บทที่ 1564 คุกเข่า

อี้เจาเงียบไปอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นเสียงเรียบว่า

“ไม่ว่าใครก็ตามที่มีสายเลือดหงส์ทองคำ จะต้องกลับมากราบไหว้บรรพบุรุษ นี่คือกฎที่บรรพบุรุษตั้งเอาไว้ ใครก็ฝ่าฝืนไม่ได้”

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกไป ผู้อาวุโสหลายคนที่อยู่ด้านหลังต่างมองหน้ากันไปมา

“ยิ่งไปกว่านั้นช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ จำนวนสายเลือดภายในเผ่าก็มีจำนวนน้อยลงเรื่อยๆ ตอนนี้แม้ว่าไก่ฟ้าเก้าสีจะทะลวงด่านเป็นหงส์ทองคำได้ แต่ท้ายที่สุดแล้วมันก็มีพลังแห่งสายเลือด ขอเพียงแค่สายเลือดนั้นบริสุทธิ์มากพอ การที่ให้กลับมาก็มีข้อดีมากกว่าข้อเสีย”

ภายในท้องพระโรงเกิดความเงียบอยู่ครู่หนึ่ง

“ที่ท่านประมุขพูดมาก็มีเหตุผล”

ผู้อาวุโสอี้เจาพยักหน้าเห็นด้วย

“แม้ว่ามันจะมีต้นกำเนิดไม่สูงส่ง แต่มันก็สามารถทะลวงด่านได้สำเร็จ นับว่าหาได้ยากยิ่ง แต่เมื่อครู่นี้ที่มันแสดงฝีมือออกมา เหมือนว่าพลังแห่งสายเลือดจะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด ขอเพียงแค่มีคุณสมบัติที่ไม่เลว เรื่องก่อนหน้านี้ก็แล้วกันไปแล้วละกัน”

ผู้อาวุโสอี้กงของเผ่าหงส์ทองคำที่เป็นคนคัดค้านอย่างรุนแรงในตอนแรกจึงอดแค่นหัวเราะออกมาไม่ได้

“ในฐานะที่เผ่าหงส์ทองคำมีสถานะสูงส่งเช่นนั้น แล้วจะทำพันธสัญญากับมนุษย์ได้อย่างใด! ไม่ว่าอย่างใดก็ตาม สิ่งที่มันทำนั้นเป็นความผิดมหันต์!”

ผู้อาวุโสอี้ซังหัวเราะออกมา แววตาดำมืด

“เจ้าไม่สามารถพูดเช่นนั้น ได้ยินมาว่ามันเป็นสัตว์อสูรในพันธสัญญาของซั่งกวนเยว่มาตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว เพียงแค่การได้มาอยู่สำนักหลิงเซียวทำให้มันได้บรรจบพบโชคชะตาเช่นนี้ ดังนั้นจึงสามารถทะลวงด่านมาได้ ก่อนหน้านี้ตอนที่มันทำพันธสัญญากับซั่งกวนเยว่ มันก็ไม่คิดเลยว่าตนเองจะสามารถทะลวงด่านเป็นหงส์ทองคำได้ หากพูดอย่างละเอียดแล้ว ความจริงแล้วนี่ก็ไม่ใช่ความผิดของมันทั้งหมด”

แค่คำพูดเรียบง่ายไม่กี่คำ แต่กลับทำให้พรายเงาง้าว เงากระบี่พวยพุ่งออกมา

ผู้อาวุโสที่เหลืออีกสามคนต่างแลกเปลี่ยนสายตากันไปมา และมีท่าทางเงียบสงบมากขึ้น

ในเวลาเช่นนี้พวกเขาเงียบปากจะดีที่สุด

คนที่มีตำแหน่งสูงสุดของเผ่าหงส์ทองคำคือผู้อาวุโสอี้้เจา

และมีผู้อาวุโสห้าคนประกอบด้วย “อี้กง อี้ซัง อี้เจี่ยว อี้จื่อ อี้อวี่” ซึ่งพวกเขามีอำนาจแบ่งแยกออกไปในเผ่า

