บทที่ 1665 ลงมือ!

ความเงียบเข้าปกคลุม

เสียงของเถาวัลย์ที่ถูกเผาไหม้อย่างต่อเนื่องชัดเจนมากเป็นพิเศษ

ชายสวมชุดสีดำผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าว กระชับกระบองจรัสฟ้าในมือแน่น กระบองปักลงที่พื้น มือข้างหนึ่งกุมหัวใจของตนเองเอาไว้ แล้วทรุดตัวลงเล็กน้อย เหมือนกับเขากำลังได้รับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

เพื่อการโจมตีครั้งนี้ เขาแทบจะโคจรพลังทั้งหมดในร่างกาย!

แต่ตอนนี้กลับถูกถวนจื่อเผาไปจนหมดสิ้น เขาจึงได้รับแรงสะท้อนกลับอย่างรุนแรงเป็นพิเศษ!

เขาจะสามารถทนรับมันได้อย่างไร?

หากเรื่องราวในครั้งนี้จบลง แล้วเขาไม่ได้รับการพักรักษาเป็นเวลาครึ่งปี เขาไม่สามารถฟื้นตัวกลับคืนมาได้อย่างแน่นอน!

“ดี…ดีมาก!”

เขากัดฟันกรอด น้ำเสียงเล็ดรอดออกมาจากซอกฟัน แฝงด้วยความโกรธและเคียดแค้นที่ปิดบังไม่มิด!

“ซั่งกวนเยว่เจ้ายอดเยี่ยมมาก! ข้าดูเบาเจ้าเกินไปจริงๆ”

เขาคิดว่า หากเขาพาตัวนางมาที่นี่ เขาจะสามารถสำแดงพลังทั้งหมดที่และจัดการนางได้อย่างง่ายดาย

แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่า ซั่งกวนเยว่จะเป็นเหล็กแกร่งเช่นนี้!

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนางแข็งแกร่งขึ้นกว่าครั้งที่แล้วที่เคยเจอกัน แต่ไพ่ไม้ตายของนางก็มีจำนวนเพิ่มมากขึ้นอีกด้วย!

โชคชะตาเช่นนี้ มันฝ่าฝืนลิขิตสวรรค์เกินไปจริงๆ

หากยังคงยืดเยื้อต่อไป…

ใครแพ้ใครชนะก็ยากจะคาดเดา!

ฉู่หลิวเยว่ไม่สนใจเขาอีกต่อไป เพียงแค่จ้องไปที่ค่ายกลที่อยู่ตรงหน้าตาเขม็ง

ถวนจื่อยืนอยู่ตรงหน้าของนาง สองมือเท้าสะเอว

“เจ้าคิดร้ายกับอาเยว่ของพวกเรามาหลายครั้งแล้วไม่ใช่หรือ? ครั้งนี้ยังจับคุณปู่ฉู่มาเป็นตัวประกันอีกด้วย จากนั้นเจ้าก็บีบบังคับให้อาเยว่มาที่นี่ ถุ้ย! ผู้แข็งแกร่งระดับเทพศักดิ์สิทธิ์อันใดกัน ข้าว่าเจ้ามันก็แค่อันธพาลขี้ขลาด ไร้ยางอายคนหนึ่งเท่านั้น!”

“เรื่องเลวร้ายมากมายเจ้าก็ทำมาแล้ว แต่กลับไม่กล้าเปิดเผยใบหน้าที่แท้จริง อ่า จริงสิ ข้าเกือบลืมไปเลย เดิมทีเจ้าน่าจะไม่มีใบหน้าสินะ!”

“คิดจะรังแกอาเยว่ของพวกเรา…เจ้าเคยถามข้าหรือยังว่าข้ายินยอมหรือไม่!”

ปากเล็กๆ ของพ่นคำพูดออกมาต่อเนื่องราวกับประทัด นางด่าอีกฝ่ายอยู่สักพักโดยคำไม่ซ้ำกันเลย

ชายสวมชุดดำได้ยินดังนั้น ก็รู้สึกเลือดลมพลุ่งพล่าน แทบอยากจะสังหารนางในทันที เพื่อให้นางได้หุบปากตลอดกาล!

“เจ้า!”

“เจ้า! แม้กระทั่งจะสู้กับข้ายังทำไม่ได้ แต่ยังคิดจะไปสู้กับอาเยว่ ถุ้ย! ดูตัวเองก่อนสิว่าเจ้าเหมาะสมหรือไม่!”

“เจ้า!”