บทที่ 1716 พระชายา

………………..

กระแสเสียงนั้นเย็นชาและราบเรียบ แต่ยังแฝงด้วยแรงกดดันอันมหาศาลที่ไม่มีใครกล้าฝ่าฝืน!

ทุกคนที่อยู่ในที่แห่งนั้นจึงหันมองตามเสียงโดยไม่รู้ตัว

พลังที่อยู่โดยรอบสัญลักษณ์ขนาดใหญ่บนกำแพงสีดำแผ่กระจายออกมาอีกครั้งหนึ่งแล้ว!

ความว่างเปล่าก็ผันผวนตามไปด้วย!

ทันใดนั้นเองเงาร่างสูงใหญ่ก็เดินออกมาจากภายในนั้น!

คนที่เดินออกมามีใบหน้างดงาม ท่าทางสูงส่ง สวมชุดสีขาวหิมะ สะอาดบริสุทธิ์

แต่ทันใดนั้นเองรอบข้างเขาเหมือนจะหม่นแสงลงในทันที ลมปราณของฟ้าดินทั้งหมด รวมตัวกันอยู่ที่คนผู้นี้แล้ว

ทุกคนเงียบเสียงไปครู่หนึ่ง

ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย แววตาลึกล้ำราวกับมหาสมุทร พร้อมกวาดสายตามองทุกคนอย่างเงียบเชียบ

เห็นได้ชัดว่าเป็นสายตาที่ไม่แยแสสนใจ แต่กลับเหมือนแรงกดดันที่หนาทึบ จนทำให้ผู้คนไม่กล้าสบสายตามองตรงๆ!

ตอนที่เขาปรากฏขึ้นในครั้งแรก เขายังดูเหมือนกับเทพเซียนที่จุติลงมา

แต่ตอนที่เห็นดวงตาทั้งสองข้างของเขา พวกเขาถึงรู้สึกตกใจขึ้นมา…

ภาพลวงตา!

ก่อนหน้านี้เป็นเพียงแค่ภาพลวงตา!

นี่ไม่ใช่เทพเซียนที่ลงมาจากเก้าชั้นฟ้า เห็นได้ชัดว่าเป็นปีศาจที่เดินออกมาจากเปลวเพลิงในขุมนรก!

แต่ความรู้สึกเหล่านี้ก็เกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตาเท่านั้น

สายตาของหรงซิวขยับไปมาเล็กน้อย จิตสังหารและกลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นนั้นก็จางหายไปอย่างไร้ร่องรอย!

ตอนที่หันกลับไปมองอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นก็กลับคืนสู่ความสงบและอ่อนโยน ทั้งเฉยเมินและแบ่งแยกตามปกติแล้ว

“หรงซิว!”

เขาพยักหน้าเบาๆ ให้กับหนานซู่ไหวและคนอื่นๆ เพื่อแสดงให้เห็นว่าตนเองไม่ได้เป็นอันใด

จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แล้วหันมองไปทางอวี๋หงซานและซั่งกวนจิ้ง

ตั้งแต่เขาออกมา ทั้งสองคนนี้ก็หยุดต่อสู้กันไปชั่วครู่แล้ว

เขาสัมผัสได้ถึงสายตาเย็นชาของหรงซิวที่กำลังมองมาทางเขา ทำให้อวี๋หงซานหัวใจสั่นสะท้านไปในทันที!

อันตราย!

ต่อให้เป็นซั่งกวนจิ้งก็ไม่สามารถสร้างแรงคุกคามแก่เขาได้มากขนาดนี้!

จิตใจของอวี๋หงซานกำลังสั่นคลอน

ชายผู้นี้มีชื่อว่าหรงซิว เหมือนจะอายุยี่สิบต้นๆ เท่านั้น

แต่ฝีมือของเขากับลึกล้ำเกินหยั่งถึง!

แม้กระทั่งเขาก็ไม่สามารถตรวจสอบได้!

แต่ประเด็นสำคัญเลยก็คือ…มีคนมากมายออกมาจากด้านใน แต่กลับมีเพียงหรงซิวคนเดียวเท่านั้นที่ไม่ได้รับบาดเจ็บเลย!

เรื่องนี้ทำให้อวี๋หงซานต้องรู้สึกระวังตัวมากขึ้น

“ผู้อาวุโสซั่งกวน คนผู้นี้คือคนที่ท่านเคยทรยศหักหลังท่านใช่หรือไม่?”

หรงซิวถามขึ้นเสียงเรียบ

ซั่งกวนจิ้งจึงได้สติกลับคืนมา จากนั้นก็พยักหน้าขึ้นลง

เขาสามารถสัมผัสได้อย่างเลือนรางว่าหรงซิวมีอันใดเปลี่ยนแปลงไป แต่กลับพูดไม่ออกว่าที่ใดที่แตกต่างออกไป

หรงซิวพยักหน้า

“เช่นนั้นก็เชิญท่านตามสบาย”

คิดไม่ถึงว่าคนผู้นี้จะยังมีชีวิตอยู่

แต่เป็นเช่นนี้ก็ดี ซั่งกวนจิ้งจะได้จัดการปัญหาด้วยตนเอง และแก้แค้นเรื่องราวในปีนั้น

“ท่านวางใจเถอะ ที่แห่งนี้ไม่มีใครกล้ายื่นมือไปยุ่งเรื่องของท่านแน่นอน ท่านอยากจะจัดการเขาอย่างใดก็ตามสบาย”

หัวใจของซั่งกวนจิ้งสั่นไหวเล็กน้อย

ในที่สุดเขาก็รู้ว่าตรงไหนที่ผิดปกติไป!

…ตอนที่หรงซิวกำลังพูด เขาใช้เพียงประโยคบอกเล่า น้ำเสียงแน่วแน่เด่นชัด เหมือนว่าไม่ได้สนใจคำคัดค้านของคนรอบข้าง

หากพูดตรงๆ ก็คือ หรงซิวพูดให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นฟัง!

ซึ่งนี่คือคำสั่ง!

ซั่งกวนจิ้งรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก

เขารู้ว่าหรงซิวมีฐานะสูงส่ง และเป็นคนที่เย่อหยิ่งจองหองอยู่เสมอ

แต่ที่แห่งนี้ นอกจากเขาแล้ว ยังมีหนานอีฝาน ประมุขตระกูลหนาน!

ฐานะของตระกูลหนานนั้นสูงส่งกว่าพระราชวังเมฆาสวรรค์เสียอีก!

เมื่อเขาพูดเช่นนี้ หนานอีฝาน…

ซั่งกวนจิ้งเหลือบสายตามองหนานอีฝานทันที จากนั้นเขาก็ชะงักไปเล็กน้อย

เหมือนว่าท่าทางของหนานอีฝานจะผิดปกติไปเล็กน้อย?

…