แต่ความจริงแล้ว คนที่มีอำนาจสูงสุดคืออี้กงและอี้ซังสองท่าน

ผู้คนในเผ่าถูกแบ่งออกเป็นสองฝ่ายอย่างลับๆ พวกเขาต่อสู้ทั้งที่ลับและที่แจ้งมาเป็นเวลานานมากแล้ว

และตอนนี้ก็เริ่มคานอำนาจกันอีกครั้งแล้ว

ความจริงแล้วผู้อาวุโสทั้งสามท่านได้มีฝั่งของตนเองแล้ว แต่ว่าเมื่อยืนอยู่ต่อหน้าท่านประมุข อย่างใดก็ต้องลดความทะเยอทะยานลงบ้าง

ดังนั้นในสถานการณ์นี้จึงกลายเป็นการโต้เถียงของคนสองคนเท่านั้น

บรรยากาศภายในท้องพระโรงเย็นลงเล็กน้อย

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง อี้เจาก็พูดขึ้นมาเสียงเรียบว่า

“ชีวิตของมนุษย์ผู้นั้นไม่สำคัญ มาดูคุณสมบัติของเด็กคนนั้นเสียก่อน”

ในฐานะที่อี้เจาเป็นประมุขเผ่าหงส์ทองคำ มีตำแหน่งสูงสุด คำพูดของเขาจึงมีน้ำหนักและมีอำนาจอย่างยิ่ง

ในเมื่อเขาพูดอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้ ดังนั้นคนอื่นจึงไม่พูดอันใดขึ้นมาอีก

พวกเขาทั้งหลายจึงหันมองลูกบอลต่อไป

…

ในขณะเดียวกันนั้นเองที่ด้านนอกตำหนักศักดิ์สิทธิ์เฟิ่งหวง ทุกคนในเผ่าหงส์ทองคำมารวมตัวอยู่ที่นี่ตั้งนานแล้ว พวกเขากำลังรอคอยด้วยความสงสัยใคร่รู้

พวกเขาต่างรู้ว่าวันนี้จะมีหงส์ทองคำตัวหนึ่งที่ทำพันธสัญญากับมนุษย์กลับมา

เรื่องราวเช่นนี้ไม่ได้เกิดขึ้นในเผ่ามาหลายร้อยปีแล้ว ทุกคนจึงรู้สึกตื่นเต้นยินดีอย่างอดไม่ได้

แม้ว่าจะไม่สามารถเข้าไปในตำหนักศักดิ์สิทธิ์เพื่อดูสถานการณ์โดยละเอียดได้ แต่พวกเขาก็ยังยืนรออยู่ด้านนอก เพื่อสามารถรอรับข่าวให้ได้เร็วที่สุด

ทุกคนรอไปพลาง และซุบซิบเสียงเบาไปพลาง

“เอ๋ พวกเจ้าเคยได้ยินมาหรือไม่ว่า? หงส์ทองคำตัวนั้น เดิมทีมันคือไก่ฟ้าเก้าสีและสามารถทะลวงด่านขึ้นมาได้สำเร็จ!”

“จริงหรือ! นี่ถือว่าเป็นเรื่องที่ยากยิ่ง…ไก่ฟ้าเก้าสี เหมือนว่าจะเป็นสัตว์อสูรระดับเก้าเท่านั้นไม่ใช่หรือ? แต่มันกลับสามารถทะลวงด่านเป็นอสูรศักดิ์สิทธิ์ระดับบรรพกาลได้…อู้ย…”

“ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้ฝีมือของมันจะอยู่ในระดับใด? หากมีโอกาส ข้าก็อยากจะขอคำชี้แนะกับมันเสียหน่อย ดูสิว่ามันกับพวกเราจะมีอันใดแตกต่างกันบ้าง”

ทันใดนั้นเสียงหนึ่งดังขัดจังหวะขึ้น