บทที่ 1653 สำเร็จ

……….

ด้ายสีทองที่มีความยืดหยุ่นสูงก็รัดแน่นมากขึ้นในทันที! คาดไม่ถึงว่าจะสามารถดึงเคียวสีดำครามออกมาจากมือของผู้อาวุโสอูเผิงได้!

ผู้อาวุโสอูเผิงมึนงงไปชั่วครู่ คาดไม่ถึงว่าอาวุธโบราณของเขาจะถูกหรงซิวดึงออกไปอย่างง่ายดายเช่นนี้!

ภายใต้การจับจ้องมองของทุกคนเคียวเล่มนั้นก็ลอยไปอยู่ตรงหน้าของหรงซิว!

เขายกมือขึ้น แล้วรับเคียวนั้นไว้ในมือ

“เคียวทลายสวรรค์… หากข้าจำไม่ผิดแล้วละก็ น่าจะเป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์แห่งราชาชิ้นแรกที่ผู้อาวุโสอูเผิงหลอมขึ้นมาไม่ใช่หรือ? เมื่ออาศัยของชิ้นนี้ ในที่สุดผู้อาวุโสอูเผิงก็กลายเป็นช่างหลอมอาวุธระดับราชาได้สำเร็จ ดังนั้นแม้ว่าเขาจะกลายเป็นช่างหลอมอาวุธระดับปรมาจารย์แล้ว เขาก็ยังให้ความสำคัญกับอาวุธชิ้นนี้เช่นเดิม”

ใบหน้าของผู้อาวุโสอูเผิงแข็งค้างไปครึ่งหนึ่ง และยังคงเย็นชามากขึ้นเรื่อยๆ

แม้กระทั่งเรื่องเหล่านี้… หรงซิวรู้ได้อย่างใด?

พรึ่บ!

ทันใดนั้นกลางฝ่ามืออีกข้างของเขาก็มีมีดเล่มหนึ่งปรากฏขึ้น

มีดสองคมเล่มนั้นมีความยาวเพียงแค่หนึ่งฝ่ามือ ด้ามจับสีดำ คมกระบี่บางเฉียบราวกับปีกจั๊กจั่น แทบจะโปร่งแสง เมื่อส่องสะท้อนภายใต้แสงอาทิตย์ ลำแสงส่องประกายวิบวับจางๆ

หัวใจของผู้อาวุโสอูเผิงเต้นกระหน่ำ!

“เจ้า…”

กร๊อบ!

เสียงแตกหักดังขึ้นอย่างแผ่วเบา

เคียวเล่มนั้นของผู้อาวุโสอูเผิงกลับถูกหรงซิวฟันหักเป็นสองท่อน!

พื้นผิวที่หักนั้นเรียบเนียนอย่างยิ่ง

เหมือนกับว่าหรงซิวทำลายอาวุธศักดิ์สิทธิ์แห่งราชาชิ้นโปรดของผู้อาวุโสอูเผิงโดยไม่ต้องออกแรงอันใดเลย!

เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พร้อมเงยหน้าขึ้น ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

“ผู้อาวุโสอูเผิง เหมือนว่าอาวุธศักดิ์สิทธิ์แห่งราชาของท่านชิ้นนี้ ก็ไม่เท่าไรเลยนี่นา”

สีหน้าของผู้อาวุโสอูเผิงดำคล้ำตรงในทันที!

“หรงซิว! เจ้าบังอาจมาก!”

ในช่วงชีวิตของเขา เขาหลอมอาวุธศักดิ์สิทธิ์แห่งราชามาจำนวนไม่น้อย แต่จำนวนหนึ่งในนั้นที่เขาให้ความสำคัญมากที่สุด ก็คือเคียวทลายสวรรค์เล่มนี้

แม้ว่าตอนนี้เขาจะเป็นช่างหลอมอาวุธระดับปรมาจารย์ที่สูงส่งแล้ว แต่เขาก็ยังชอบอาวุธชิ้นนี้มาก

ในปีนั้นตอนที่เขาติดอยู่ในช่างหลอมอาวุธขั้นสูงมาหลายปี แต่ตั้งแต่ต้นจนจบเขากลับไม่สามารถแตะธรณีประตูของช่างหลอมอาวุธระดับราชาได้เลย

