บทที่ 1589 ผู้ที่เปิดเส้นชีพจรต่อเนื่อง

“เหตุใด…เหตุใดถึง…”

ผู้อาวุโสอี้กงเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

หงส์ทองคำตัวนั้นเพิ่งจะกลายร่างได้ไม่นานไม่ใช่หรือ? เหตุใดตอนนี้ถึงเปิดเส้นชีพจรได้แล้วล่ะ?

อีกทั้ง… การเคลื่อนไหวก็ยังยิ่งใหญ่ขนาดนี้!

เมื่อจังหวะนั้นพัดผ่าน ความแข็งแกร่งบนร่างกายของอี้หราน ก็เหมือนถูกดูดออกไปด้วย

สองขาของเขาอ่อนแรง จนเกือบจะล้มลงไปที่พื้น

ผู้อาวุโสอี้กงตกใจอย่างมาก รีบจับร่างเขาเอาไว้

แต่ในแววตาของอี้หรานนั้นดำมืดไร้แสงแล้ว

เขาจ้องไปที่เปลวเพลิงกลุ่มนั้น แล้วอดหัวเราะเยาะตนเองไม่ได้

เขาเพียรพยายามมาเป็นเวลานานขนาดนี้ กว่าจะสามารถอัญเชิญขนนกอันนั้นมาเพื่อเปิดเส้นชีพจรได้

แต่ใครจะรู้เล่าว่า…

เขาจะถูกสังหารกลางทาง!?

เขารู้ดีว่า หากในวันนี้เขาล้มเหลว หลังจากนี้หากเขาต้องการจะเปิดเส้นชีพจรอีกครั้ง ก็เป็นเรื่องที่ยากลำบากอย่างมาก!

“อาจารย์… ข้าทำให้ท่านผิดหวังแล้ว…”

อี้หรานพูดพึมพำ ก่อนจะกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง

ความโมโหสุมทรวงไม่มีที่ระบาย หน้าอกของเขาแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว!

เขามีเรื่องมากมายที่อยากจะพูด แต่กลับไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างใด

“ท่าน… ท่านจะต้องช่วยข้า…”

อี้หรานพูดยังไม่ทันจบไปประโยค ดวงตาทั้งสองข้างก็กลอกขึ้น แล้วสลบไสลไป

“อี้หราน!”

เมื่อผู้อาวุโสอี้กงเห็นดังนั้นก็ยิ่งรู้สึกกังวลใจระคนโกรธแค้น

พลังภายในหุบเขาเฟิ่งหวงยังคงระเบิดขึ้นและแผ่กระจายเข้ามาอย่างต่อเนื่อง!

เขาไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกแล้ว

ผู้อาวุโสอี้กงหันกลับไปมองอีกครั้ง ก่อนจะกัดฟันกรอดแล้วจากไป!

…

ผู้อาวุโสอี้กงพาอี้หรานที่สลบอยู่กลับไปที่จัตุรัสด้านหน้าตำหนักศักดิ์สิทธิ์เฟิ่งหวง

เมื่อเห็นว่าพวกเขากลับมาแล้ว ทุกคนก็เงียบเสียงโดยพร้อมเพรียง สายตาจดจ้องไปยังร่างของอี้หราน

ใบหน้าของเขาซีดขาว มุมปากและบริเวณหน้าอกเปรอะเปื้อนด้วยคราบเลือดจำนวนไม่น้อย ลมปราณอ่อนแอ

เขาไม่เคยเห็นท่าทางจนตรอกขนาดนี้มาก่อนเลย

คนจำนวนไม่น้อยมองหน้ากันไปมา สีหน้าสับสน

ใครจะคิดเล่าว่ามันจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นได้?

“ท่านประมุข! ท่านช่วยให้ความเป็นธรรมกับอี้หรานด้วย!”

เมื่อผู้อาวุโสอี้กงมาถึง เขาก็พูดขึ้นทันทีด้วยความโกรธเกรี้ยว

“ซั่งกวนเยว่กับหงส์ทองคำตัวนั้นรังแกกันเกินไปแล้ว! พวกนางตั้งใจที่จะปลิดชีพของอี้หราน!”

อี้เจาขมวดคิ้วแล้วเดินเข้ามา ก่อนจะสำรวจสภาพร่างกายของอี้หราน แล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

“วางใจเถอะ เขาได้รับพลังสะท้อนกลับเพียงหนึ่งส่วนเท่านั้น ในขณะเดียวกันก็ถูกธาตุไฟโจมตีเข้าที่หัวใจ ทำให้เขาสลบไป แต่ก็ไม่ได้เป็นอันตรายถึงชีวิต”

ขณะที่พูดเขาก็ยื่นมือออกไป ฝ่ามือใหญ่แตะเข้าที่หน้าผากของอี้หราน

เหมือนลำแสงสว่างเจิดจ้าไหลออกมาจากกลางฝ่ามือของเขา ก่อนจะไหลเข้าไปในร่างกายของอี้หรานอย่างรวดเร็ว

เดิมทีใบหน้าที่ซีดเผือดของเขาเริ่มมีเลือดฝาดขึ้นอย่างรวดเร็วจนสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

หลังจากผ่านไปสักพักเขาก็ดึงมือกลับมา

หัวคิ้วของอี้หรานขยับเล็กน้อย จากนั้นก็ค่อยๆ ฟื้นคืนสติ ในแววตายังมีความสับสนอยู่หลายส่วน

“…อาจารย์?”

น้ำเสียงของเขาแหบพร่า แต่ในที่สุดเขาก็ได้สติกลับมา

อี้เจาพูดขึ้น

“โชคดีที่ไม่ได้เป็นอันใดมาก กลับไปรักษาไม่กี่วันก็หายดีแล้ว”

ผู้อาวุโสอี้กงที่ยืนอยู่ด้านข้างก็ชะงักไปเล็กน้อย

เขาคิดไม่ถึงว่าอี้เจาจะช่วยลงมืออย่างเด็ดขาดเช่นนี้ อีกทั้ง… คาดไม่ถึงว่าอี้หรานจะได้สติฟื้นกลับขึ้นมาจริงๆ

“นี่มัน…คือ…”