บทที่ 1580 การเคลื่อนไหว

ผู้อาวุโสอี้อวี่เดินออกมาจากลูกบอลแสง จากนั้นก็สามารถสัมผัสถึงสายตาจำนวนนับไม่ถ้วนที่จ้องมองมาที่เขา

“ผู้อาวุโสอี้อวี่”

อี้หรานเดินขึ้นมาด้านหน้า ก่อนจะมองสำรวจใบหน้าของเขา น่าเสียดายที่เขาไม่สามารถจับสังเกตอันใดได้เลย

“ซั่งกวนเยว่ผู้นั้นก่อเรื่องอันใดหรือขอรับ?”

แม้ว่าที่อยู่รอบข้างจะไม่ได้พูดอันใด แต่เห็นได้ชัดว่าพวกเขาก็อยากจะถามคำถามนี้

ผู้อาวุโสอี้อวี่ขมวดคิ้วมุ่น

“ไม่มีอันใด เป็นเพียงแค่ความเข้าใจผิดเท่านั้น หากไม่มีอันใดแล้ว ทุกคนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนให้เต็มที่เถอะ”

อี้หรานผงะไป

เข้าใจผิดหรือ?

ท้องฟ้าของหุบเขาเฟิ่งหวงในตอนนี้ยังเต็มไปด้วยความมืดมน สายฟ้าและพายุสลับกันร้องคำราม!

เข้าใจผิดอย่างนั้นหรือ?

“ผู้อาวุโส หุบเขาเฟิ่งหวงไม่เคยเกิดสถานการณ์แบบนี้ขึ้นมาก่อน ทุกคนจึงรู้สึกเป็นกังวลอย่างมาก”

ผู้อาวุโสอี้อวี่หัวเราะขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“อี้หรานนี่เจ้ากำลังสงสัยในตัวข้าอยู่หรือ?”

อี้หรานชะงักไป

“อี้หรานไม่กล้า”

“ซั่งกวนเยว่ที่อยู่ด้านในกำลังหลอมอาวุธอยู่ ดังนั้นจึงเกิดการเคลื่อนไหวเช่นนี้ขึ้น ทุกคนไม่ต้องกังวล”

ผู้อาวุโสอี้อวี่มองไปรอบด้าน

“เผ่าหงส์ทองคำอย่างข้า จะต้องกังวลเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?”

แม้ว่าใบหน้าของเขาจะประดับด้วยรอยยิ้ม แต่น้ำเสียงนั้นกลับทำให้ทุกผู้คนที่อยู่รอบข้างต้องหน้าเปลี่ยนสีไปทันที

คำพูดนี้เหมือนเขายกนิ้วขึ้นมาชี้หน้าด่ากันเลยทีเดียว

หลังจากผ่านไปสักพักก็มีคนโต้แย้งขึ้นมาว่า

“ผู้อาวุโส ท่านเข้าใจผิดแล้ว พวกเราไม่ได้กลัว เพียงแต่ว่า… การเคลื่อนไหวนี้มันเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน งั้นดังนั้นจึงรู้สึกตกใจ”

ทันทีที่สิ้นเสียงทุกคนก็ต่างเห็นด้วย

“ใช่แล้ว เพียงแค่คิดไม่ถึงเล็กน้อยเท่านั้น”

“ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยมีมนุษย์มาที่นี่มาก่อนไม่ใช่หรือ?”

“ใช่แล้ว! หากพูดให้ถูกต้องก็คือ นอกจากเสียงดังสนั่นหวั่นไหวนั้น พวกเราก็ไม่ได้รับผลกระทบอันใดมากนัก…”

ผู้อาวุโสอี้อวี่พยักหน้าขึ้นลง

“อย่ามาทำลายชื่อเสียงของพวกเราก็เพียงพอแล้ว อย่าลืมล่ะ ตอนที่พวกเจ้ามองนาง นางก็กำลังมองพวกเจ้าอยู่เช่นกัน”

หากจะขายหน้าเผ่าพันธุ์ก็ขายหน้าด้วย เรื่องนั้นมัน…

เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้น จึงรีบพยักหน้าเห็นด้วย

มีเพียงอี้หรานผู้เดียวเท่านั้น ที่ยังรู้สึกคับข้องใจ

ไม่มีผลกระทบหรือ?

แน่นอนว่ามีสิ!

หลังจากที่เขากลับมา เขาก็ใช้ความพยายามไปไม่น้อยกว่าจะสามารถสืบเสาะค้นหาธรณีประตูนั้นอีกครั้งได้!

แต่คำพูดเหล่านี้เขาไม่สามารถพูดต่อหน้าธารกำนัลได้ ดังนั้นจึงต้องอดทนอย่างเงียบเชียบ

“เอาล่ะ แยกย้ายกันได้แล้ว!”

ผู้อาวุโสอี้อวี่โบกมือโบกไม้

จากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว

อี้หรานหมุนตัวหันหลังกลับไปอย่างไม่เต็มใจ

“ผู้อาวุโส ท่านต้องระวังซั่งกวนเยว่ผู้นี้เอาไว้หน่อยนะขอรับ ได้ยินมาว่าก่อนหน้านี้นางก่อเรื่องเอาไว้ไม่น้อยเลย หากนางก่อเรื่องอันใดขึ้นมาอีกละ… งานพิธีกราบไหว้บรรพบุรุษใกล้เข้ามาถึงแล้ว หากเป็นเช่นนี้ตลอดคงไม่ดีแน่”

ผู้อาวุโสอี้อวี่มองเขาด้วยใบหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

หากผู้ที่ไม่รู้ และฟังคำพูดนี้จะคิดว่าอี้หรานต่างหากที่เป็นผู้อาวุโส

เมื่อเห็นสายตาของเขาเช่นนั้นอี้หรานรู้สึกผิดเล็กน้อย น้ำเสียงก็ค่อยๆ เบาลง

ผู้อาวุโสอี้อวี่พูดขึ้นมาอย่างไม่แยแสว่า

“เรื่องนี้มีผู้อาวุโสและท่านประมุขคอยดูแลอยู่ เจ้าไม่จำเป็นจะต้องมาใส่ใจหรอก ตั้งใจบำเพ็ญเพียรต่อไปให้ดีเถอะ”

อี้หรานรู้ว่าตนเองเสียมารยาทแล้ว เสียงหัวใจเต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าของเขาซีดขาว จากนั้นก็รีบตอบรับ แล้วหมุนตัวเดินออกไป

ผู้อาวุโสอี้อวี่จ้องมองแผ่นหลังของเขาอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า

เดิมทีคนผู้นี้เป็นต้นกล้าที่ไม่เลวเลย น่าเสียดายที่หัวใจคับแคบและมีความทะเยอทะยานมากเกินไป