บทที่ 1731 บ่อมังกรถ้ำเสือ

………………..

ทุกคนที่รออยู่ด้านข้างตื่นเต้นยินดีขึ้นมาด้วยเช่นกัน

ซั่งกวนจิ้งรีบถามขึ้นมาว่า

“ถวนจื่อ เจ้าแน่ใจหรือไม่?”

ถวนจื่อพยักหน้าอย่างจริงจัง

“ถูกต้อง! ทางนั้น!”

นางทำพันธสัญญากับอาเยว่ อีกทั้งยังมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดสนิทสนม ไม่มีทางผิดพลาดแน่นอน!

“เพียงแต่ว่า…ตำแหน่งที่อาเยว่อยู่ในตอนนี้นั้นเหมือนว่าจะห่างไกลจากที่นี่มาก…”

ถวนจื่อขมวดคิ้วขึ้นเป็นปม มีท่าทีเสียใจและเป็นกังวลเล็กน้อย

หนานซู่ไหวถาม

“เช่นนั้นก็หมายความว่าตอนนี้นางกับหรงซิวไม่ได้อยู่ในสุสานสังหารเทพอีกแล้วใช่หรือไม่?”

ถวนจื่อกัดนิ้วของตัวเอง จากนั้นก็ยืนยันคำตอบว่า

“อื้อ!”

ซั่งกวนจิ้งทำจิตใจให้สงบ

“นี่ก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว แม้ว่าอาณาจักรเสิ่นซวี่จะกว้างขวาง แต่เมื่อมิติพังทลาย ความปั่นป่วนพวยพุ่ง ก็สามารถส่งพวกเขาไปได้ทุกที่ ยังดีที่ตอนนี้มีถวนจื่ออยู่ ขอเพียงแค่เดินทางตามการชี้นำของถวนจื่อ น่าจะใช้เวลาไม่นานก็สามารถตามหานังหนูเยว่เออร์ได้แล้ว”

หนานซู่ไหวและฉู่หนิงพยักหน้า ในที่สุดก้อนหินที่ถ่วงอยู่ในใจก็ถูกปลดลงมาแล้ว

หนานซู่ไหวพูด

“เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา พวกเรารีบเดินทางไปกันเถอะ”

ถวนจื่อเห็นด้วยเป็นอย่างมาก

ตอนนี้นางอยากจะเจออาเยว่จะตายอยู่แล้ว!

แต่ประเด็นสำคัญก็คือ…พวกเขาควรจะไปด้วยหรือไม่?

เดิมทีการที่เขามาในครั้งนี้ก็เพื่อมาช่วยเหลือถวนจื่อ

และตอนนี้ถวนจื่อก็ไม่ได้รับอันตรายร้ายแรง ซึ่งก็ถึงเวลาที่พวกเขาจะต้องกลับไปแล้ว

แต่อี้เจาและผู้อาวุโสอี้อวี่ยังไม่อยากจากไป

โดยเฉพาะอี้เจา

ครั้งนี้เขาได้รับโอกาสอุ้มถวนจื่ออย่างยากลำบาก

แต่ยังไม่ทันไรก็ต้องจากกันเสียแล้ว

การจากลาในครั้งนี้ ไม่รู้ว่าครั้งหน้าจะได้พบกันเมื่อใด

ผู้อาวุโสอี้อวี่เหลือบสายตามองอี้เจา

เขาติดตามอี้เจามาหลายร้อยปีแล้ว เรื่องที่ถนัดที่สุดคือคาดเดาความคิดของอี้เจา

โดยเฉพาะตอนนี้อี้เจากำลังคิดอันใดอยู่ เขาก็รับรู้เป็นอย่างดี

…เพราะว่าเขาเองก็มีความคิดแบบเดียวกัน

ตอนนี้พวกเขากำลังรู้สึกลังเลเป็นอย่างมาก หนานซู่ไหวจึงถามขึ้นมาว่า

“ประมุขอี้เจา ผู้อาวุโสอี้อวี่ ไม่ทราบว่าท่านทั้งสองมีแผนการอย่างใดต่อไป?”

คำถามนี้กำลังถามว่าเขาจะอยู่หรือไปด้วย

ผู้อาวุโสอี้อวี่รู้สึกเสียใจขึ้นมาหลายส่วน

หากเป็นปกติแล้วประมุขจะไม่เดินทางต่อไปด้วยอย่างแน่นอน

แม้ว่าจะเห็นแก่หน้าถวนจื่อ จนเขาสามารถขจัดความไม่พอใจที่มีต่อคนกลุ่มนี้ออกไปได้

แต่ในฐานะที่เขาเป็นประมุขแห่งเผ่าหงส์ทองคำ ทุกคำพูดและการกระทำของเขาจะได้รับการจับจ้องจากคนทั่วทั้งอาณาจักรเสิ่นซวี่จำนวนนับไม่ถ้วน

หากพวกเขาติดตามคนเหล่านี้ไปในวันนี้ หลังจากนี้ไม่รู้ว่าโลกภายนอกจะพูดถึงพวกเขาอย่างใด

“พวกเราจะพาถวนจื่อไปส่งยังจุดหมายปลายทางของนางอย่างปลอดภัย เพื่อให้นางได้พบกับซั่งกวนเยว่”

อี้เจาพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

น้ำเสียงทุ้มต่ำ ใบหน้าจริงจัง

แต่คำพูดของเขากลับทำให้ผู้อาวุโสอี้อวี่เบิกตากว้างอย่างตกใจ!

เขาหันไปมองอี้เจาอย่างไม่อยากจะเชื่อ แทบจะสงสัยว่าตนเองหูฝาดไปหรือไม่!

ประมุขพูดว่าอย่างใดนะ?

จะเดินทางคุ้มกันถวนจื่อ?

นั่นหมายความว่าเขาตั้งใจจะร่วมเดินทางไปพร้อมกับซั่งกวนจิ้งและคนอื่นๆ ใช่หรือไม่?

หนานซู่ไหวและคนอื่นๆ รู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก

ตามที่พวกเขาเข้าใจอี้เจา พวกเขาไม่เหมือนคนที่ยินดีจะร่วมเดินทางด้วยกันเลยสักนิด

และด้วยฐานะที่พิเศษของเขา หากเรื่องนี้แพร่กระจายออกไป จะต้องทำให้อาณาจักรเสิ่นซวี่ปั่นป่วนอย่างแน่นอน

ทั้งหมดนี้จะต้องเป็นเพราะถวนจื่อแน่นอนไม่ต้องถาม…

หนานซู่ไหวและคนอื่นๆ สบสายตากัน จากนั้นก็หันไปมองทางถวนจื่อโดยพร้อมเพรียง

ท้ายที่สุดแล้วนางก็เป็นนายน้อยเผ่าหงส์ทองคำ ดังนั้นจึงถูกปฏิบัติให้แตกต่างออกไป

อีกทั้งพวกเขาก็สามารถมองออกว่าความรักของอี้เจาที่มีต่อถวนจื่อนั้นไม่ใช่ความรักธรรมดา

เขายินยอมที่จะประนีประนอมเพื่อนาง

หนานซู่ไหวพยักหน้า

“ประมุขอี้เจา เชิญ…”