับถึงคราวของหงส์ทองคำ!

ไม่จบไม่สิ้นจริงๆ! อีกทั้งยังย่ำแย่มากกว่าเดิม!

“เจ้ารออยู่ในสำนัก ข้าไม่เชื่อว่าพวกมันจะทำลายสำนักทั้งสำนักได้!”

ฉู่หลิวเยว่รู้ดีว่าหนานซู่ไหวกำลังเป็นห่วงตนเองอยู่ แต่ในเวลาเช่นนี้ นางไม่อยากจะเพิ่มความยุ่งยากให้กับสำนักเลย

จริงๆ

“อาจารย์”

ฉู่หลิวเยว่ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะครุ่นคิดแล้วพูดขึ้นว่า

“ทางสำนักเพิ่งจะผ่านพ้นความยุ่งยากมาไม่น้อย ในช่วงเวลาสำคัญอย่างเช่นตอนนี้ ท่านไม่จำเป็นต้องทนกระแสลมปากที่แหลมคมเพราะเรื่องเหล่านี้”

ในตอนนี้นางกำลังมึนงงสับสน ไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์ภายนอก แต่เพียงแค่พิจารณาเล็กน้อยก็สามารถคาดเดาได้แล้ว

เขาหมื่นเมรัยถูกทำลายแล้ว ผู้อาวุโสหลายคนในสำนักก็ได้รับบาดเจ็บ

ตอนนี้สำนักหลิงเซียวไม่สามารถต่อสู้ได้อีกแล้ว

ซั่งกวนจิ้งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“ข้าจะไปกับเจ้าด้วย”

เรื่องนี้สามารถวางใจได้เล็กน้อย

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้า

เห็นได้ชัดว่าคนที่อีกฝ่ายต้องการพบก็คือนาง องค์ปฐมกษัตริย์มีสถานะพิเศษ หากติดตามไปด้วย เผ่าหงส์ทองคำก็ไม่สามารถพูดอันใดได้มาก

และสิ่งนี้ก็ไม่มีความเกี่ยวข้องกับทางสำนัก

หนานซู่ไหวไม่ได้โน้มน้าวนางอีก เมื่อเห็นว่าฉู่หลิวเยว่มีท่าทางยืนหยัดหนักแน่นจึงถอนหายใจออกมาอย่างอดไม่ได้

“อาจารย์พวกมันได้พูดถึงเวลาและสถานที่นัดแล้วหรือยัง?”

ฉู่หลิวเยว่ถามขึ้น

หงส์ทองคำเป็นเผ่าที่ลึกลับมาโดยตลอด มนุษย์รู้เพียงแค่พวกมันอาศัยอยู่ภายในภูเขาศักดิ์สิทธิ์เฟิ่งหวง แต่รายละเอียดที่ชัดเจนกลับไม่มีใครทราบเลย

หนานซู่ไหวพูดขึ้นเสียงทุ้ม

“พวกมันให้เวลาหนึ่งเดือน ส่วนสถานที่นั้น… ถวนจื่อที่มีสายเลือดหงส์ทองคำสามารถไปได้อย่างแน่นอน”

ฉู่หลิวเยว่ถอนหายใจออกมาครึ่งคำ

“ถ้าเช่นนั้นก็ดีแล้ว”

เวลายังมีเหลือเฟือ

นางผงะไป สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมา