บทที่ 165 ลำบาก

มู่หงอวี๋ตกตะลึงและตามไปอย่างรวดเร็ว

“หอโอสถสวรรค์ นั่นเป็นสถานที่เก็บยาทุกชนิดของสำนักมิใช่หรือ ตอนนี้เจ้าไปเพื่อ…เจ้าจะไปเอายาหรือ”

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้าตอบ

ในฐานะสำนักอันดับหนึ่งแห่งแคว้นเย่าเฉินอย่างสำนักเทียนลู่ก็น่าจะมีสิ่งของที่เก็บเอาไว้ไม่น้อย นางต้องลองไปดูก่อนแล้วค่อยว่ากัน

“เดี๋ยวข้าไปเองก็ได้ เจ้าไปสืบดูว่าช่วงนี้จี้อวี้หรงมีอะไรผิดปกติบ้าง หรือเขาไปมาหาสู่กับผู้ใดบ่อยๆ เขามีสถานะธรรมดา เขาต้องเอาพิษนั้นมาจากผู้อื่นอย่างแน่นอน”

มู่หงอวี๋มีความลังเลเล็กน้อย

“ให้ข้าไปสืบไม่มีปัญหาหรอก แต่หอโอสถสวรรค์…ที่นั่นเป็นถิ่นของหมอเทวดา เวลานี้เจ้าจะเดินดุ่มๆ เข้าไปเอายา ข้าเกรงว่ามันคงไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ…”

คำพูดของมู่หงอวี๋ถนอมน้ำใจมากแล้ว

แท้ที่จริง หลายปีมานี้ นอกจากพวกหมอเทวดาด้วยกันเองแล้ว ผู้อื่นแม้กระทั่งจะเข้าประตูใหญ่ของหอโอสถสวรรค์ยังเป็นเรื่องที่ยากเลย

ทว่าไม่ได้หมายถึงพวกเขาไม่ให้ผู้ใดย่ำกรายเข้าไป เพียงแต่ว่าข้อกำหนดที่เกี่ยวข้องนั้นเข้มงวดมากต่างหาก…ตามเงื่อนไขของสำนัก นักเรียนทุกคนที่ต้องการมาเอายาจากหอโอสถสวรรค์จำเป็นต้องทำเรื่องยื่นก่อนเสมอ หากมีเหตุผลมากพอถึงจะได้รับอนุญาต

ถ้าหากว่าเป็นพวกกลุ่มนักเรียนหมอเทวดา เพียงแค่บอกว่าตนจะมาฝึกปรุงยา ก็สามารถหยิบตัวยาที่ตัวเองต้องการออกไปได้อย่างง่ายดาย

แต่ถ้าหากเป็นผู้ฝึกยุทธ์และปรมาจารย์ มันกลับไม่ได้ง่ายดายเยี่ยงนั้นน่ะสิ

ฉู่หลิวเยว่เลิกคิ้วขึ้น

“แล้วผู้ฝึกยุทธ์และปรมาจารย์ไม่มีสิทธิ์เข้าไปอย่างนั้นหรือ”

“ก็ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก…อันที่จริงเวลาพวกเราได้รับบาดเจ็บถึงจะไปที่นั่นสักครั้ง…” มู่หงอวี๋นิ่วหน้าด้วยความขุ่นเคืองใจ “เจ้าไม่รู้หรอกว่าหมอเทวดาพวกนั้นเย่อหยิ่งมากเพียงใด แต่ละคนปฏิบัติตัวได้แย่มาก!”

ฉู่หลิวเยว่ยิ้มเจื่อน

หมอเทวดามีเงื่อนไขด้านพรสวรรค์ที่สูงมาก หมอเทวดาทั่วไปจึงมักมีนิสัยเสียเช่นนี้

“ถึงแม้ว่าข้าจะไม่ได้ฝึกมาทางด้านนั้น แต่ตอนแรกข้าก็สอบผ่านหมอเทวดาเข้ามาได้ พวกเขาคงไม่ทำให้ข้าลำบากใจหรอกกระมัง”

มู่หงอวี๋เบะปากคว่ำ

“มันก็ไม่แน่หรอกนะ!”

ฉู่หลิวเยว่ลูบแขนนางเบาๆ

“เอาน่ะ”

…

เมื่อทั้งสองแยกจากกัน จากนั้นฉู่หลิวเยว่ก็เดินไปทางภูเขาด้านหลัง

หอโอสถสวรรค์สร้างขึ้นบนภูเขาที่ลาดชันที่สุดของสำนักเทียนลู่ และคนส่วนใหญ่จะไม่ค่อยมาที่นี่หากพวกเขาไม่มีเรื่องจำเป็น

ดังนั้นยิ่งขึ้นเขาสูงมากเท่าไร บริเวณโดยรอบก็ยิ่งเปล่าเปลี่ยวมากขึ้นเท่านั้น

หลังจากเดินมาได้ระยะเวลาหนึ่งกาน้ำชา ในที่สุดฉู่หลิวเยว่ก็มองเห็นป้ายที่เขียนว่า หอโอสถสวรรค์

กอโอสถสวรรค์มีความสูงห้าชั้น ลักษณะภายนอกไม่แตกต่างจากอาคารทั่วไปเท่าไรนัก แต่ทว่าเมื่อฉู่หลิวเยว่เข้าไปใกล้ๆ นางก็สามารถสัมผัสได้ถึงคลื่นอันไร้รูปร่าง

…บริเวณด้านนอกหอโอสถสวรรค์ ได้สร้างค่ายอาคมที่แข็งแกร่งเอาไว้

ด้านนอกประตูทองสัมฤทธิ์ มีชายหนุ่มสองที่ดูเหมือนกำลังเฝ้ายามอยู่

เมื่อพวกเขาเห็นฉู่หลิวเยว่ ชายหนุ่มหนึ่งในนั้นก็เอ่ยถามฉู่หลิวเยว่ด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เจ้าคือผู้ใด มาที่นี่มีเรื่องอันใด”

ฉู่หลิวเยว่กล่าวว่า

“ศิษย์นามว่าฉู่หลิวเยว่ มาที่นี่เพื่อขอยา”

เมื่อได้ยินชื่อ ฉู่หลิวเยว่ ชายหนุ่มทั้งสองก็แสดงสีหน้าตกตะลึงพร้อมกัน

ชื่อนี้เปรียบเสมือนเสียงฟ้าผ่าที่ดังข้างหูของพวกเขา

นางก็คืออัจฉริยะผู้ที่สอบเข้าสำนักผ่านทั้งสามสาขา ทั้งยังสอบได้ที่หนึ่งของผู้ฝึกยุทธ์ และได้อันดับสองของปรมาจารย์อีกด้วย!

แม้ว่าที่ผ่านมาพวกเขาจะไม่ได้สนใจพวกผู้ฝึกยุทธ์และปรมาจารย์เท่าไรนัก ทว่าพวกเขาก็เคยได้ยินชื่อนี้มากกว่าหนึ่งครั้งมาก่อน

พวกเขาคิดไม่ถึงว่านางจะมาที่แห่งนี้

“เจ้าคือฉู่หลิวเยว่เองหรือ”

ชายหนุ่มที่เป็นผู้ถามมองสำรวจฉู่หลิวเยว่ตั้งแต่หัวจรดเท้า

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้าตอบ

“ผู้ที่มาขอยาจากหอโอสถสวรรค์จำเป็นต้องยื่นเรื่องก่อน เจ้ากรอกรายละเอียดลงใบยื่นเรื่องก่อนสิ!”

ในขณะที่พูดอยู่นั้น ชายหนุ่มอีกผู้หนึ่งก็โบกแขนเสื้อ จากนั้นก็มีของสิ่งหนึ่งลอยไปทางฉู่หลิวเยว่

ฉู่หลิวเยว่ยกมือขึ้นเพื่อคว้าสิ่งนั้นเอาไว้และเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

นี่เป็นกระดานไม้หนึ่งแผ่นและพู่กันหนึ่งด้ามจริงๆ ด้วย

แผ่นไม้ไหม้เกรียมทั้งแผ่น แต่ขนาดเท่าฝ่ามือและมีสัมผัสที่หยาบกระด้างมาก