เมื่อเวลาผ่านไป ในใจของเขาแทบจะก่อร่างสร้างปีศาจขึ้นมาแล้ว

และต่อมาเขาก็ได้รับความบังเอิญ ในที่สุดเขาก็สามารถหลอมอาวุธศักดิ์สิทธิ์แห่งราชาชิ้นหนึ่งได้สำเร็จ ไม่เพียงแต่จะสามารถทะลวงด่านได้สำเร็จ แต่เขาก็สามารถฝ่าฟันความยากลำบากที่ตนเองเผชิญออกมาได้อีกด้วย ดังนั้นในเส้นทางการบำเพ็ญเพียรของเขาจึงราบรื่นมาโดยตลอด

เพราะเรื่องนี้เขาจึงให้ความสำคัญกับเคียวทลายสวรรค์เป็นอย่างมาก

ตอนนี้หรงซิวได้ทำลายมันต่อหน้าต่อตาของเขา แล้วจะให้เขาไม่โกรธได้อย่างใด? เขาจะกล้ำกลืนความทุกข์ทรมานนี้ลงไปได้อย่างใด?

อย่างใดก็ตามนอกจากความโกรธแค้นแล้ว ภายในใจของเขาลึกๆ ก็มีความตกตะลึงอยู่

… มีดสองคมเล่มนั้นที่อยู่ในมือของหรงซิว มีขนาดเล็ก พกพาสะดวกเป็นอย่างมาก ดูไปแล้วไม่ได้แตกต่างจากมีดสองคมธรรมดาทั่วไปเลย แต่เมื่อครู่นี้เขาเพิ่งใช้มันตัดอาวุธศักดิ์สิทธิ์แห่งราชาชิ้นหนึ่งอย่างง่ายดาย!

ซึ่งนั่นก็หมายความว่า มีดสองคมเล่มนี้ ถ้าไม่ใช่อาวุธศักดิ์สิทธิ์แห่งราชาที่โดดเด่นอย่างมาก ก็จะเป็น…

“อ๊าก!”

ทันใดนั้นก็มีเสียงกรีดร้องสายหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านข้าง

ผู้อาวุโสอูเผิงตกใจสะดุ้งเฮือก แล้วรีบหันกลับไปมอง จากนั้นก็เห็นว่าน่องของผู้อาวุโสไป๋ถงถูกด้ายสีทองพันจนแน่นอีกครั้ง!

แต่เหมือนว่าครั้งนี้จะเลวร้ายมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก!

เสื้อผ้าของเขาเต็มไปด้วยรอยคราบเลือด สามารถมองเห็นบาดแผลเนื้อถลอกได้อย่างไม่ชัดเจน ทำให้ผู้คนรู้สึกตกใจอย่างมาก

ผู้อาวุโสไป๋ถงมีใบหน้าซีดขาว แทบจะเป็นลมสลบลงไปแล้ว

ด้ายสีทองเหล่านั้นไม่ธรรมดาอย่างมาก เดิมทีมันไม่ได้แหลมคมจนสามารถตัดอวัยวะของมนุษย์ได้ แต่บาดแผลก็ยังทำให้รู้สึกเจ็บปวดและแสบร้อนเป็นอย่างมาก

ด้ายสีทองถูกรัดให้แน่นขึ้น เหมือนกับถูกเหล็กที่โดนความร้อนจนแดงแล้วนำมาแนบร่างกาย!

ฉ่าๆ …

เสียงเผาไหม้นั้นทำให้หนังศีรษะของผู้คนด้านชา

ผู้อาวุโสไป๋ถงก้มหน้าลงมองด้วยร่างกายที่สั่นสะท้าน ในตอนนั้นเองภายในสมองของเขาขาวโพลน

คาดไม่ถึงว่าบริเวณขาของเขานั้นจะมีรอยไหม้ปรากฏขึ้นจริงๆ!

ผิวหนังและกล้ามเนื้อของเขากลายเป็นสีดำไหม้เกรียมอย่างน่าหวาดกลัว!

ผู้อาวุโสไป๋ถงดิ้นรนออกอย่างสุดชีวิต และทุ่มพลังทางกายเพื่อให้หลุดพ้นจากด้ายสีทองเหล่านี้

แต่ไม่ว่าเขาจะทำอย่างใดก็ตาม ด้ายสีทองเหล่านั้นก็ตามติดราวกับเงา หลังจากที่มันขาดมันก็แข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น!

ทันใดนั้นด้ายเส้นหนึ่งก็ตึงขึ้น