บทที่ 1611 เกรงใจ

……….

ประตูปิดลงอย่างเชื่องช้า ก่อนจะปกคลุมเงาร่างของฉู่หลิวเยว่อย่างสมบูรณ์ และยังปิดกั้นทุกสายตา

รวมถึงสายตาของอี้เจา

เขาชะงักไปเล็กน้อย อี้ซังจึงถามขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ว่า

“ประมุข ท่าน… ไม่เข้าไปด้วยหรือ?”

ใบหน้าของอี้เจาไร้อารมณ์ จากนั้นเขาก็พยักหน้าเล็กน้อย

การตอบสนองเช่นนี้ทำให้เขาไม่สามารถคาดเดาอารมณ์ได้

ผู้อาวุโสอี้ซังขมวดคิ้วขึ้นเป็นปม

ต่อให้เขาจะให้ความสำคัญกับถวนจื่อมากเพียงใด แต่ในเวลาเช่นนี้ กลับเชิญซั่งกวนเยว่เข้าไปในตำหนักศักดิ์สิทธิ์เฟิ่งหวง

หรือว่า…

นี่จะเป็นสิ่งที่บรรพบุรุษต้องการ!

นอกจากนี้แล้ว ไม่มีใครอยู่เหนือกว่าท่านประมุขทั้งนั้น!

“นี่มัน…”

ผู้อาวุโสอี้ซังพูดอันใดไม่ออกในทันที และไม่รู้ว่าควรจะตอบสนองอย่างใด

บรรพบุรุษของเผ่าหงส์ทองคำ เสียชีวิตไปตั้งแต่หมื่นปีก่อนแล้ว เหลือเอาไว้เพียงจิตสำนึกสายสุดท้ายที่อยู่ในตำหนักศักดิ์สิทธิ์เฟิ่งหวง

หลายปีผ่านมาจิตใต้สำนึกนั้นก็ยังคงหลับใหลอยู่ภายใน

มีเพียงแต่ตอนที่ประมุขเผ่าขึ้นครองตำแหน่ง จิตสำนึกสายนั้นถึงจะตื่นขึ้นมา

แต่หลังจากการสักการะบรรพบุรุษเสร็จสิ้น เขาก็กลับสู่การหลับใหลอีกครั้ง

แต่ในตอนนี้ ถวนจื่อเข้าสักการะบรรพบุรุษ คาดไม่ถึงว่าจิตสำนึกสายนี้จะตื่นขึ้นมาแล้ว อีกทั้ง… ยังให้ซั่งกวนเยว่เข้าไปด้านในอีก!

แล้วจะไม่ให้ผู้คนตกใจได้อย่างใด?

ผู้อาวุโสอี้เจี่ยวถามขึ้นอย่างลังเลว่า

“ถ้าเช่นนั้น… ไม่ทราบว่าสถานการณ์ของถวนจื่อนั้นเป็นอย่างใดบ้าง?”

น่าจะไม่ได้เกิดเรื่องอันใดล่ะมั้ง…

อี้เจาพยักหน้า

“ด้านในนั้นปกติทุกอย่าง ไม่ต้องกังวล”

ในเมื่อจิตสำนึกของบรรพบุรุษตื่นขึ้นแล้ว ดังนั้นมันต้องมีเหตุผลอย่างแน่นอน

ในตอนแรกเขาที่เขารับรู้ถึงความต้องการของบรรพบุรุษเขาก็รู้สึกตกตะลึงเป็นอย่างมาก แต่ในตอนนี้เขาสามารถยอมรับมันได้แล้ว

บางทีอาจจะเป็นเพราะว่านางยังมีพันธสัญญากับถวนจื่ออยู่ละมั้ง…

อี้เจาไม่ได้พูดอันใดอีก เพียงแต่ยืนรอที่หน้าประตูด้วยความเงียบงัน

ทุกคนไม่กล้าถามมาก จึงทำได้เพียงแค่รอต่อไป

ตอนนี้ทุกคนมีความสงสัยผุดขึ้นในจิตใจ

… ซั่งกวนเยว่เป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่ง แต่นางสามารถเข้าไปในตำหนักศักดิ์สิทธิ์เฟิ่งหวงขณะที่กำลังสักการะบรรพบุรุษอยู่ได้ เรื่องเช่นนี้… ควรจะว่าอย่างใดดี?

…

เมื่อได้ยินเสียงประตูปิดลง ฉู่หลิวเยว่ก็หันไปมองทางด้านหลัง

อี้เจาไม่ได้เดินตามมาด้วย ทว่าภายในตันเถียนของนาง เหมือนว่าจะได้รับระลอกคลื่นแห่งการอัญเชิญรุนแรงยิ่งขึ้นกว่าเดิม

ระลอกคลื่นผลักดันให้นางเดินไปด้านหน้า

แม้ว่าก่อนหน้านี้นางจะเคยมาที่นี่สองครั้งแล้ว แต่มาด้วยความรีบร้อน นางไม่เคยได้มองสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์และสำคัญของเผ่าหงส์ทองคำได้อย่างเต็มตา

บนพื้นหยกสีดำ เงาร่างของนางสะท้อนกับพื้นอย่างชัดเจน รวมถึงสะท้อนดวงดาวที่อยู่บนเพดาน

แม้ว่าฟ้าจะสว่างแล้ว แต่ก็ไม่ได้บดบังลำแสงอันเจิดจ้าเหล่านี้

ฉู่หลิวเยว่เดินทะลุผ่านท้องพระโรง หลังจากก้าวข้ามธรณีประตูมา นางก็สามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าระลอกคลื่นที่เกิดขึ้นภายในร่างกายนั้นทวีความรุนแรงมากขึ้น

พลังอัญเชิญนั้นเหมือนว่าจะอยู่ไม่ไกลจากจุดนี้แล้ว

นางรวบรวมสมาธิแล้วเดินต่อไปเรื่อยๆ

เห็นได้ชัดว่าที่แห่งนี้ไม่ใช่ว่าใครจะมาก็ได้

ฉู่หลิวเยว่เดินไปพลาง ครุ่นคิดไปพลาง

ภายในเผ่าหงส์ทองคำ เกรงว่าคนที่จะสามารถเข้ามาที่นี่ได้มีน้อยมากจนสามารถนับนิ้วได้

แต่คาดไม่ถึงว่านางจะสามารถเข้ามาที่นี่ได้แล้ว…

ยิ่งเดินเข้าไปลึกมากเท่าไร ระลอกคลื่นที่อยู่ภายในตันเถียนของฉู่หลิวเยว่นั้นยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น อีกทั้งหัวใจก็เต้นกระหน่ำ

แต่ที่น่าแปลกใจก็คือ ในสถานการณ์ที่ไม่ทราบต้นสายปลายเหตุเช่นนี้ นางกลับไม่รู้สึกกังวลเลยแม้แต่น้อย

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพลังอัญเชิญที่อ่อนโยนสายนั้น หรือเพราะนางก็รู้ว่าถวนจื่อก็อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน ดังนั้นนางจึงสามารถวางใจลงได้

หลังจากเดินไปประมาณหนึ่งเค่อ ฉู่หลิวเยว่ก็มาหยุดอยู่ที่หน้าประตูบานหนึ่งอีกครั้ง