บทที่ 1646 ติดตาม

……….

ก้อนหิน

ก้อนหินกองใหญ่

ก้อนหินที่ทับถมจนเป็นภูเขาสูง!

พื้นที่โล่งตรงหน้าของนาง ถูกยึดครองโดยก้อนหินจำนวนนับไม่ถ้วนตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ!

แทบจะถูกปิดจนกลายเป็นทางตัน!

“เหตุใดมันถึงมากมายขนาดนี้เล่า!”

ฉู่หลิวเยว่พูดออกมาอย่างไม่สามารถหลบซ่อนความตกใจได้

เดิมทีนางคิดว่ามีแค่ไม่กี่สิบก้อนเท่านั้น!

หรงซิวยกคางขึ้นเล็กน้อย

หัวใจของฉู่หลิวเยว่เต้นระรัว ทันใดนั้นนางก็คิดอันใดบางอย่างขึ้นมาได้ นางหมุนศีรษะไปมองอย่างแข็งทื่อ

ก้อนหิน

ยังคงเป็นก้อนหิน!

ด้านข้างของพวกเขาทั้งสองแทบจะก่อเป็นปราการชั้นหนึ่ง

อีกทั้งเมื่อหันไปมองอย่างละเอียด บนก้อนหินเหล่านั้นก็ยังส่องแสงประกายวิบวับ ทุกอันล้วนมีสัญลักษณ์นั้น!

… ภายในก้อนหินเหล่านี้ ได้ถ่ายเทพลังอาณาเขตเทพเซียนที่แตกต่างกันเอาไว้เรียบร้อยแล้ว!

ฉู่หลิวเยว่สูดลมหายใจเข้า

นางเพิ่งจะหลับตาพักผ่อนไปเพียงครู่เดียวเองไม่ใช่หรือ นางแค่ใช้ความคิดกับรูปแบบค่ายกลสองสามส่วน แต่เหตุใดเมื่อลืมตาขึ้นมา โลกกลับเปลี่ยนไปเช่นนี้ล่ะ?

มีสิ่งเดียวที่สามารถปลอบโยนนางได้ก็คือ ตอนนี้แรงกดดันสายสุดท้ายได้จางหายไปหมดแล้ว

การยืนอยู่ที่แห่งนี้ ไม่ได้แตกต่างจากอยู่ด้านนอกเลย

หางตาของฉู่หลิวเยว่กระตุกอย่างรุนแรง

ถ้าหาก… ไม่คิดไปถึงอาณาเขตเทพเซียนที่กระจายอยู่บริเวณโดยรอบแล้วละก็ นางอาจจะรู้สึกดีกว่านี้

“ตอนนี้…พวกเรายัง…ออกไปได้หรือไม่?”

ฉู่หลิวเยว่มองหน้าหรงซิวแล้วถามขึ้นอย่างยากลำบาก

หรงซิวเลิกคิ้วแล้วหัวเราะเบาๆ

“อาณาเขตเทพเซียนเข้าไปซ่อนในที่ของตนเองแล้ว อีกทั้งความวุ่นวายด้านบนก็สงบลงแล้ว แน่นอนว่าจะสามารถออกไปข้างนอกได้แล้ว”

ขณะที่พูดเขาก็กุมมือของฉู่หลิวเยว่เอาไว้แล้ว

นิ้วทั้งสิบสอดประสาน

ภายในใจของฉู่หลิวเยว่รู้สึกสงบลงเล็กน้อย จากนั้นก็พยักหน้า

“หากเป็นเช่นนั้นก็ดีแล้ว”

นางรู้สึกอยู่เสมอว่าหากอยู่ที่นี่ต่อไปจะต้องเกิดอันใดบางอย่างขึ้นแน่นอน…

“ไปกันเถอะ”

หรงซิวพูดขึ้น จากนั้นก็พาตัวนางพุ่งขึ้นไป

“ช้าก่อน”

ฉู่หลิวเยว่ส่งเสียงเรียกอย่างกะทันหัน จากนั้นก็หมุนตัวกลับแล้วเดินไปหนึ่งก้าว

พรึ่บ…

ทันใดนั้นก้อนหินที่กองอยู่ด้านหน้าก็แหวกออกสองข้าง เปิดทางตรงกลางให้นางอย่างรวดเร็ว!

การเคลื่อนไหวของฉู่หลิวเยว่หยุดชะงักไป

นางเพียงแค่… อยากจะหยิบเสื้อคลุมของหรงซิวขึ้นมาเท่านั้นเอง!

ฉู่หลิวเยว่กัดฟันกรอด ก่อนจะหยิบเสื้อคลุมที่อยู่บนพื้นขึ้นมา

เสื้อคลุมตัวนั้นเปรอะเปื้อนฝุ่นอยู่บ้าง ฉู่หลิวเยว่สะบัดเสื้อเบาๆ

พรึ่บ…

ก้อนหินเหล่านั้นก็กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง จากนั้นมันก็เข้าแถวอยู่ที่ด้านหน้าของฉู่หลิวเยว่อย่างเป็นระเบียบ

ฉู่หลิวเยว่ “???”

“เหมือนว่าพวกมันจะเชื่อฟังคำสั่งของเจ้ามาก”

หรงซิวกลั้นขำ พร้อมรับเสื้อคลุมกลับไป ในขณะเดียวกันก็กระซิบที่ข้างหูของนางด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ

ลมปราณอบอุ่นรดต้นคอ ทำให้ฉู่หลิวเยว่รู้สึกคันยุบยิบเล็กน้อย

นางหดคอลง ก่อนจะหันไปจ้องหรงซิวตาเขม็ง

“พูดบ้าอัน…”

พรึ่บๆ!

ก้อนหินหลายก้อนลอยขึ้นมาอย่างกะทันหัน ก่อนจะพุ่งตรงไปทางหรงซิว!

ลมปราณเฉียบแหลม แล้วยังพุ่งออกมาด้วยความเร็วสูง!

ฉู่หลิวเยว่ขมวดคิ้วขึ้นเป็นปม นางสาวเท้าก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าว พลังปราณดั้งเดิมที่อยู่ภายในกายก็พวยพุ่งขึ้นมา!

เมื่อสังเกตเห็นถึงการเคลื่อนไหวของนาง คาดไม่ถึงว่าก้อนหินเหล่านั้นก็หยุดตัวลงอย่างกะทันหัน!

ฉู่หลิวเยว่จ้องมองตาเขม็ง

ก้อนหินเหล่านั้นเคลื่อนไหวอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงลมปราณบนร่างกายของนาง พวกมันก็รีบเปลี่ยนทิศทางในทันที