บทที่ 1700 ขอความช่วยเหลือ

……….

เมื่อเห็นดังนั้น หนานอีฝานก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ค่อยยังชั่ว…

ที่แห่งนี้ได้กักเก็บลมปราณของหนานอีอีและคนอื่นๆ เอาไว้

ถ้าเกิดอันใดขึ้นกับพวกเขา จี้หยกนี้จะส่งปฏิกิริยาขึ้นมาในทันที

ดูจากสถานการณ์ในตอนนี้แล้ว เหมือนว่าทั้งสี่คนน่าจะยังมีชีวิตอยู่

แต่…เหตุใดถึงขาดการติดต่อไปอย่างกะทันหัน?

หนานอีฝานมีแค่ลูกชายหนึ่งคน ลูกสาวหนึ่งคน ดังนั้นเขาจึงรักลูกๆ อย่างมาก

และหนานอีฝานเตรียมหาหนทางมากมาย เพื่อที่จะได้ติดต่อกับพวกเขาได้ทุกที่และตลอดเวลา

แต่ในตอนนี้กลับขาดการติดต่ออย่างกะทันหัน!

แล้วเขาจะไม่กังวลได้อย่างใด?

“ลุงตาน นี่จะต้องเกิดเรื่องกับพวกเขาแน่นอน!”

หนานอีฝานพูดขึ้นอย่างมั่นใจ

ชายชราที่ถูกเรียกว่าลุงตานก็ขมวดคิ้วขึ้นเป็นปม

“ทางด้านคุณชายใหญ่ล่ะ? ท่าน…”

ใบหน้าของหนานอีฝานดำคล้ำขึ้น

“ติดต่อเขาไม่ได้เช่นกัน”

ถ้าไม่เช่นนั้นแล้วล่ะก็ เขาคงไม่กระวนกระวายเช่นนี้

ลุงตานคิดไม่ถึงเลยว่าสถานการณ์จะร้ายแรงขนาดนี้ ดังนั้นจึงรีบโน้มน้าวว่า

“ท่านประมุข ท่านอย่าเพิ่งรีบร้อน ท่านก็เห็นว่าพวกเขายังอยู่ดีไม่ใช่หรือ? ส่วนสาเหตุที่ทำให้ติดต่อไม่ได้ บ่าวจะรีบไปตรวจสอบทันที!”

เมื่อพูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินออกไป

หนานอีฝานเก็บจี้หยกนั้นลง แล้วพูดกัดฟันว่า

“ไม่ต้องตรวจสอบแล้ว จะต้องเกิดเรื่องที่สุสานสังหารเทพอย่างแน่นอน!”

นอกจากเรื่องนี้ เขาก็คิดหาสาเหตุอื่นไม่เจอ!

เขาครุ่นคิดอยู่สักพัก จากนั้นก็สาวเท้าเดินออกไปด้านนอกโดยไม่ลังเล

“ข้าจะไปสุสานสังหารเทพด้วยตนเอง!”

ลุงตานรู้สึกตกใจอย่างมาก

“ท่านประมุข ที่ท่านจะไปในครั้งนี้มันจะกะทันหันเกินไปหรือไม่? ภายในตระกูล…”

“ไม่มีเวลาแล้ว”

หนานอีฝานชะงักฝีเท้า แต่ใบหน้ากลับย่ำแย่มากขึ้นกว่าเดิม

“ก่อนหน้านี้ตอนที่เขาประสบปัญหาใดๆ ก็ไม่เคยเกิดสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน ครั้งนี้พวกเขาจะต้องเจออันตรายอย่างมากแน่นอน! สุสานสังหารเทพเป็นสถานที่แบบใด? หากไปไม่ทัน เกรงว่ามันจะสายเกินไป!”

ลุงตานอยากจะพูดอันใดบางอย่างแต่ก็ไม่ได้พูดออกไป

ความจริงแล้วเขาก็เป็นห่วงสถานการณ์ของคนเหล่านั้น

แต่การเดินทางไปในครั้งนี้ คนในตระกูลส่วนใหญ่ไม่ทราบเรื่องนี้

ถ้าท่านประมุขเดินทางไปแล้ว ข่าวนี้จะต้องแพร่กระจายออกไปอย่างแน่นอน

เมื่อถึงเวลานั้น เกรงว่า…

“ลุงตาน ตอนนี้ไม่ใช่เวลาคิดเล็กคิดน้อยถึงเรื่องเหล่านั้น! หากเกิดเรื่องขึ้นกับหนานอวี่สิงและหนานอีอีจริงๆ ละก็…”

คำพูดที่เหลือหนานอีฝานไม่ได้พูดออกมา

แต่สีหน้าของเขาก็ได้อธิบายออกมาทั้งหมดแล้ว

ไม่ว่าผลที่ตามมาจะเป็นเช่นไร ขอเพียงแค่คนเหล่านั้นไม่เป็นอันใด ทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง

แต่ถ้าไม่มีคนเหล่านั้นแล้ว…ก็ไม่เหลืออันใดสักอย่าง!

เมื่อถึงตอนนั้นไม่มีโอกาสที่จะเสียใจหรือแก้ไขด้วยซ้ำ!

ลุงตานตกใจอย่างมาก แล้วรีบก้มหัวลงต่ำ

“ท่านประมุขพูดได้ถูกต้อง เป็นบ่าวที่เลอะเลือนเอง!”

หนานอีฝานโบกมือ

“ข้ารู้ว่าท่านต้องคำนึงถึงสถานการณ์โดยรวม แต่เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับสุสานสังหารเทพ ข้าจึงไม่ได้สนใจเรื่องนั้นอีกต่อไป”

เขาครุ่นคิดอยู่สักพักหนึ่งแล้วพูดว่า

“ท่านไปเชิญลั่วเหยี่ยนและคนอื่นๆ ให้เดินทางไปพร้อมกันเถอะ”

ลุงตานชะงักไปเล็กน้อย และรีบโค้งคำนับทำความเคารพ

“ขอรับ”

แม้กระทั่งผู้อาวุโสไป๋ถงและผู้อาวุโสอูเผิงร่วมเดินทางไปด้วย ยังเกิดเรื่องขึ้นได้ เกรงว่าสถานการณ์ของฝั่งนั้นจะต้องซับซ้อนมากกว่าที่คิดแน่นอน

เดินทางไปหลายคนจะต้องปลอดภัยมากกว่าแน่นอน

ลุงตานเปิดประตูเดินออกไป เงาร่างนั้นหายไปจากครรลองสายตาอย่างรวดเร็ว

หนานอีฝานเดินกลับมาสองสามก้าว และรอคอยอย่างร้อนใจ

เรื่องนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหันเกินไป

พวกเขาจึงไม่สามารถส่งข้อความขอความช่วยเหลือได้ แล้วทำให้…