บทที่ 1640 หนังสือเล่มหนึ่ง

……….

ถวนจื่อเป็นหงส์ทองคำ อีกทั้งตอนนี้ยังเปิดเส้นชีพจรที่สี่ได้

แม้ว่าตอนนี้นางจะดูเหมือนก้อนแป้งขาวนุ่มนิ่มก็ตาม แต่ความจริงแล้วพลังกายของนางแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก

ไม่ต้องพูดถึงกระบี่เพียงเล่มเดียวเลย ต่อให้เป็นการโจมตีพร้อมกันร้อยคน นางก็ไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

นางไม่จำเป็นจะต้องโคจรพลังปราณดั้งเดิม เพียงแค่หมัดที่อ่อนนุ่มก็สามารถสังหารฝ่ายตรงข้ามได้แล้ว!

เดิมทีหนานอวี่สิงได้รับบาดเจ็บอยู่เล็กน้อย อีกทั้งถวนจื่อยังดูแคลนเขาเป็นอย่างมาก

ถ้าเขาไม่ถูกจัดการ แล้วใครจะถูกจัดการ?

เมื่อเห็นว่าเงาร่างของหนานอวี่สิงถูกใบไม้สีชาดกลืนกิน หนานอีอีและคนอื่นๆ ก็ตื่นตระหนก ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปในทันทีโดยไม่สนอันตราย

เวลานี้พวกเขาไม่มีเวลาและแรงที่จะมาโกรธแค้นด้วยซ้ำ สิ่งเดียวที่พวกเขาคิดได้คือจะต้องรีบช่วยหนานอวี่สิงออกมาให้เร็วที่สุด!

หากช้าไปกว่านี้ เกรงว่า…

“ถวนจื่อ ไปกันเถอะ”

ฉู่หลิวเยว่กวักมือเรียกถวนจื่อ

“โอ้! ข้ามาแล้ว!”

ถวนจื่อตอบรับหนึ่งเสียงด้วยความยินดี จากนั้นนางก็หมุนตัวออกไป แล้ววิ่งไปหาฉู่หลิวเยว่ด้วยท่าทางมีความสุข

เดิมทีนางอยากจะโถมตัวเข้าไปในอ้อมกอดของฉู่หลิวเยว่ แต่เมื่อหางตาเห็นเงาร่างชายที่สวมชุดสีขาว ถวนจื่อก็รีบยับยั้งชั่งใจตนเองทันที

“ทำได้ไม่เลวเลย”

น้ำเสียงเย็นชาดังขึ้นจากเหนือศีรษะ

ถวนจื่อเบิกตากว้างด้วยความตกใจแล้วหันมองทางหรงซิวอย่างไม่อยากจะเชื่อ

สีหน้าของเขาราบเรียบเป็นอย่างมาก แต่ในแววตากลับมีประกายชื่นชมอยู่หลายส่วนอย่างหาได้ยาก

นี่ นี่มัน…

เขากำลังชมนางอยู่หรือ?

ถวนจื่อกะพริบตาปริบๆ และเห็นว่าหรงซิวเบือนสายตาออกไป

นางกลอกตาขึ้นลองพยายามยืดมือเล็กๆ ไปคว้าแขนเสื้อของฉู่หลิวเยว่

แต่ฉู่หลิวเยว่กลับจับมือของนางขึ้นมาโดยตรง

ถวนจื่อรีบหันกลับไปมองหรงซิว เมื่อเห็นว่าเขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แต่กลับไม่ได้พูดอันใด

นี่หมายความว่า…เขาเห็นด้วยแล้วหรือ?

อ๊าก!

ถวนจื่อรู้สึกดีใจอย่างบ้าคลั่ง!

ในที่สุดก็สามารถอยู่กับอาเยว่ได้อย่างเปิดเผยแล้ว!

นางรีบคว้ามือของฉู่หลิวเยว่มาจับเอาไว้ พร้อมเดินตามนางไป และไม่ลืมที่จะถามว่า

“อาเยว่ๆ! เมื่อครู่นี้ข้าทำได้ดีหรือไม่?”

ฉู่หลิวเยว่หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้

เวลาผ่านมาหลายปีขนาดนี้แล้ว ตั้งแต่ตอนที่ถวนจื่อเป็นไก่ฟ้าเก้าสีระหว่างนั้นนางก็มีความก้าวหน้าจนได้มาอยู่ในระดับนี้แล้ว ฝีมือและพลังแห่งสายเลือดก็แข็งแกร่งขึ้นไม่น้อย แต่นิสัยของนางนั้นยังเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน

ไม่ว่านางจะทำอันใด ก็จะพุ่งมาหาด้วยความยินดีเพื่อรับความดีความชอบ

ฉู่หลิวเยว่บีบจมูกของนาง

“จัดการได้งดงามมาก!”

รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าของถวนจื่อ

ฮิๆ!

ถ้ารู้ว่ารางวัลของครั้งนี้จะยอดเยี่ยมมากขนาดนี้ เมื่อครู่นี้นางน่าจะต่อยออกไปหลายหมัด!

หากหนานอวี่สิงรู้ความคิดนี้ของถวนจื่อเกรงว่าเขาจะต้องกระอักเลือดออกมาแล้ว

เพื่อให้ได้กุมมือกับเจ้านายของตนเอง พูดอันใดนิดหน่อยก็จะทุบตีกันให้ตายเชียวหรือ?

ประเด็นก็คือนางสามารถทำเช่นนั้นได้จริงๆ

ในป่าวิญญาณสีชาดแห่งนี้ ผู้บำเพ็ญเพียรทุกคนล้วนไม่กล้าโคจรพลังปราณดั้งเดิมของตนเอง หากเมื่อโคจรไปแล้วชีวิตก็จะต้องแขวนอยู่บนความเป็นความตาย!

แต่ทว่ามีคนคนหนึ่ง อาศัยเพียงพลังกายก็สามารถเอาชนะบุคคลอีกกลุ่มหนึ่งได้แล้ว!

แบบนี้สวรรค์ยังมีความยุติธรรมอีกหรือไม่?

แน่นอนว่าสถานการณ์ทางด้านหนานอวี่สิงเป็นอย่างใดนั้น ฉู่หลิวเยว่และคนอื่นๆ ก็ไม่ได้อยากจะทราบเลยแม้แต่น้อย

หลังจากเดินทางห่างออกมาสักระยะหนึ่ง ในที่สุดทางด้านหน้าก็เป็นท้องฟ้าสว่างสดใสแล้ว!

ในที่สุดซั่งกวนจิ้งก็พูดขึ้นว่า

“ออกมาได้แล้ว!”