บทที่ 1585 ถึงเวลาแล้ว

“ดูเหมือนว่าซั่งกวนเยว่ผู้นี้ ไม่เพียงแต่จะใจกล้าเท่านั้น นางยังมีความสามารถด้วย…”

หุบเขาเฟิ่งหวง

ผู้อาวุโสอี้อวี่มองไปทางกลุ่มแสงเจิดจ้าที่อยู่ในระยะไกล จึงอดไม่ได้ที่จะส่งเสียง “หึ”

ตั้งแต่ที่นางอัญเชิญทัณฑ์สวรรค์มาจนถึงตอนนี้ ก็ผ่านมาสิบสามวันแล้ว

การเคลื่อนไหวทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลย

ทุกคนแทบจะรำคาญที่จะดูมันแล้ว

ในตอนแรกเขายังเตรียมตัวนับทัณฑ์สวรรค์ด้วยความตื่นเต้นว่าพวกมันมารวมตัวกันกี่สายกันแน่

แต่หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ล้มเลิก

เพราะพบว่ามันไม่สามารถนับได้

ทัณฑ์สวรรค์ฟาดลงมาราวกับเป็นของแจก ผ่าลงมาอย่างต่อเนื่อง

ลำแสงสายฟ้าส่องประกายแสบตาเป็นอย่างยิ่ง

ใครมันจะสามารถนับได้?

“นี่ก็ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว เหตุใดถึงไม่มีการเคลื่อนไหวอันใดเลย…”

ผู้อาวุโสอี้อวี่รู้ว่าที่ซั่งกวนเยว่อัญเชิญทัณฑ์สวรรค์มามากมายขนาดนี้ ไม่ได้เพื่อหลอมอาวุธศักดิ์สิทธิ์ แต่เพื่อช่วยให้

ถวนจื่อได้ทะลวงด่าน

น่าเสียดายที่รอมาจนถึงป่านนี้ กลับยังไม่เห็นสัญญาณใดๆ

แต่เวลาก็เหลือไม่มากแล้ว…

ผู้อาวุโสอี้อวี่หรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วหันกลับไปมองทางตำหนักศักดิ์สิทธิ์เฟิ่งหวงที่อยู่ห่างไกลอย่างกะทันหัน

พิธีกราบไหว้บรรพบุรุษกำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทั่วทั้งเผ่าหงส์ทองคำต่างกำลังเตรียมตัวอย่างวุ่นวาย

และไม่ทราบว่าจะทันกำหนดการหรือไม่…

…

ฉู่หลิวเยว่รู้สึกมึนงงสับสนเป็นอย่างมาก

นางนั่งขัดสมาธิอยู่บนศิลาดวงดาว พร้อมเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าถวนจื่อยังคงลอยตัวอยู่กลางอากาศ ภายในใจก็เกิดความรู้สึกสับสนขึ้นมา

ตามหลักการแล้ว มันควรจะจบลงได้แล้ว…

เวลาผ่านมาเนิ่นนานขนาดนี้ ถวนจื่อยังคงไม่มีทีท่าว่าจะทะลวงด่านหรือเปิดเส้นชีพจรได้ แต่กลับดูเหมือนว่ายิ่งกินก็ยิ่งหิว

ความเปลี่ยนแปลงเพียงอย่างเดียวก็คือ บนร่างกายของมันนั้นมีประกายสายฟ้าสีเงินเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก บางครั้งประกายสายฟ้าเหล่านั้นก็เคลื่อนที่ผ่านขนนก

ทว่าลมปราณที่อยู่ภายในร่างกายของมัน ในตอนแรกก็เพิ่มขึ้น แต่เมื่อสามวันก่อนหน้านี้ ลมปราณกลับหยุดนิ่งไม่เคลื่อนไหว

เมื่อเห็นว่าถวนจื่อกลืนกินทัณฑ์สวรรค์ที่ฟาดลงมาไม่กี่สายจนเรียบวุธแล้ว ฉู่หลิวเยว่ก็หันหน้ากลับมา แล้วมองไปยังสร้อยข้อมือที่ลอยอยู่กลางอากาศ

อื้ม… เมื่อมีถวนจื่ออยู่ ดูเหมือนว่าการหลอมอาวุธให้สำเร็จนั้น จะกลายเป็นเรื่องยาก…

ฉู่หลิวเยว่นวดหัวคิ้วของตนเอง

ครั้งนั้นตอนที่อยู่ในตาน้ำแห่งเขาหมื่นเมรัย ถวนจื่อก็ได้กลืนกินพลังแห่งทัณฑ์สวรรค์ไปเป็นจำนวนไม่น้อย

ในตอนนั้นมันทำไปเพียงเพื่อต้องการจะกระตุ้นพลังแห่งสายเลือดที่อยู่ในร่างกาย มันสามารถกลายร่างจากกษายะหางวายุเป็นอสูรศักดิ์สิทธิ์ระดับบรรพกาลหงส์ทองคำได้ ซึ่งนับว่าก็มีเหตุผล

แต่ตอนนี้นับว่ามันเกิดอันใดขึ้นกันแน่?

ร่างกายอันเล็กจ้อยของมันแทบจะกลายเป็นหลุมที่ไร้ก้นบึ้ง

ทัณฑ์สวรรค์ที่ฟาดลงไปนั้นไม่มีทางกลับมา!

ฉู่หลิวเยว่ครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ในที่สุดก็เอ่ยถามออกมาอย่างอดไม่ได้

“ถวนจื่อ เจ้าวางแผนว่าจะทะลวงด่านเมื่อใดกันหรือ?”

ถวนจื่อชะงักไป แล้วหลุบตาต่ำมองหน้านาง ในตอนที่กำลังจะพูดอันใดบางอย่าง บนท้องฟ้าก็มีเสียงโครมครามดังสนั่นขึ้น!

ทัณฑ์สวรรค์หลายสายผ่าลงมาอีกครั้ง!

ดวงตาของถวนจื่อเปล่งประกายและมันก็ไม่สนใจแล้วว่าฉู่หลิวเยว่กำลังจะพูดอันใด มันรีบพุ่งไปด้านหน้าด้วยความรวดเร็ว

เปรี้ยงๆ

ปังๆ

เมื่อเห็นว่าถวนจื่อกลืนกินทัณฑ์สวรรค์ด้วยทักษะอันยอดเยี่ยม หางตาของฉู่หลิวเยว่ก็กระตุกยิกๆ ก่อนจะกลืนคำพูดที่เหลือด้วยความจำนน

เอาเถอะ

คำพูดบางอย่างไม่จำเป็นต้องถามแล้ว

…

ด้านข้างทะเลอันไร้เขตแดน ซั่งกวนจิ้งเอามือสองข้างไพล่หลัง แล้วมองตรงไปด้านหน้า สีหน้าเคร่งขรึม

ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว แต่เยว่เออร์ก็ยังไม่กลับมา ไม่รู้ว่าสถานการณ์ภายในจะเป็นอย่างใดบ้าง

ยิ่งรอคอย หัวใจของเขายิ่งไม่เป็นสุข