บทที่ 175 ตั้งใจ

กู้หมิงเฟิงไม่ได้พูดอะไร ความเงียบนั้นคือการยืนยัน

“เหตุใดตระกูลกู้จึงโหดร้ายกับเจ้านัก?” มู่หงอวี๋ตกตะลึง

กู้เมิงเฟิงก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลกู้เช่นกัน เหตุใดพวกเขาจึงทำเช่นนี้?

แม้นางจะรู้ว่ากู้หมิงเฟิงจะไม่เป็นที่รักของตระกูลกู้ และถูกปฏิบัติต่างจากกู้หมิงจูราวฟ้ากับเหว แต่มันมากเกินไปที่ตอนนี้ไล่เขาออกจากตระกูล และยังปฏิบัติต่อเขาเช่นนี้

นางไม่เข้าใจจริงๆ ทั้งสองต่างเป็นลูกของตนเอง เหตุใดกู้อวิ๋นเฟยจึงเกลียดกู้หมิงเฟิงถึงเพียงนี้

กู้หมิงเฟิงตอบเบาๆ “พวกเขาเกลียดข้า ข้าชินแล้ว”

ฉู่หลิวเยว่จ้องมาที่เขาครู่หนึ่ง และเมื่อแน่ใจว่าไม่ม่ร่องรอยความโศกเศร้าในแววตาของเขา นางจึงอดหัวเราะไม่ได้

“สำหรับตระกูลเช่นนี้ ออกไปเสียดีกว่าอยู่ รีบออกมาก่อนที่จะเสียเวลาไปมากกว่านี้! รอให้ร่างกายเลี่ยวจงซูดีขึ้น พวกเราไปฉลองที่เฟิงหวงกัน!”

กู้หมิงเฟิงคิดไม่ถึงว่าฉู่หลิวเยว่จะพูดชัดเจนถึงเพียงนี้ แต่เมื่อเห็นสีหน้าของนาง นางดูจริงใจมาก

แท้จริง นางแยกตัวออกจากตระกูลก่อนเขาเสียอีก

แม้ฉู่หลิวเยว่จะตัดขาดความสัมพันธ์ด้วยตัวเอง แต่เขาถูกบังคับให้ออกมา แต่สุดท้ายผลลัพธ์ก็ไม่ต่างกัน

กู้หมิงเฟิงรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

เขาถอนหายใจ

“อืม”

เฉินหู่ที่อยู่ข้างๆถามขึ้นมาว่า “ใช่แล้ว พวกเจ้าพูดเมื่อสักครู่นี้ เกิดอะไรขึ้นกับจงซู?”

เขาอยู่ข้างนอกทั้งวันทั้งคืน จึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในสำนัก

ฉู่หลิวเยว่มองไปรอบๆอย่างสงบเยือกเย็น

“ข้าไม่สามารถอธิบายให้ชัดเจนได้ในหนึ่งหรือสองประโยค หากมีเวลาข้าจะเล่าให้พวกเจ้าฟังอย่างละเอียด เฉินหู่ เจ้ากับกู้หมิงเฟิงไปพักฟื้นก่อน หากมีข่าวอะไร ข้ากับหงอวี๋จะรีบไปบอกพวกเจ้าทันที”

เฉินหู่ไม่ได้สงสัยแต่อย่างใด พร้อมทั้งตอบรับในทันที

ทว่ากู้หมิงเฟิงกลับขมวดคิ้ว แต่กลับไม่พูดอะไร

…

“เจ้าดูสิ ท่านแม่ของเจ้าอาศัยอยู่ที่นั่นในตอนนั้น”

อาวุโสซุนเดินไปพร้อมกับหรงซิว พลางแนะนำสำนัก

หรงซิวทอดสายตามองไปตามที่เขาพูด มองผ่านแม่น้ำสายหนึ่งที่คดเคี้ยว มีเกลียวคลื่นระยิบระยับ และมีลานเล็กๆ ที่เงียบสงบอยู่หลังเชิงเขาที่มีแม่น้ำไหลผ่าน

“ที่ที่นางอาศัยอยู่อีกทางด้านหนึ่งของที่พักอาศัยปรมาจารย์และนักเรียน นางชอบความเงียบสงบ นักเรียนต่างเคารพและชอบนาง ดังนั้นถึงแม้สนิทสนมกัน แต่ก็ไม่เคยรบกวนนาง”

อาวุโสซุนคิดถึงหญิงสาวที่อ่อนโยนและใจกว้าง ในขณะที่เขากำลังพูด

“ใช่แล้ว เจ้าน่าจะรู้ ท่านแม่ของเจ้าคือปรมาจารย์ และนางก็เป็นอาจารย์อยู่ที่นี่ด้วยใช่หรือไม่?”

หรงซิวพยักหน้า

“เสด็จพ่อเคยตรัสถึง”

อาวุโสซุนส่ายหน้าพลางถอนหายใจ

“พรสวรรค์ของท่านแม่เจ้าในฐานะปรมาจารย์นั้นยอดเยี่ยมมาก หากมีเวลาอีกสักสองสามปี ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้ที่นางจะกลายเป็นปรมาจารย์ขั้นสูงสุด น่าเสียดาย…”

หญิงงามอาภัพอยู่ที่นี่สองปีแล้วจากไป

แม้แต่หรงซิว หลังจากที่เขาเกิดได้ไม่นานก็ถูกส่งไปยังหมิงเย่ว์เทียนซาน และไม่เคยเห็นนางเลยสักครั้ง

ในขณะที่กำลังพูดคุย ทั้งสองได้เดินถึงด้านหน้าลานแล้ว

เหนือประตูมีป้ายไม้ท้อซึ่งมีตัวอักษรเล็กๆ สลักอยู่สองสามตัว

“ลานอี๋เฟิง”

“ในตอนนั้นป้ายนี้นางเป็นผู้แกะสลักเอง”

อาวุโสซุนมองไปยังหรงซิว “ไม่มีผู้ใดมาที่นี่หลายปีแล้ว เมื่อได้ยินว่าเจ้าจะมา เดิมทีคิดมาจะส่งคนมาทำความสะอาด แต่เมื่อไตร่ตรองแล้ว ทั้งหมดเป็นของเก่าของนาง ดังนั้นจึงมอบให้เจ้าทั้งหมดดีกว่า”

“ขอบคุณอาวุโสซุนมากที่เห็นอกเห็นใจข้า”

“เรื่องเล็ก ไม่จำเป็นต้องขอบคุณ ถ้าเช่นนั้น…ข้าขอตัวก่อน”

“เชิญเถิดท่านอาวุโสซุน”

เมื่ออาวุโสซุนจากไป หรงซิวจึงผลักประตูเข้าไปด้านใน

ลานอี๋เฟิงไม่ใหญ่โต แต่มีความวิจิตรงดงามในทุกหนทุกแห่ง แสดงให้เห็นรสนิยมของผู้อาศัยที่นี่ในกาลนั้น

ในลานไม่มีดอกไม้ พืชพรรณเหมือนที่อื่นๆ ทว่ามีต้นท้อที่มีใบเขียวชอุ่มหนึ่งต้น