บทที่ 1599 เงื่อนไข

ทันใดนั้นบนหน้าผากขาวเกลี้ยงเกลาของถวนจื่อก็มีสัญลักษณ์ขนาดเท่านิ้วก้อยสีทองคำชาดปรากฏขึ้น

แสงสีทองสว่างไสว ส่องประกายพร่างพราว

ทำให้ใบหน้าเจ้าเนื้อขาวเนียนน่ารักมากยิ่งขึ้น

แม้ว่ารูปร่างของถวนจื่อจะอ้วนกลม แต่ความจริงแล้วก็ดูดีเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะองคาพยพทั้งห้าที่ยอดเยี่ยม

รอจนกระทั่งนางโตขึ้นอีกหน่อย ใบหน้าที่น่ารักจะต้องงดงามดั่งภาพวาดแน่นอน

ในขณะนี้ระหว่างคิ้วของนางนั้นมีแสงสีทองส่องประกายเพิ่มขึ้น ซึ่งทำให้นางดูสง่างามเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน

ถ้าพูดถึงก่อนหน้านี้ ตอนที่ทุกคนมองหน้าถวนจื่อ ความรู้สึกแรกคือน่ารักและชื่นชอบ และต้องการจะเข้าไปหยิกแก้ม

เล็กๆ ของนาง ถ้าเช่นนั้นในตอนนี้เมื่อมองหน้านางอีกครั้ง จะไม่มีความคิดเช่นนั้นปรากฏขึ้นมาอีกอย่างแน่นอน

ความชอบก็ยังเป็นความชอบ เพียงแต่ในตอนนี้มีความสูงส่งเพิ่มขึ้นหลายส่วน ดังนั้นจึงทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

ถวนจื่อยกมือขึ้นแล้วลูบที่กลางหน้าผากของตนเอง

มันร้อนนิดหน่อย แต่ว่า… ทั่วทั้งร่างกายเหมือนกับกำลังแช่บ่อน้ำพุร้อน ทำให้สบายกายเป็นอย่างมาก

นางครุ่นคิดแล้วยื่นมือออกมาด้านหน้า

ม่านพลังโปร่งแสงที่เคยเต็มไปด้วยแรงกดดันอันน่าตกใจหายไปอย่างไร้เสียง กลายเป็นประกายแสงดวงเล็กๆ จนสุดท้ายลำแสงเหล่านั้นก็ไหลเข้าไปในร่างของถวนจื่อ

กระโปรงใบบัวบนร่างกายของนางนั้นก็เหมือนจะสว่างไสวมากขึ้น

ถวนจื่อหัวเราะออกมาเสียงดังแล้วสาวเท้าวิ่งเข้าไปหาฉู่หลิวเยว่

ครั้งนี้ไม่มีม่านพลังขวางกั้นอีกต่อไปแล้ว นางพุ่งตัวไปอยู่ตรงหน้าของฉู่หลิวเยว่ด้วยความรวดเร็ว

“อาเยว่!”

นางกอดขาของฉู่หลิวเยว่เอาไว้ ใบหน้ากลมเล็กเงยขึ้น แล้วพูดขึ้นด้วยความดีใจว่า

“อาเยว่! เจ้าดูสิ! เหมือนว่ากระโปรงของข้าจะสวยมากขึ้นกว่าเดิมด้วยล่ะ!”

ฉู่หลิวเยว่ “…”

ทุกคน “…”

เจ้าอัญเชิญจิตวิญญาณบรรพบุรุษมาได้ แล้วยังหลอมรวมกับสัญลักษณ์ของเผ่า ความคิดแรกที่คิดขึ้นมาได้คือสิ่งนี้น่ะหรือ?

ฉู่หลิวเยว่ห้ามใจตัวเองไม่ให้กุมขมับ นางหันหน้ากลับไปมองถวนจื่อ

หนึ่งผู้ใหญ่หนึ่งเด็กมองหน้ากัน สายตาทั้งสี่ประสาน

“ถวนจื่อ”

ฉู่หลิวเยว่ยื่นมือออกไปจิ้มที่หน้าผากของอีกฝ่าย

“นี่คือ… อันใดหรือ?”

ถวนจื่อส่ายหน้า

“ไม่รู้ มันบินเข้ามาเอง”

ขณะที่พูดมันก็ลูบหน้าผากตัวเองเล็กน้อย

“เหมือนว่าจะเอาไม่ออกด้วยน่ะสิ”

ทุกคน “…”

เกินไปแล้ว!

แบบนี้มันเกินไปแล้ว!

เกียรติยศเช่นนี้ หากเปลี่ยนเป็นคนอื่นเขาคงน้ำตาไหลด้วยความซาบซึ้งไปตั้งนานแล้ว แต่ว่าเจ้า! ยังคิดจะเอามันออกอีกหรือ?

คนบางกลุ่มที่มีความตื่นเต้นเริ่มกลอกตามองบน

และยังมีคนบางกลุ่มกัดฟันกรอด รู้สึกแค้นเคืองที่ไม่มีโชคชะตาเช่นนี้บ้าง

แต่อย่างใดก็ตามบรรยากาศนี้มันแปลกประหลาดมาก

“นั่นคือจิตวิญญาณแห่งบรรพบุรุษ”

อี้เจาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ภายใจมีความสับสนมากยิ่งขึ้น ในที่สุดก็พูดออกมาด้วยเสียงทุ้มต่ำ

ฉู่หลิวเยว่เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า

จิตวิญญาณบรรพบุรุษ?

นั่นมัน…

“ในตอนนั้นบรรพบุรุษเสียชีวิตขณะสักการะสวรรค์ จึงเหลือเพียงจิตวิญญาณสายหนึ่ง เป็นสมบัติล้ำค่าของเผ่าข้า หลายปีที่ผ่านมานี้ มีเพียงตอนที่ประมุขเข้าครองตำแหน่งเท่านั้นที่จะสามารถอัญเชิญออกมาได้”

อี้เจามองถวนจื่อด้วยแววตาซับซ้อน

“แต่… ไม่เคยเกิดเหตุการณ์ผิดปกติเช่นนี้มาก่อนเลย”

ครั้งนี้จิตวิญญาณบรรพบุรุษไม่เพียงแค่ออกมาเท่านั้น แต่ยัง… เข้าไปอยู่ที่กลางหน้าผากของถวนจื่อแล้วกลายเป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่ง

นั่นหมายความว่าอย่างใด?

ฉู่หลิวเยว่ตกใจเป็นอย่างมาก

เมื่อพูดเช่นนี้หมายความว่า สัญลักษณ์สีทองคำชาดที่ปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหันนั้นแข็งแกร่งกว่าที่นางคิดเอาไว้มาก

อี้เจาบอกว่ามีเพียงแค่ตอนที่ประมุขได้ครองตำแหน่งเท่านั้น ถึงจะสามารถอัญเชิญออกมาได้

แล้วถวนจื่อนั้น…